ემილი დიკინსონი - ყველა სიცოცხლეს ერთი აქვს ბოლო

emili dikinsoni yvela sicocxles erti aqvs bolo ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ახალაძე დავით

ყველა სიცოცხლეს ერთი აქვს ბოლო,
ძნელს თუ უდარდელს,
ადამის მოდგმას ძრწოლა და ბრძოლის
ჟინი მუდამ სდევს.

მე გულს ოცნების ლამაზ ნაფლეთთა
კონას მივუტან,
მათი დაჭკნობა ვეღარ გაბედა
ჟამმა ჯიუტმა.

დაგვცქერის ზეცის გუმბათი მყიფე
სამოთხის ზღურბლი;
მე ცისარტყელას ხალიჩად ვიფენ,
რომ შევწვდე ღრუბლებს.
თუგინდ დამღალოს ძნელმა აღმართმა
არ დავბრუნდები,
რაგინდ შორს იყოს წმინდა მამათა
ნავსაყუდელი.

და თუ წავხდი და ვიწვნიე მარცხი,
ჩემსას გავიტან
მარადისობა კვლავ ბევრჯერ მაცლის
ვცადო თავიდან.


ემილი დიკინსონი - რაა ხალისი

emili dikinsoni raa xalisi ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ნიშნიანიძე გიორგი

რაა ხალისი, თუ არა სულის
მიწიდან გაშლილ ზღვაზე გადასვლა
გაივლი სახლებს და გაგიტყუებს
მარადისობის სივრცე გზადაგზა.

ალბათ, ჩვენსავით მთებში გაზრდილი
ვერც მეზღვაური დამემოწმება
რა დიდი შვება და სიხარული
ახლავს მიწიდან პირველ მოწყვეტას.


ემილი დიკინსონი - ძვირფასი თვალი

emili dikinsoni dzvirfasi tvali ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ნიშნიანიძე გიორგი

ძვირფასი თვალი მივანდე თითებს,
და დავიძინე გულარხეინად
მწუხარე ქარი ღამეებს მითევს
და იცავს ჩემი ძილის ხეივანს.

ვიღვიძებ, თითებს ვაცეცებ შიშით
ტყუილად მქონდა იმედი ქართა,
სულ ყველაფერი მომპარეს ძილში
მოგონების და ტკივილის გარდა.


ემილი დიკინსონი

emili dikinsoni amerikeli poeti biografia ucxouri literatura
ემილი დიკინსონი 1830 წლის 19 დეკემბერს ამჰერსტში (მასაჩუსეტსის შტატში) დაიბადა. მისმა მდიდარმა ბაბუამ 1835 წელს ამჰერსტის კოლეჯი დააარსა. მამა კი 1835-დან 1870 წლამდე ამავე კოლეჯის ხაზინადარი იყო. ამჰერსტის დამთავრების შემდეგ დიკინსონმა სწავლა “მაუნთ ჰოლოუკის” ქალთა კოლეჯში განაგრძო. როგორც პირველში, ასევე მეორე სასწავლო დაწესებულებაში მეცადინეობების განრიგში რელიგიურ გაკვეთილებს ბევრი დრო ეთმობოდა. ასე რომ, ემილი რელიგიის ძლიერი სოციალური ზეწოლის ქვეშ იზრდებოდა. იგი ჩართული იყო ქრისტიანული აღორძინების საზოგადოების მოღვაწეობაშიც, მაგრამ მორწმუნედ მაინც ვერ ჩამოყალიბდა და არც კონგრეგაციული ეკლესიის ერთობაში შესულა (რომელიც ერთადერთი რელიგიური ერთობა იყო მათ ქალაქში). 1850 წელს ორთოდოქსული რელიგიის პირობითობებთან მის დაპირისპირებას მოულოდნელი მხარდაჭერა ხვდა წილად: აღდგომაზე ადვოკატის ასისტენტი ბენჯამენ ნიუტონი, რომელიც მამამისთან მუშაობდა, მას რალფ ვალდო ემერსონის – კონკორდელი თავისუფლად მოაზროვნე ტრანსცენდენტალისტის – პოემის ასლს ჩუქნის. დიკინსონისთვის ემერსონი “ცხოვრებისეული ღირებულებების შემფასებლად” იქცა, როგორც ამას მოგვიანებით წერდა. წერაც სწორედ მისი პოემების ზეგავლენით დაიწყო.

