კოტეტიშვილი ვახუშტი - ქვეყნად მოველ

vakhushti kotetishvili qveynad moval literatura poezia

ქვეყნად მოველ, როგორც დილის ნამი,
დავეწვეთე გაყვითლებულ ფურცლებს,
წვიმა მზრდიდა დღისითა თუ ღამით,
ავდარს ალბათ ასე მიტომ ვუძლებ.
მზე ნათელი არ მინახავს წამით,
თორემ ალბათ ამაშრობდა უცებ.

1951 წ.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - შევჩივლებ გოეთეს

vakhushti kotetishvili moyvebi xevs literatura poezia

შევჩივლებ გოეთეს,
შევჩივლებ ბაირონს,
თუ ტრფობის იარა
გულს როგორ ხევდა...
იქნება მიმიხვდნენ,
იქნება გაიგონ
პატარა პოეტის
პატარა სევდა.

1949 წ.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - რ უ ბ ი ა

vakhushti kotetishvili vaxushti kotetishvili rubia literatura poezia
15 წლის სამარყანდელ გოგონას რუბიას, მკერდმოვერცხლილსა და
ორმოცნაწნავიანს, რომელმაც მთხოვა: თბილისში წამიყვანე,
იქ, შენს ჩაიხანაში, ფიალებს დაგირეცხავო.

ჯერ პატარა გოგონაა რუბია,
წარბი წარბზე სურმით გადაუბია,
თავზე ჭრელი არახჩინი უხდება,
ბაგეები მარჯნად გადაუპია.

სავსე მკერდზე _ ფულები და ვერცხლები,
და იმ მკერდქვეშ _ მოფართხალე მერცხლები,
ამ წარბებმა გასაფრენად მომზიდა,
მის წამწამთა ქარს ავყევ და ვერ ვცხრები.

ალვა ტანი, _ უშოლტესი ალვაზე
და თვალები _ მოსისხამე ალმასი,
რუბი, მითხარ, მაგ ბაგეთა თასიდან
უკვდავების წყარო რატომ არ მასვი?!

რუბი, მითხარ რამე, აგრემც იხარე,
გაგიშალო ზეცის ფარჩა-ფართალი,
სიყვარულზე ოღონდ რამე მითხარი,
ტყუილი თქვი, ნუ იქნება მართალი!

თვალთა ისართ სურთ ამ გულის აკლება?
დე, აიკლონ, რით ვარ სხვებზე ნაკლები?!
ეგ თვალები თუ უმთვარო ღამეა
მაგ ღამეში ელვად დავიკლაკნები.

ისეც ვივლი, ფილაქანი არ მინდა!
შაში მინდა, იაგანი არ მინდა!
მაგ თვალების ბნელ, უმთვარო ღამეში
ისე შევალ, ჩირაღდანი არ მინდა!

სამარყანდი
1956 წ.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - მოვყვები ხევს

vakhushti kotetishvili moyvebi xevs literatura poezia
მოვყვები ხევს,
ველს ვუვლი გარს,
ქარი ნისლს ხევს,
მე მოვდევ ქარს...

მთები მაქვს გზად,
მოვდივარ ზედ,
შენთვის ვარ მზად,
ავენთო მზედ...

და ჩემი გულივით
ღიაა ცა...

1955 წ.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - უპასუხო კითხვები

vakhushti kotetishvili vaxushti kotetishvili upasuxo kitxvebi literatura poezia
« ტომ! პასუხი არ არის».
მარკ ტვენი

არსი არსებობისა
იდუმალი რამეა.
ჩვენ არ ვიცით, რა გველის,
იქ დღეა თუ ღამეა?
სულეთს მზე ანათებს თუ
მთვარის მკრთალი კამეა?
ყველგან სიმღვრივეა თუ
ზოგან სიკამკამეა?

ეს კითხვები ჩვენს სულში
ისრის დარად ისობა,
მაგრამ განა პასუხებს
ისვრის მარადისობა?!

2004 წ.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - ოსანა

vakhushti kotetishvili vaxushti osana literatura poezia
დღეს ყველა ჩლიქოსანმა
ცაში შეიფრთოსანა,
ო ს ა ნ ა !

და ყველა სარეველამ
წაიზამბახ-სოსანა,
ო ს ა ნ ა !

მოზმუილე რქოსანმა
იგალობ-იმგოსანა,
ო ს ა ნ ა !

მარგალიტად საღდება
ჯანდაბა და დოზანა,
ო ს ა ნ ა !

ერის ავლადიდება
ბაზრის დახლზე იდება,
ორ გროშად იყიდება,
დ ი დ ე ბ ა !

1975 წ.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - მდინარე იწვა უხმოდ

vakhushti kotetishvili vaxushti kotetishvili mdinare iwva uxmod ge literatura poezia
მდინარე იწვა უხმოდ
მოხუც მეთევზის ქოხთან.
მზემ ტირიფს გადაუხმო
რტო და ფოთლები კოხტა.
იმ დღეთა მქრქალი ქარგა
დრომ კარგად გადაკარგა
და ყველაფერი, კარგო,
იმ შემოდგომით მოხდა...

1955 წ.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - ზღვისპირას

vakhushti kotetishvili vaxushti kotetishvili zgvispiras ge literatura poezia
ზღვისპირას,
სადაც იშლებიან ოლეანდრები,
ზღვისპირას, სადაც აბურძგნულა პატარა პალმა,
დღეს შენი თავი გამახსენა უცნობმა ქალმა
და დღეის შემდეგ კიდევ უფრო მომენატრები...
ზღვისპირას,
სადაც იშლებიან ოლეანდრები,
ჩემი ფიქრივით მოწყენილა პატარა პალმა...

