ავტოპორტრეტი

avtoportreti
ის სულაც არ გავს ყოველგვარი სალამის მიმტევს
პარკინსონიანი უძილობა სიხარულს ანიჭებს,
ოთახში დადის ნერვიულად და თითებს იმტვრევს,
მათემატიკური ისტერიით ითვლის ნაბიჯებს.
კითხულობს პრესას, კაფეებში აღარ სვსვს ჩაის,
ამით ხაზს უსვამს პრინციპების სულელურ ალბომს,
ის ავტორია გულმიჭრილი მეასე ბზარის,
ისეთი ძუნწი, ძილისთვის რომ სიზმრებსაც არ თმობს,
მუნჯი ჟესტებით გამოხატავს სიმდაბლის ადგილს,
მესამე პირში მონოლოგობს საკუთარ თავზე,
პლაშიან სტუმრებს ფოიეში არ უთმობს ადგილს,
არც გალანტურად მოხუცები გადაყავს გზაზე,
ის ზედმეტს ფიქრობს,ზედმეტს თხოულობს და ზედმეტს ნატრობს,
გადაუღებელ წვიმებს ნატრობს, ოცნების წვიმებს,
მადლობით იცმევს მეგობრისგან ნათხოვარ პალტოს
და თვითმკვლელობის იტოვებს იმედს.


უსიყვარულოდ

usiyvarulod
უსიყვარულოდ ფერფლად იქცა მთელი სამყარო
წვიმის წვეთები გადმოიღვრება მიწაზე სისხლად
უსიყვარულოდ ბედმა უმალ სოფელს გამყაროს
და ჩემს საფლავზე ენთოს სანთელი სულივით წმინდა

უსიყვარულოდ დაჭკნებიან ნორჩი იები
ეული გამე გამეფდება თვალის გუგებში
და მთვარის შუქის გაცრეცილი მელოდიები,
ვეღარ იქნება აკივლებულ სულის ნუგეში.

უსიყვარულოდ მზეს დაფარავს მტვერი და ნისლი .
ყოჩივარდები შეაკვდებიან უგულო სეტყვას .
თვით დედამიწას გაუშრება ძარღვებში სისხლი.
რომელიც მუდამ კვაზიმოდოს გულივით ფეთქავს,

როგორ მიყვარხარ , როგორ მაწვალებს შენი სურვილი.
ო,ეს სამყაროც თითქოს ჩემსავით არის სნეული
მინდა ტუჩებით ,რომ მომიკლა კოცნის წჱურვილი
შენს ცხელ მკლავებში ჩაიფერფლოს ჩემი სხეული


მარიტა...

marita
შენი მშვენების დაკარგვის შემდეგ
გახმება ხეთა გულები სველი,
მზე ჩაიწვება ,დადნება მთვარეც...
ცა გაშავდება ,დაშრება ზღვებიც.

გასკდება კლდენი ,დაჭკნება მდელო
ცრემლად იწვიმებს ვარსკვლავთა ჯარი,
ცა ჩამოწვება ბურუსად ყველას
სილას შეგვაყრის სასტიკი ქარი!

მიწაზე აღარ ამოვა ვარდი
არ გადაუფრენს ცას თეთრი მტრედი,
ტალახი შტანთქავს ტრედონა თვალებს
დაისეტყვება ჰაერი სევდით...

შენი სურნელი დაათრობს ბალახს
ნიავი შენს ხმას მოეფერება,
ვარდისფერ ყვავილს დაათოვ ზაფხულს
მდელო პეპლებად დაიპენტება.....

2 იანვარი, 2010 (ეძღვნება ქალბატონ ლიკა ქავჟარაძეს)


ისევ იმ თვალებს შეხარის გული

isev im tvalebs shexaris guli
ისევ იმ თვალებს შეხარის გული
ეს სული ისევ ძველი სულია,
მე მომენატრა დეკემბრის სუსხი
შენ მომენატრე უფრო ძალიან…
ისევ დამყვება ოცნება რთული
და უშენობის ბნელი არმია,
როგორც დამბაჩის გასროლა უწინ
დღეს ისევ ბრძოლით სავსე ღამეა…
კვლავინდებურად სავსეა მთვარე
ისევ ფიქრები დასტან აწყვია,
ნუთუ ვერასდროს ავყვები აღმართს,
ჩვენ რომ გვიყვარდა ასე ძალიანი!…
ვიცი წავიდა საამური დრო
და ყველაფერი ჩემზედ ახია,
რაღა აზრი აქვს ჩემთვის სიცოცხლესი
ჩემს სამყოფელში მხოლოდ დარდია,
რაღა აზრი აქვს ჩემთვის სიცოცხლესი
სიტყვას რომ სტროფებს ვეღარ ვურითმავი!
მგონი ის დროა სადმე წავიდე
და გავყვე შორეთს მე ჩემს გულისთქმას !


ისე გავიდა ეს გაზაფხული...

ise gavida es gazafxuli
ისე გავიდა ეს გაზაფხული...
მე ერთი სიტყვაც არ მახსოვს შენი,
მე სიყვარულით ვარ დაზაფრული,
კიდეც რომ გსურდეს, ვეღარ მიშველი.
ისე გავიდა ეს გაზაფხული,
მე ერთი სიტყვაც არ მახსოვს შენი.