1855 წელს ვაშინგტონისკენ მიმავალი ემილი დიკინსონი ფილადელფიაში გაჩერებისას ჩარლზ უოდსვორტს ხვდება, პასტორს, რომელიც მისი “ყველაზე ძვირფასი მიწიერი მეგობარი გახდა”. 1862 წელს, როდესაც ის კალიფორნიაში გაემგზავრა, ემილიმ ემოციური კრიზისი გადაიტანა, რაც 1858-1862 წლების ნაყოფიერი პერიოდის შემდეგ შემოქმედებითი დაღმასვლის მიზეზად იქცა. ამავე წელს კემბრიჯელ მღვდელს, ტომას უენვერტ ჰიგინსონს, რომელთანაც დიკინსონს მიმოწერა ჰქონდა, ოთხი თავისი პოემა აჩვენა და მისი აზრით დაინტერესდა. ჰიგინსონმა დაარწმუნა, რომ მისი შემოქმედება ძალიან ცოცხალია, მაგრამ ურჩია პოემები არ გამოექვეყნებინა. სტილის სრულყოფაში მან ემილის დახმარებაც შესთავაზა, საბედნიეროდ, ამ შეთავაზებით დიკინსონს არ უსარგებლია.

1862 წლის შემდეგ ის უკვე უფრო ცოტას წერდა. თუმცა, მისი საუკეთესო პოემები სწორედ ამ პერიოდს განეკუთვნება. მისი ლექსები უკიდურესობამდე გაშიშვლებული ენითაა დაწერილი, ნაცნობი სიტყვები აქ მათთვის უჩვეულო კონტექსტში ისმის, სინტაქსისი და რიტმი ახლებურად გაჟღერებულ მუსიკას გკარნახობენ, ხშირია ეჭვებით აგონიზირება და ექსტატიური აფეთქებები. თავის პოემებს პატარა ჟურნალებში აგროვებდა, შემდეგ მათ ხელით აკერებდა ერთმანეთს და თავის საწერ მაგიდაში ინახავდა. ემილი წინააღმდეგობას უწევდა მეგობრებს, რომლებიც ცდილობდნენ დაერწმუნებინათ, რომ ლექსების თუნდაც ნაწილი გამოექვეყნებინა. საბოლოოდ, მისი ცხოვრების მანძილზე სულ შვიდმა პოემამ ნახა დღის სინათლე.

თვალების სერიოზულმა დაავადებამ ემილი დიკინსონი აიძულა, მუშაობა მთელი ორი წლით შეეწყვიტა. იგი 1864-1865 წლებში მკურნალობის ხანგძლივ კურსს გადიოდა კემბრიჯში. ამის შემდეგ კი აღარასდროს დაუტოვებია ამჰერსტის ოჯახური მამული. მშობლიურ ქალაქში მას “ამჰერსტელი მონაზონი” შეარქვეს. ემილი დიკინსონი თავის ოთახში სახლის მეორე სართულზე განმარტოებით ცხოვრობდა, მისი გაუთხოვარი უმცროსი და ლავინია ემილის მყუდროებას შესაშურად იცავდა. დამ საკუთარ თავზე ყველა საყოფაცხოვრებო საქმე იტვირთა, რათა ემილისთვის წერაში ხელი არაფერს შეეშალა. ძმა ოსტინი და მისი ცოლი – ემილის ძალიან ახლო მეგობარი სიუზან ჟილბერი – იმავე სახლში ცხოვრობდნენ. დიკინსონი ბევრს კითხულობდა და ბაღს უვლიდა (კარგი მებაღე იყო და თავიანთი სახლის ორანჟერეაში ბროწეულის ხეებსა და ლილიებს ახარებდა). ბევრ მეგობართან ჰქონდა გაცხოველებული მიმოწერა. ესენი იყვნენ: უოდსვორტი, ჰიგინსონი, ოტის ლორდი, კეიტ ენტონი, ჰელენ ჰანტ ჯექსონი, მის ჰოლანდი. ეს უკანასკნელი Springfield republican”-ის რედაქტორის ცოლი იყო.

ემილი დიკინსონი 1886 წლის 15 მაისს გარდაიცვალა. მის საწერ მაგიდაში მანამდე უცნობი ათასზე მეტი ლექსი იპოვეს. ერთობლიობაში მან 1800-ზე მეტი ლექსი შეთხზა. ჰიგინსონმა, რომელიც დიკინსონს ყოველთვის “ცოტათი გიჟად” მიიჩნევდა, რჩეულ ლექსებს რედაქტირება გაუკეთა, “ჩაასწორა” და 1890 წელს გამოსცა. დიკინსონის პოემები პირველადი სახით მხოლოდ 1955 წელს დაიბეჭდა.

