ყოველ საღამოს

yvela sagamos leqsebi
ყოველ საღამოს, როცა მზე ჩადის
და თეთრი ზეცა ნელა ბინდდება
მე შენზე ფიქრი ისევ მეძახის,
მე შენთან ყოფნა ძლიერ მინდება.

შენი თვალების ნაცნობი ფერი
მაკლია მაშინ და მენატრება,
როცა მილეულ მზის შუქს შევცქერი
არ ვიცი, ასე რად მემართება.

მე ვერ ვგრძნობ შენი სხეულის სითბოს,
შენი ტუჩების მე მკლავს წყურვილი
და არ არსებობს ამქვეყნად თითქოს
სხვა ნატვრა, ანდა სულ სხვა სურვილი.

მხოლოდ მართობენ შენზე ფიქრები...
უშენოდ ყოფნას ძლიერ განვიცდი,
და მაინც თუკი ჩემი იქნები
თუნდაც მილიონ წელწადს დაგიცდი.

მე მახალისებს შენი დანახვა, -
შენ იასამნის აგდის სურნელი,
მაშინაც, როცა ჩემთან არა ხარ,
ხარ სანატრელი და სასურველი.

ყოველ საღამოს, როცა მზე ჩადის
და თეთრი ზეცა ნელა ბინდდება
მე შენზე ფიქრი ისევ მეძახის,
მე შენთან ყოფნა ძლიერ მინდება..


ვერვინ ჩაწვდება ჩემი სულის ფსკერს

vervin chawvdeba chemi sulis fskers
ვერვინ ჩაწვდება ჩემი სულის ფსკერს,
ცოცხალი ვარ და გული არ მიძგერს,
ცხოვრება ნეტავ დიდხანს გამიძლებს!
რომ მოვჩები, დრო თავიდან მიწყებს…

არ მინდა, ვიყო მხოლოდ ატომი,
რატომ ვარ ხან და ხან რატომ იქი
სიცოცხლე წიგნთა მცირეა ტომი,
მშვიდობა მქვია, დამარქვათ ომი

გსურთ და ცრემლები ჟანგავენ წამებს,
მლიქვნელი დრო დღეს ტკივილს აამებს,
იარებს აქრობს და ტოვებს შრამებს,
მხოლოდ მზის ქონით სჯობნის დღე ღამეს .

მაწვალებს ფიქრი, უაზროდ ბევრი,
სულია ჩემი – უღრანი ტევრი,
ადამიანთა მეთქმის მე წევრი,
ეს ცხოვრებაა მეტყველი, მჭევრი.

ცრემლები აღწევს ტუჩის კიდეებს
და მაჯერებენ გიჟურ იდეებს,
თითქოს ჩემს გამო თავსაც იდებენ,
მივიხედავ და ფეხით მკიდებენ…

გველი კვლავ ცდილობს მაჭამოს ვაშლი,
ჩემი მერანი მყის ფაფარსა შლის,
მიმაფრენს ზემოთ, მე ღრუბლებს დავშლი,
სიძულვილს, ცრემლებს, ტანჯვას მე წავშლი!


სიზმარი

sizmari
ბოლოს ყველაფერს
დაერქმევა თავის სახელი:
შენ-
ერთგული და ლამაზეი ცოლი
მე-
ერთდროს შენზე უზომოდ შეყვარებული,
ხოლო იმ დღეებს,
ამ დღეებს ალბად მივამგვანებთ
შორეულ სიზმარს,
რომელიც ერთად უნდა გვენახა,
მაგრამ ვერ ვნახეთ,
რადგან უეცრად გაგვაღვიძა
შხაპუნა წვიმამ


მხოლოდ ერთხელ,ბავშვობაში

mxolod ertxel bavshvobashi
მხოლოდ ერთხელ,ბავშვობაში
მე მეწვია სევდა,
ტუმცა ვიყავ დიდ ძღაპარში
სხვა რამ მიტაცებდა,
გაირბინეს წლებმა
მორცა დიდი ზღაპარი;
მარტოობიოს დღეებმა
კი ჩამიქრეს ლამპარი;
და მეც დავსევდიანდი
მომენატრა ბავშვობა,
მომენატრა ხალისი,
ცანცარი,თამშობა.
მომენატრა წარსული
და ის ბედნიერება:
როცა ვიყავ სრული და
სიცოცხლე მიხაროდა.


