ხიდი, რომელზეც გავალთ (სრული)

მიწა,რომელზეც ვდგავართ,
ღმერთი,რომელსაც ვგავართ,
უფსკრულის თავზე ხიდი,
ხიდი,რომელზეც გავალთ.


სიწმინდე შრომის

ირგვლივ მრავალი მწვერვალია
რომელთა შორის
უპირველესი სიწმინდეა
ყოველი შრომის.


ესენინი სერგეი - მკოცნე

esenini sergei sergei esenini mkocne ucxouri proza poezia ucxouri literatura
მთარგმნელი: ხათუნა ბოლქვაძე

მკოცნე, მკოცნე ტკივილამდე,
თუნდაც სისხლის წვეთამდე,
ფრთაგაშლილმა ვინავარდო
ცხელი გულის ფეთქვამდე.
გადაამხობ პირქვე სასმისს
მხიარულთა ჯინაზე,
ხომ იცი, რომ ერთხელ ცხოვრობ,
ერთხელ მოხვალ მიწაზე.
მიიხედე მშვიდად, ნელა
წყვდიადს უმზერ თვალებით,
ეს ცხოვრება, თითქოს ფერად
ჩიტს გაგონებს წამებით.
ოღონდ მკოცნე, ისე მინდა,
თითქოს ვკდები ახლა მე,
ალბათ იგრძნო, ალბათ მიხვდა,
ალბათ დიდხანს მაწვალებს.
აღარ ვჩივი, თუნდაც მოვკვდე,
გავქრე, თუნდაც მოგცილდე,
ოღონდ მინდა სიკვდილამდე,
მაგ შენს ტუჩებს ვკოცნიდე!
მინდა, თუნდაც ოცნებეში,
ასე ურცხვად, თამამად,
რომ ვისმენდე შენს ნაზ ჩურჩულს,
,,კვლავ შენი ვარ, აბა რა"...
და რომ სხივი სავსე ჭიქას
აჩნდეს, ენთოს ფენაზე,
ხომ იცი რომ ერთხელ ცხოვრობ.
ერთხელ მოხვალ მიწაზე!


ესენინი სერგეი - სერგეი ესენინი

sergei esenini esenini sergei leqsi poezia proza ucxouri
მთარგმნელი: ხათუნა ბოლქვაძე

ლურჯი ბლუზა შვენის, ცისფერ თვალის ფერს.
ვერც სიმართლეს გეტყვი, მოგატყუებ - ვერც.

გახსოვს მკითხე კარგო: ,, თოვლი ისევ ცრის?"
გავაღვივოთ ცეცხლი, იქვე ლოგინს შლი.

გიპასუხე მაშინ: ,,ოდნავ მაღლიდან
თეთრ ყვავილებს თავზე, ვიღაც გვაყრიდა".

გააღვივე ცეცხლი, იქვე ლოგინს შლი,
უშენობა კარგო, ჩემს გულს ძლიერ ღლის.


ესენინი სერგეი - წახვედი

esenini sergei waxvedi sergei eseninn targmna xatuna bolqvadzem
მთარგმნელი: ხათუნა ბოლქვაძე

წახვედი ისე არ დაბრუნდები,
გადაივიწყებ ჩემს მყუდრო კარავს
და იმ სიცილით სულ სხვა ბრუვდება,
რომელსაც თეთრ ცხვირსახოცში მალავ.

დავსევდიანდი, დასანანია,
და მოიწყინა ბუხარში ცეცხლმაც,
წიგნის ფურცლებში დამჭკნარი ია,
მახსენებს რა ლაღი ვიყავი ერთხანს.


ესენინი სერგეი - სულში

esenini sergei sulshi
სულში დაეგზნო ცისფერი ალი,
წარმხოცა ხსოვნა მშობელი მხარის,
ვარ სიყვარულით პირველად მთვრალი,
პირველად არ მსურს შფოთი და შარი.

ვგავდი ქარისგან განძარცვულ ვენახს,
გადაყოლილი სმას და ღრეობას,
მომწყინდა მუდამ ხვევნა და ლხენა,
სულ ლოთშფოთური ამაოება.

მე ოღონდ შენთვის მაყურებინა,
ვჭვრეტდე შენ თვალთა ოQროსფერ არილს
და როგორც ადრე არ გყვარებია,
ვერც ახლა შეძლო იცვალო მხარი.

რხევით ნარნარმა, ქცევით ჯავარმა,
თუ უწყი, შენთვის ვინმეს თუ უთქვამს,
რა სიყვარული ძალუძს ავარას,
გრძნობისგან როგორ ეკვრება სუნთქვა.

მე დავივიწყებ გზას ტავერნების
და ლექსის წერას გადავეჩვევი,
ოღონდ კი ვიგრძნო სურნელი თმების
და ხელის ფრთხილი შეხება შენი.

და ვივლი შენი გზითა და კვალით,
თუნდ უცხო და თუნდ მშობელი მხარით,
ვარ სიყვარულით პირველად მთვრალი,
პირველად არ მსურს შფოთი და შარი.


ესენინი სერგეი - ფოთლებგაცვენილო

esenini sergei fotlebgacvenilo
ფოთლებგაცვენილო, ყინვისაგან მფრთხალო,
რად მოხრილხარ წელში, ჩემო ნეკერჩხალო?