იმდენად დიდი ენერგია დაიხარჯა იმისთვის, რომ დიკინსონი უცნაურ და უსქესო შინაბერად შეერაცხათ და მის პოემებში ამა თუ იმ ფორმით დაშიფრული ჩვეულებრივი ჰეტეროსექსუალური მისწრაფებები გამოევლინათ, რომ დიკინსონის პიროვნების გარშემო შემქნილმა გაბუქებულმა სენტიმენტალურმა მითებმა ახლა უკვე თავიანთი თავი ამოწურეს. ამასთანავე, დიკინსონის ცხოვრების ძალიან მნიშვნელოვანი ასპექტი – ქალებთან ურთიერთობა – ძალიან დიდხანს მიჩუმათებული იყო.

დიკინსონის თანამედროვე აღქმა უფრო მდიდარ და ცოცხალ სურათს გვიჩვენებს. ამასთან დაკავშირებით ლიტერატურათმცოდნე ტონი მაკ-ნერონი წერდა: “მე არ ველი იმას, რომ უცებ გაირკვეს: ემილი დიკინსონი ნამდვილი ლესბოსელი იყო… სინამდვილეში მისი პოეზიის და მისი ცხოვრების ლესბიურ-ფემინისტურ წაკითხვაზეღა შეიძლება საუბარი, როგორც მის გარშემო არსებული მრავალი ფაქტისა და გამონაგონის აღქმის ყველაზე კორექტულ საშუალებაზე”.

თავის ყველაზე ცნობილ, 1975 წელს დაწერილ ესეში “ვეზუვი სახლში: ემილი დიკინსონის ძალა” პოეტი ადრიან რიჩი ემილი დიკინსონის სახის ზოგიერთი კლიშეს დამსხვრევას ცდილობს. ის განიხილავს დიკინსონის ბიძაშვილის, მარტას მოგონებებში აღწერილ ეპიზოდს, სადაც მარტა “ყვება, რომ ერთხელ მეორე სართულზე ემილის საძინებელში იყო. ემილიმ ხელით ისეთი მოძრაობა გააკეთა თითქოს კარს წარმოსახვითი გასაღებით კეტავსო და უთხრა: “მარტა, აი თავისუფლება”.

იმ წლებში ემილი დიკინსონისნაირი აზროვნების მქონე ქალისთვის საკუთარი თავის რეალიზება არც ისე ადვილი იყო. როგორც ადრიანა რიჩი შენიშნავს, “საზოგადოებრივ გარემოცვას (რომელშიც იგულისხმება კალვინისტური პროტესტანტიზმი, რომანტიზმი, XIX საუკუნეში მიღებული ქალის სხეულის კორსეტში მოქცევის ტრადიცია, ქალების ცხოვრებისეული ალტერნატივები და ბოლოს მიმართება სექსუალობასთან) შეეძლო გენიალური ნიჭით დაჯილდოებული ქალების ჭკუიდან შეშლის მიზეზი გამხდარიყო. ემილი დიკინსონს არ ქონდა სხვა გზა გარდა იმისა, რომ არაორთოდოქსული, თვითდესტრუქციული, ზოგჯერ ვულკანივით ცეცხლისმფრქვეველი ლტოლვების ტრანსფორმირება მოეხდინა შიფრში “პოეტური მეტაფორის” სახელწოდებით, რომელიც მის მშობლიურ ენად იქცა. “თქვი სიმართლე, ოღონდ ნუ იტყვი მას პირდაპირ – სწორედ ეს არის იმის არსი, რასაც საკუთარ თავში ვთრგუნავთ და რაც ჩვენში გროვდება, შემდეგ კი პოეზიაში ფეთქდება”.