შენი ლამაზი თვალების გამო

sheni lamazi tvalebis gamo
შენი ლამაზი თვალების გამო,
დავკარგე,დავკარგე ცხოვრების გემო.
შენი ლამაზი თვალების გამო,
მე ამერია დილა–სარამო.
შენი ლამაზი თვალების გამო,
არ მეცეკვება მე მთვარე ტანგოს.
შენი ლამაზი თვალების გამო,
მითხარი როგორ არ შეგიყვაროი!:)


მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე

me ufro meti yvavili mogiwyvit
მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე,
ათასი სიტყვით,სახით დაგამძიმე,
ხომ ვერ მოვპარავ საკუთარ თავს იმას, რაც ვარ.
შენ დაგავიწყდა,რომ შტორმს,შტილი მოყვება.
და შენი ნავი მალე მშვიდად იცურებს,სულ სხვაში.
საშიში ის არის,ვინც იმდენ ყვავილს ვერ მოწყვიტავს,
რამდენიც უნდა,
ვინც საკუთარი შიშის ტუსაღია
და სხვის თვალებში,როგორც სარკეში იჭყიტება,
ივარცხნის თმას.
შეშინებულმა, შენი ქოხი სხვაგან გადადგი,
იქ მხოლოდ სურნელიღაა დაღლილი შტორმის,
გეგონა დაანგრევდა შენს სახლს მოლხენა,და სიყვარული
შტორმს ხომ გითხარი,შტილი მოყვება
და ჩემი გემი დაცურავს ახლა სულ სხვაში,
მე უფრო მეტი ყვავილი მოგიწყვიტე,ვიდრე გეგონა


არა არ წახვიდე, გესმისი არ წახვიდე

ara ar waxvide gesmis ar waxvide
არა არ წახვიდე, გესმისი არ წახვიდე,
არა არ წახვიდე მე ვერ გადავიტან,
საბოლოო სიტყვა გულმაც მოისმინა,
მერე გაჩერდა და აღარ მომისმინა...
გაქრა ყველაფერი შენი ცხოვრებიდან,
არა კი არ გაქრა სადღაც დაიკარგა,
დავრჩით ერთად მარტო, მე და სიმარტოვე,
ხო, მართლა სიმარტოვემ აღარ მიმატოვა...
და ყოველ საგამოჟამს მე და სიმარტოვე,
ერთად ამოვდივართ შენ სანახავად,
მერე დიდხანს დიდხანს ვუყურებთ შენ სურათს,
შენს ლამაზ ნაკვთებს ქვიდან გადმომზირალს,
რა უმეტყველოა, ახლა ეგ თვალები,
რომელიც ცოტახნის წინ , სიცოცხლით ანათებდა,
ასე შემოგცქერით, დიდხანს შემოგცქერით,
მერე ისევ წავალთ , გავყვები შარაგზას,
წინ კი მიგვიძღვება ისევ შენი სახე,
მე და სიმარტოვეს ბილიკზე მიმავალს...
ხო ხვალაც მოვალთ, ისევ დავბრუნდებით,
მე და სიმარტოვე შენს სანახავად.


მაისი ყველგან არის მაისი

maisi yvelgan aris maisi
მაისი ყველგან არის მაისი,
მაგრამ ბათუმში მაინც სხვა არი,
და ვხვდები ახლა, რომ სილამაზეს
აღარ ჰქონია ქვეყნად საზღვარი.

ზღვა ისე იყო მშვიდი და წყნარი,
რომ აღარც მახსოვს, იყო თუ არა!
ერთად გააღო ცამ შვიდი კარი
და ზღვას სარტყელად გადაუარა.

თეთრ ზამბახების დგანან ფარდები,
გააქვთ შრიალი პალმების ქოლგებს,
და ისე ყრია თეთრი ვარდები,
თითქო ათასი აქ გედი მოკლეს.

გაღებულია სამოთხის კარი
და მე მრცხვენია, რომ ვარ უშენოდ,
ალბათ ყოფილა წყევლა ამგვარი:
მივცეთ პოეტებს სამშობლო მხარე

ულამაზესი - ედემის დარი,
მხოლოდ ქალები გადავუშენოთ.
გაღებულია სამოთხის კარი
და მე მრცხვენია, რომ ვარ უშენოდ!..


ხომ შეიძლენა

xom sheidzleba
ხომ შეიძლება გაგიჟდეს ქარი
და თეთრ ფანჯრიდან შფოთი და ხელი
შემოიპაროს ოთახში მკრთალი,
ჩუმად მოგხვიოს დაღლილი ხელი...

ხომ შეიძლება გაგიჯდეს ქარი,
გამოგიღვიძოს ჭაბუკი ქმარი,
და როცა ნელა შემოგხსნის ხელებს,
თვალში ჩაგხედავს სხივები მთვარის

წაგართმევს გულს და ოთახში მერე
მარტო დაგტოვებს მთვარე და ქარი,
დაგტოვებს ეჭვით ავსილი ქმარიც...
ხომ შეიძლება,გაგიჯდეს ქარი...


ლექსი სიყვარულზე

leqsi siyvarulze
ღამე გამხდარა ტრფობის
და განშორების წამი,
გარეთ სიმუქე ფერთა,
ფოთლებზე წვიმის ნამი...

საით მიდიან სწრაფვით
ახალგაზრდობის წლები,
სად შეერთდება ნეტავ
ჩვენი ცხოვრების გზებიი...

არ მსურს სიმუქე ფერთა
და არც ფოთლების ნამი.
მინდა შეხება ვიგრძნო
იმ საოცნებო წამის...