რა დაგიშავე, მითხარი ბარემ,
რად ამითრთოლე მგზნებარე გული,
რისთვის მომიკალ, რად გამიმწარე
ეს სიჭაბუკე და გაზაფხული.

მე სიყვარული ამიტანს უცებ,
დაგეძებ, დამდევს ფიქრთა კრებული,
დავიარ თბილის-ქალაქის ქუჩებს
და დავბრუნდები აცრემლებული.

ვაი, სად გნახო, საით იქნები,
ვიცი გარბიხარ და მემალები,
შენ დაგეძებენ ჩემი ფიქრები
და ამღვრეული ჩემი თვალები.

ჩემთვის ერთია, სადაც იქნები,
ჩემს სიყვარულში დაგაჯერებენ,
შემოგხვდებიან ჩემი ფიქრები
და ჩემს მაგივრად გაგაჩერებენ.

შენ შემომხედავ მწყრალი თვალებით,
გაიცქრიალებ და შებრუნდები;
მე ვნებიანი და ნამთვრალევი
გეტყვი: აროდეს არ შემძულდები!

ნუ გაფრინდები, ჩემო ოცნებავ,
ნუ გაგიტაცებს თრთოლვა ქალური,
მე შენთვის მინდა ეს საოცრება,
ეს სიჭაბუკე და სიყვარული.

ნუ მათქმევინებ ამ გაზაფხულზე:
ნეტავი მიწა მეყაროს გულზე!

ჰოდა, თუ მოხვალ ვარდებით ხელში
(პოეტებს უყვართ ვარდის სურნელი).
ვიმღერებ მუდამ მე, შენი ეშხით
და სიყვარულით განუკურნელი.

დავლევთ სიყვარულს, როგორც ტკბილ ღვინოს,
გეტყვი, რაც დამაქვს გულში ფარული,
მერე წავიდეთ, დავაგვირგვინოთ
ეს სიჭაბუკე და სიყვარული.


მახსოვს იგრძენი

maxsovs igrdzeni
მახსოვს, იგრძენი ხეივანი, მთვარის დუმილი
და სიყვარული შემომფიცე ღიმილით მერე...
მე დაგიჯერე, რადგან არის ქვეყნად ტყუილი,
რომელიც გინდა დაიჯერო და დაიჯერებ!..

და აი, ახლა, როს უმთვარო ღამეს მინათებ,
შენ გაიღიმე და ის ფიცი უარყავ მერე...
არ დაგიჯერე, რადგან არის ქვეყნად სიმართლე,
რომელიც გინდა არ გჯეროდეს და არ იჯერებ!


ჩვენი ოქროს ბეჭდები

chveni oqros bechdebi leqsebi
შენი ოქროს ბეჭედი,
იცი, როგორ გიხდებაი!
შენი თმების ჩანჩქერი
ჩემთვის ყველაფერია.
ახლა უკვე ჩემი ხარ,
მიხარია უსაზღვროდ,
რომ ამ ჩვენს სიყვარულსაც
გამოუჩნდა მფარველი,
ღმერთის სახით... და ჯვარიც
დავიწერეთ უფლისგან.
ახლა ისე მიყვარხარ,
როგორაც რომ არასდროს,
მერე ჩვენი ბერდიაც,
გაიზრდება ვაჟკაცად,
შენც ხომ გაგიხარდება
მე რომ დამემგვანება.
სიყვარულს ვერ გიმალავ...
ღმერთი იყოს მოწამე,
ჩვენი ოქროს ბეჭდები,
რომ არასდროს გაცვდება.


იცი, როგორ მიყვარხარი...


ოცნებების თეატრში

ocnebis teatrshi
ოცნებების თეატრში ოცნებები არ ხდება
თეთრი მშვიდი ვარდები,არასოდეს არ ხმება,
თოჯინები უცქერენ თეთრ ნიღბიან ხუმარებს...
ხან მასკარადს მართავენ,ხანაც სცენა მდუმარებს!

გატეხილი ნიღაბი ახლა მთავარ როლშია.
მისთვის ოქრო, ალმასი ახლა უკვე გროშია,
ის აიღებს მეფის კვერთხს და მანტიას მოისხვას...
ერთ ცივ ფიფიქად გაყინავს..მზეს სხივების მოისარს..

აქ დღე სულ ერთ ფერშია,დრო კი მაინც მიფრინავს
შენი თმების გრიგალი..გადაღლილ ძვლებს მიყინავს...

იმოსება ნატვრის ხეც დაძონძილი ფოთლებით...
გარღვეულ ცას ავსებენ ელმავლები ორთქლებით..

ჩამოხრჩობილ სურვილებს ნუგეშსაც არ ეტყვიან...
ოცნებები ოცნებებს,ოცნებებში ეტრფიან...


სტატუსები - statusebi

ბედნიერება - ეს არის, როცა ის გადის სახლიდან, შენ კი ეკითხები: - "რამე ხომ არ დაგრჩა?'' ის კი მაგრად ჩაგიხუტებს გულში და ჩუმად ჩაგჩურჩულებს: - "შენ"


წუთი

ერთი წუთიც და გაარკვევ
ყველაფერს
ერთი წამით შენ მოსწყდები