გაგრა
1957.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - გოგონა აივანზე

vakhushti kotetishvili vaxushti kotetishvili gogona aivanze literatura poezia
- ეგ თვალი ვინ დაგიავდრა, გოგონი?
ო, დასწყევლოს ზეწიერმა
სიყვარულის მომგონი.
აივანზე დარდიანობ,
მთვარეს გასცქერ ქერათმება,
გოგოვ, ბაგებანგიანო,
ვისი ნახვა გენატრება?
ხედავ?
ღამე დათალხული
მთვარის ბანგით დაიბნიდა,
მითხარ, ვისი გახდა გული,
ვის გასცქერი აივნიდან?

ხედავ,
გოგოვ, თვალგიშერავ,
ღამ-ღამ ფიქრმა არ გიშველა...

ბაგეს ღიმი როდი ფარავს,
დარდმა ცრემლი შეჰკონაო...
გოგოვ,
ვინმე მოგიპარავს,
იტყვის, ოქრო მეგონაო...
ღამეს თეთრად ნუ გასტეხავ,
გოგონი,
ო, დასწყევლოს ზეციერმა
სიყვარულის მომგონი.

1957 წ.


კოტეტიშვილი ვახუშტი - შინდაბრუნება ( ჩემს შვილს ტატოს)

vakhushti kotetishvili vaxushti kotetishvili shindabruneba chems shvils tatos literatura poezia
ახლაღა მივხვდი, რომ ყოველი ჩვენგანი არის
ძე შეცთომილი (ან თუ გნებავთ, უძღები შვილი),
რომელმაც ერთხელ მიატოვა თავისი ს ა ხ ლ ი
(ეს სულ ერთია, რას დავარქმევთ იმ სახლს «არყოფნას»,
თუ «მარადიულ და ჭეშმარიტ ყოფიერებას»)
და მას მოუნდა თვალსაწიერს მიღმა გაღწევა.
სინამდვილეში გ ზ ა ძალიან მოკლე გამოდგა,
თანაც უმიზნო, ვინაიდან რაც მას წინ და შორს
ეგულებოდა, იგი აღმოჩნდა სწორედ უკან
და ძლიერ ახლო. უცებ იქცა წინსვლა უკუსვლად,
ანუ შორეთში გამგზავრება შინდაბრუნებად
ისევ ს ი კ ვ დ ი ლ შ ი, მარადიულ აქარყოფნაში.

მივხვდეთ ცხოვრების ნებიერნი, საით მივდივართ.
ნუთუ არასდროს შეგვპარვია ჭია ეჭვისა,
თუ რა სიღრმეებს იტევს სიტყვა, შრეებს და ქანებს?!
ავიღოთ თუნდაც წ ი ნ ა პ ა რ ი , რას ნიშნავს იგი?
შენ თუკი უკან მოიტოვე, წ ი ნ რატომღაა?
ან სიტყვა უ წ ი ნ უ ფ რ ო წ ი ნ ა ს რატომ გულისხმობს?
ანდა წინანდელს უ კ ა ნ ა ნ დ ე ლ ს რატომ არ ვარქმევთ?!
აი, ხომ ხედავ, წინა-უკმოს ვეღარცკი ვარჩევთ
და ასე ვცხოვრობთ დროისა და სივრცის გარეშე.

ეს შორს წაგვიყვანს. გამახსენეთ, რაზე შევჩერდი?
ჰო, რომ ცხოვრება დაბრუნება ყოფილა მხოლოდ
პირველსაწყისში. ნოსტალგია ქვეცნობიერი.
ზოგში ეს უფრო ძლიერ არის გამოხატული,
ვეღარ ეტევა ერთ ადგილას, თავს ვერ იოკებს
და გარბის სადღაც. ხალხს ჰგონია რომ ამოძრავებს
მას ცისარტყელის ქვეშ გაძრომის უაზრო ჟინი.
სინამდვილეში მის სისხლს სხვა რამ აფორიაქებს
უფრო წინარემშობლიური სივრცის ყივილი!

აი, ეს არის «ოდისეა» ჩვენი ცხოვრების,
რომელიც თურმე ბევრად უფრო მოკლე აღმოჩნდა,
ვიდრე ჰომეროსს ეთქმევინა. და კინო-ფირი,
რომელსაც თურმე «ნოსტალგია არარსებულზე»
უნდა რქმეოდა, შესაძლოა, რომ უცებ გაწყდეს
მანამდე, სანამ «დ ა ს ა ს რ უ ლ ი» დაეწერება.

თუკი ცხოვრება დაბრუნება ყოფილა მხოლოდ
პირველსაწყისში, ამას სიკვდილს რატომღა ვარქმევთ?!
რატომღა ისმის უსასრულო მოთქმა-გოდება,
პირისხოკვა და თავშიცემა, გლოვა-ტირილი,
საფლავის ლოდქვეშ ჩაძახილი, სადაც არ არის
ის, ვისაც ვტირით, იქ ხომ მხოლოდ სხეული გდია,
იმისი სულის სამოსელი, გამონაცვალი.
თავად სული კი დაუბრუნდა მშობლიურ სივრცეს.

შეწყდეს ტირილი! დაიწუროს ცრემლის მტევნები!
გულის ნაჟური კეთილშობილ ღვინოდ დაღვინდეს!
გადალიცლიცდეს მოთმინების ყველა ფიალა!
შევსვამ სიკვდილის საკართანოს და ვალმოხდილი
მ ო ვ დ ი ვ ა რ, შ ვ ი ლ ო!

მარიამობა, 1997 წ.