“დიკინსონი განდეგილის უდაბნოში როდი ცხოვრობდა. განმარტოებაში მას ადამიანების ფართო წრესთან ჰქონდა ურთიერთობა და მიმოწერა”, – აღნიშნავს ადრიანა რიჩი. “დიკინსონი უთუოდ იყო დაინტერესებული იმ მამაკაცებით, ვისგანაც ინტელექტუალური საზრდოს მიღება შეეძლო. როგორც ახლა უკვე აშკარაა, ამავე მიზეზით ქალებითაც ინტერესდებოდა. დიკინსონს ქალების შესახებ ბევრი ლექსი აქვს შეთხზული, ისევე როგორც მათთვის მიძღვნილი ლექსები. ზოგიერთი მათგანი ორ ვერსიად არსებობს, თანაც განსხვავებული აზრობრივი დატვირთვით”. ემილი დიკინსონის ემოციების სამყარო გაცილებით მდიდარი იყო, ვიდრე ამას მითები მიაწერენ. Aმის დამადასტურებელ მაგალითად შეგვიძლია მოვიყვანოთ ფაქტი, რომელსაც ისტორიკოსი ლილიან ფეიდერმანი ახსენებს: დიკინსონის მეგობარ სიუზან ჟილბერტისთვის მიწერილი ვნებებით აღსავსე წერილებს მისმა ძმისშვილმა გამოქვეყნებამდე მკაცრი რედაქტირება გაუკეთა; ამასთან, მან ყველა ვნებიანი სასიყვარულო განცდა შერბილებულად წარმოადგინა.

როგორც რიჩი წერს: “მის მოწოდებას თუ გავითვალისწინებთ, დიკინსონი არ ყოფილა არც შეშლილი და არც ექსცენტრიული; ის ცდილობდა, ისე მოეწყო თავისი ცხოვრება, რომ საკუთარი ნიჭის რეალიზებისთვის ძალები დაეზოგა”. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ემილი დიკინსონმა ისეთი რთული შემოქმედებითი ცხოვრება განვლო, როგორზეც ვირჯინია ვულფი დაახლოებით 50 წლის შემდეგ წერდა ესეში “საკუთარი ოთახი”.

დიკინსონის საიდუმლოებებს ჩვენ ვერასდროს გავიგებთ. ჩვენ მხოლოდ ის შეგვიძლია დარწმუნებით ვამტკიცოთ, რომ ის იყო ქალი, რომელსაც სხვა ქალებთან ძალიან დატვირთული და ახლო ურთიერთობები ჰქონდა. რელიგიური დოგმატების გავლენით მათ მკაცრად ჰეტეროსექსუალური ორიენტაცია ჰქონდათ, მაგრამ ამასთანავე ყველაზე კლასიკური გაგებით ქორწინების ინსტიტუტის მოწინააღმდეგეები იყვნენ. დიკინსონი ცდილობდა თავისთვის შეექმნა სივრცე, რომელშიც საკუთარი “მეს” კულტივირებას შეძლებდა. მან გაბედულად და ყოველგვარი სინანულის გარეშე უარყო პატრიარქალური კანონები.


ესენინი სერგეი - მაკოცე ძლიერ

esenini sergei sergei esenini makofe dzlier სერგეი ესენინი ucxouri literatura rusuli literatura poezia

მაკოცე ძლიერ, ძლიერ მაკოცე,
თუმც ბაგეს სისხლის კვალი ეტყობა.
ამ გულის ღელვა ნუ გაგაოცებს,
ის ცივ გონებას არ შეეწყობა.

ამაოა და არაფრად ვარგა,
ჩვენთვის არ ქმნილა მხიარულება.
ჩემო დობილო, გაიგე კარგად,
ერთი სიცოცხლე მოგვცა ბუნებამ!

შეხედე მაღლა, ასწიე თავი:
მისგან წყვდიადი, ბნელი გვაშორებს,
ფარფატებს მთვარე ყვითელი ყვავი
და დედამიწას თვალს არ აშორებს.

მე ასე მინდა მაკოცე მაგრად!
სევდიან ჰანგზე დავხუჭავ თვალებს.
ჩემი სიკვდილის დრო დადგა, ალბათ,
ამას თუ მამცნობს ლივლივით მთვარე.

თუ სიკვდილია სიკვდილი იყოს!
ყველაფერს აჭკნობს უცნობი ძალა.
მინდა, ეგ ბაგე, დამშრალი თითქოს,
ვკოცნო, სიკვდილი მეწვევა სანამ.

რათა ბურუსში ციხფერ ზმანების,
მოურიდებლად, დაუფარავად,
შოთხვის Fფოთლები, მწუხრის ზარები,
იმეორებდნენ: “შენი ვარ მარად!”

და კათხა, ქაფით ტუჩგაპობილი,
თეთრად რომ ელავს, თუ მოგწყურდება
სვი და იმღერე, ჩემო დობილო,
ერთი სიცოცხლე მოგვცა ბუნებამ!