თუ რამ დაინახე? თუ რამ გაიგონე?
სოფლად სასეირნოდ გამოსულხარ, ვგონებ.

და, ვით სადარაჯოდ მდგარი მთვრალი გლეხი,
ჩარჩი ნამქერში და მოგეყინა ფეხი.

მე თავადაც ახლა ნაბიჯს ვურევ, ვატყობ,
ქეიფს შევყევ, სახლში ვერ მივაღწევ მარტო.

აგერ, შევხდვი ტირიფს, ფიჭვიც შევამჩნიე.
წავუმღერე, ტკბილი ჰანგი შევარჩიე.

მეც ნეკერჩხალს ვგავდი, ოღონდ მწვანით მოსილს,
განა უფოთლებოს, ყინვისაგან მოხრილს.

სულ დავკარგე თავი, გავსულელდი მყისვე,
და არყს ვეხვეოდი, როგორც სხვის ცოლს, ისე.


ესენინი სერგეი - ღამეა

esenini sergei gamea
ღამეა! რაღაც ფიქრი მაწუხებს.
ამ მთვარის შუქზე რა დამაძინებს.
ვესათუთები სულში აწ უკვე
გაფერმკრთალებულ ჩემს სიყმაწვილეს.

ჩემო დობილო გარდასულ დღეთა,
ნუღარ უწოდებ თამაშს სიყვარულს.
დე, მთვარემ ვარჯი გაჰკვეთოს ხეთა,
ჩემს სასთუმალზე გადმოიღვაროს.

ირგვლივ ჩრდილები სახეს იცვლიან,
მთვარის შუქით რომ იხატებიან.
გულს ვერ აიყრი, არ შეგიძლია,
რადგან არც ტრფობით არ აგნთებია.

თუ გიყვარს, ერთხელ გიყვარდეს უნდა,
ამიტომ გული ვერ მიგიკარებს.
შეხედე, აგერ, ამ ცაცხვებს, თუნდაც,
მძლავრი ფესვებით ნამქერში მდგარებს.

მე ხომ ვიცი, და შენც უწყი კარგად,
იდუმალ შუქზე, რომ ახლავს მთვარეს,
ამ ცაცხვებს განა ყვავილთა ფარდა,
თოვლი და ჭირხლი უმძიმებს თვალებს.

ჩვენ რა ხანია მოვისურვილეთ
ტრფობა, მე სხვასთან, შენ – ჩემთან არა,
და ორივესთვის არის სულერთი
იაფფასიან გრძნობებს არ ვფარავთ.

მაინც მსურს, ნაზად რომ მეხვეოდე
და დავეკონო ტუჩებს ვნებიანს.
დაე, გულს მუდამ ესიზმრებოდეს
ვინც საუკუნოდ შეჰყვარებია.


ესენინი სერგეი - შაგანე ჩემო

esenini sergei shagane chemo
შაგანე ჩემო, ჩემო შაგანე!
რაკი სული მაქვს ჩრდილოელისა,
ზღაპარს გიამბობ მწვანე ველისას
მთვარიანში რომ ყანა ღაღანებს,
შაგანე ჩემო, ჩემო შაგანე.

რაკი სული მაქვს ჩრდილოელისა,
ჩვენი მთვარე მწვავს უცხო სინაზით.
რაგინდ ლამაზი იყოს შირაზი,
მე რიაზანის ტყვე ვარ ველისა,
რაკი სული მაქვს ჩრდილოელისა.

ზღაპარს გიამბობ მწვანე ველისას.
ჩემი თმით ჭვავის სურნელს იწამებ,
გინდა თითებზე შემოიწანი
ფერი რომ დაჰყვა თავთუხებისა.
მე კი გიამბობ ამბავს ველისას.

ქარი ყანაში როგორ აღამებს,
ამ კულულებით გამოიცანი.
მე შენს ღიმილში დილა ვიცანი
და ნუ მაგონებ, ჩემო შაგანე,
ქარი ყანაში როგორ აღამებს.
შაგანე ჩემო, ჩემო შაგანე!
ჩვენში რამდენი ამორძალია,
მაგრამ ის ერთი, რომ გგავს ძალიან,
ვინ იცის, ჩემზე ფიქრში აღამებს...
შაგანე ჩემო, ჩემო შაგანე!


ესენინი სერგეი - შენ ამბობდი

esenini sergei shen ambobdi
შენ ამბობდი, რომ საადი
მხოლოდ მკერდს თუ დაჰკოცნიდა.
მოიცადე, დრო ხომ გადის,
მეც ვისწავლი, როგორც გინდა.

შენ მღეროდი: “ევფრატს ხარობს
საუცხოო რამ ვარდები”.
რომ გავმდიდრდე, ჩემო კარგო,
სულ სხვაგვარად ავმღერდები.

მე ამ ვარდებს გავკაფავდი,
ერთი შვების ვიცი ფასი –
რომ ამქვეყნად არვინ გგავდეს
შენ, შაგანე, სილამაზით.

აღთქმით ტანჯვას ნუღარ მმატებ,
მე არ მინდა აღთქმა მეტი.
თუ პოეტად დავიბადე,
ისე გკოცნი, ვით პოეტი.