ესენინი სერგეი - საღამოვდება, ბრწყინავს

esenini sergei sergei esenini sagamovdeba brwyinavs სერგეი ესენინი ucxouri literatura rusuli literatura poezia
საღამოვდება, ბრწყინავს
ჭინჭრის ფოთლებზე ნამი,
მიყრდნობილი ვარ ტირიფს
გზასთან, სულ ერთი წამით.

შუქს ჩვენს სახურავს ათოვს
უშველებელი მთვარე,
მესმის ბულბულის სტვენა
სადღაც შორეულ მხარეს.

სიმშვიდეა და სითბო,
როგორც ღუმელთან ზამთრით.
აღერილი აქვთ ტანი
არყებს – გოლიათ სანთლებს.

და შორს, მდინარის იქით,
ალბათ ტყეების გაღმა
ღამის დარაჯის კაკუნს
მკვდრული სიჩუმე ახლავს.

1910


ესენინი სერგეი - ცეცხლს გაუკრთა უკვე ლურჯი ფერი

esenini sergei sergei esenini cecxls gaukrta ukve lurji feri სერგეი ესენინი ucxouri literatura rusuli literatura poezia

ცეცხლს გაუკრთა უკვე ლურჯი ფერი,
დაიბინდა მშობლიური სივრცე.
მე დღეიდან სიყვარულზე ვმღერი
და სკანდალებს დავიწყებას მივცემ.

ადრე ვგავდი ხეს დალეწილ შტოთი,
ქალები და დროსტარება დამრჩა.
აღარ მინდა ლოთობა და შფოთი
და სიცოცხლის უთავბოლო ხარჯვა.

მინდა მხოლოდ გიცქეროდე ასე,
ჩავიძირო მაგ თვალების ტბაში,
რომ გამდგარმა წარსულისგან განზე
არასოდეს არ გამცვალო სხვაში.

მონარნარევ, მომცემელო შვების,
იქნებ შენი გული უკვე ჩახვდა –
ვით შეიპყრო სიყვარულმა შლეგი,
რა მორჩილი ხულიგანი გახდა.

სამუდამოდ უარს ვეტყვი ღვინოს
და ლექსებსაც არასოდეს დავწერ,
მხოლოდ გვედრი, კარგო, არ გეწყინოს,
რომ ვეფერო მაგ თმებსა და ღაწვებს.

უცხო გზებზე ერთად ვთელოთ მტვერი,
გადავლახოთ შორეული სივრცე...
მე დღეიდან სიყვარულზე ვმღერი
და სკანდალებს დავიწყებას მივცემ.

1923


ესენინი სერგეი - იმღერე, იმღერე

esenini sergei sergei esenini imgere imgere სერგეი ესენინი ucxouri literatura rusuli literatura poezia
იმღერე, იმღერე. წყეულ გიტარაზე
ეგ შენი თითები როკავენ წყობილად.
სული შეგიგუბდეს, იქნებ, ვნების ალზე,
შენ ხომ ერთადერთი შემომრჩი, ძმობილო.

ნუ უმზერ მის ხელზე მბრწყინავ სამაჯურებს,
მხრებზე აბერშუმის ელვარე ტუნიკას...
თვალი მოწკურა და უცებ დამამუნჯა,
ფიქრი და გონება წამართვა ხულიგანს.

მე რა ვიცოდი – სენია სიყვარული.
მე რა ვიცოდი – ჭირია სიყვარული.
მინდოდა, ამ ქალში მეპოვა სიხარული,
თავი დავიღუპე უგონოდ სიარულით.

იმღერე, ძმობილო. გამახსენე წლები
ფიცხი, შფოთიანი ჩვენი სიჭაბუკის.
დაე, სხვების ბაგეს დაეწაფოს ვნებით
ნორჩი ლამაზმანი, ყოვლად უბადრუკი.

არ გინდა, შეჩერდი. მე მას არ ვაგინებ.
არ გინდა, შეჩერდი. მას არ შევაჩვენებ.
მომეცი გიტარა, სიმებს ავატირებ,
ჩემზე გიამბობ და აღარ შემაჩერო.

საამო დღეები ნელ-ნელა მიდიან,
ფერადი სიზმრებით ვერ ვპოვე ნუგეში.
მრავალი გოგოსთვის ხელი წამივლია,
მრავალ ქალს ალერსით ვიმწყვდევდი კუთხეში.

მწარეა სიმართლე ცხოვრების არაკის,
მინახავს, მომზირალს ბავშვური თვალებით:
ერთ ძუკნას ლოკავენ რიგ-რიგად, ცალ-ცალკე
ძაღლების ხროვაში შეყრილი ხვადები.

მაშ, რისთვის ვიეჭვო. არაა საცოლე,
არ მიყვარს, ამ გრძნობას არ დავემონები.
ესაა ცხოვრება – ზეწარი, საწოლი.
ესაა ცხოვრება – კოცნა და მორევი.

იმღერე, იმღერე! ამ ბედისწერასაც
ვერსად გავექცევით, ცხოვრება მოკლდება.
თუმც, იცი რას გეტყვი, მე მაგათ დედასაც...
იცოდე, ძმობილო, არასდროს მოვკვდები.


ესენინი სერგეი - ყველა სულდგმული თავის ბედს მიჰყავს

esenini sergei sergei esenini yvela suldgmuli tavis beds mihyavs სერგეი ესენინი ucxouri literatura rusuli literatura poezia
ყველა სულდგმული თავის ბედს მიჰყავს
და ყველას ბედის ლოდინი დაღლის.
მე რომ პოეტი არ ვყოფილიყავ
დამიძახებდნენ ქურდსა და თაღლითს.

ტანად დაბალი და კაფანდარა,
ბიჭებში ყოჩი, სინდისიანი,
თითქმის ყოველდღე, არ დაგიმალავ,
შინ ვბრუნდებოდი პირსისხლიანი.

და განცვიფრებულ დედაჩემს ასე
კვნესით ვეტყოდი ანგლობის ამბავს:
,,ეგ არაფერი, დავეცი ქვაზე
და ხვალ დილამდე მოვრჩები ალბათ!"

და ახლა, როცა შორით წასულან
იმ ნეტარ დღეთა მღელვარე ხმები,
დიადმა ძალამ, მამაკაცურად,
ჩემს პოემებში შეისხა მხრები.

ოქროს სიტყვების ძვირფასი ხვავი
ყველა სტრიქონში ხელახლა მამხელს,
როგორც ოდესღაც უშიშარ რაინდს,
როგორც მოჩხუბარს და როგორც თავხედს.

და მაინც დავრჩი ამაყი დღემდე
მხოლოდ ახლისკენ ვადგამ ნაბიჯებს
და თუკი ადრე სახეში მცემდნენ,
ახლა ეს სული სისხლით ამივსეს

და დედის ნაცვლად ვაუწყებ ასე,
ბობოქარ ბრბოებს, ანგლობის ამბავს:
,,ეგ არაფერი, დავეცი ქვაზე
და ხვალ დილამდე მოვრჩები ალბათ!"


ესენინი სერგეი – აღარც რას ვნანობ, აღარ ვუხმობ, აღარ ვქვითინებ

esenini sergei sergei esenini agarc ras vnanob agar vuxmob agar vqvitineb სერგეი ესენინი ucxouri literatura rusuli literatura poezia
აღარც რას ვნანობ, აღარ ვუხმობ, აღარ ვქვითინებ,
ქრება ყოველი, როგორც ხეზე ყვავილების თეთრი ფიფქები.
ჭკნობის ოქრო ამიგიზგიზებს,
აღარასოდეს ახალგაზრდა აღარ ვიქნები.

შენ, ჩემო გულო, გამალემით კვლავ აღარ გალობ,
საცაა სიცივე წაგეტანება,
და არყოვანის ჩითის სამყარო
ვერ შემიტყუებს ფეხშიშველა სატანტალებლად.

ო დახარჯულო ხელუხლებლობავ!
ვაღარ მიღვივებს ბაგეთ სიალეს,
თვალების შფოთს და მოზღვავებულ სიჭარბეს გრძნობის
ძველებურად სული იგი მოხეტიალე.

ახლა სურვილებს იშვიათად და ძუნწად ავშლი,
სიცოცხლევ ჩემო, ნეტავ ხომ არ დამსიზმრებიხარ?
თითქოს გავვარდი ვარდისფერ რაშით
გაზაპხულის მოგუგნე სანახებიდან.

ყველა, ჩვენ ყველა ქრობის ნიშნით დადაღული ვათ,
ნელა იღვრება ნეკერჩხლების ფოთლის სპილენძი…
იყავ კურთხეულ სამარადისოდ,
რასაც სიცოცხლის გასაქრობად თურმე ვიძენდით.