ემილი დიკინსონი - ვეღარასოდეს ვიცხოვრებ შენთან

emili dikinsoni vegarasodes vicxovreb shentan ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ახალაძე დავით

ვეღარასოდეს ვიცხოვრებ შენთან,
მე შენთან ყოფნა მღლის და მაოსებს
ასე მგონია, ჩემი სიცოცხლე
მტვრით შეთეთრებულ ზედა თაროზე

შემოუდიათ ფინჯანთა შორის,
იქ, სადაც მნათე მალავს გასაღებს
და მეჩვენება, თითქოს გამთელეს
და სამუდამოდ გადამასახლეს

იმ ფაიფურის მტვრიან ჭიქებში,
რომ მოიძულა დიასახლისმა
ასე გულით რომ უნდა გადაყრა
ძველი ჭურჭლის და ყიდვა ახლისა...

მე ვერ დავუცდი შენ გვერდით სიკვდილს,
ვერც შენი წასვლის ცდას ვერ ავიტან,
ნეტავ, ვინ იცის, როდის იქნება
მოვკვდე, ან თვითონ მომწყდე თავიდან!
ან ვით შევძლებდი განზე გადგომას
და შენი ცივი ბუნების ჭვრეტას,
გვამივით გრილი შენი სხეული
რა ცეცხლით უნდა გამეთბო, ნეტავ!

ვერც შენთან ერთად ავმაღლდებოდი
მაგ სახითა და ხმელი მუხლებით
ნირს წაუხდენდი ცაში წმინდანებს
და მაცხოვარსაც დაამწუხრებდი...

მინდა იცოდე, რომ შორი შუქი,
მონატრებული ჩემი თვალისთვის,
უშენოდ მეტად აელვარდება
და იკაშკაშებს მეტი ხალისით.

რატომ განგვსაჯა ასე სასტიკად
ზეცამ მაღალმა შენმა მსახურმა,
თავისი კარი, შენთვის გახსნილი
ჩემ წინ საჩქაროდ რად არ დახურა?

რად დამიბინდე თვალსაწიერი,
რად დამანახე სამყარო ცერად,
შენ ხომ იცოდი, აღარ შემეძლო
სამოთხის მდორე სიმშვიდის ცქერა?..

და თუ წარწყმდები, მეც გამოგყვები,
რომ გაგიკვალო გზა და სავალი
და ჯოჯოხეთის ჯურღმულებიდან
შენს საცხოვნებლად ლოცვას აღვავლენ.

და თუ დაგიხსნი, მე იქ დავრჩები,
დაე, გეენის შუქი მამკობდეს,
სადაც შენ არ ხარ, იმ ჯოჯოხეთში
მე დავიმკვიდრებ მზიან წალკოტებს.

ასე რომ, გვიჯობს, გავიყაროთ, ვიყოთ ცალ-ცალკე
შენ იქ და მე აქ,
და ჩვენ შორის კარებს დავკეტავ.
ჩვენ ვართ შორიშორს, ვით ორი ზღვა,
ვით ცა და მიწა
ვით გულმხურვალედ მლოცველი და
სასოწარკვეთა!


ემილი დიკინსონი - ერთხელ აკეთებს სული არჩევანს

emili dikinsoni ertxel aketebs suli archevans ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ახალაძე დავით

ერთხელ აკეთებს სული არჩევანს
და გულის კარებს კეტავს,
ნუ ეძალები, მაინც დარჩება
ამ ქვეყანაზე კენტად.

მის წინ მეფეთა დგანან ეტლბი,
კარს კი არავის უღებს,
იმ კარის თაღქვეშ ვერ გაეტევი,
თუ არ დაისვრი მუხლებს.

ის ირჩევს მხოლოდ მდიდართ და ქებულთ,
და ყურადღებით ზაფრავს,
მერე კი მათი საფლავის ქვებით,
გმანავს გაჩენილ ნაპრალს.


ემილი დიკინსონი - ელიზიუმი ძალზე ახლოა

emili dikinsoni eliziumi dzalze axloa ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ნიშნიანიძე გიორგი

ელიზიუმი ძალზე ახლოა,
გვერით, მეორე ოთახში იცდის
ყოველთვის, როცა გულით მოელი
ან ნეტარებას, ან მხოლოდ სიკვდილს.
რა ძლიერია ადამის შვილი,
ანდა ასეთ დროს რა გული უძლებს –
კარებთან უკვე ფეხისხმა ისმის,
კარები უნდა გაიღოს უცებ..


ემილი დიკინსონი - ამანთო დიდმა სიხარულმა

emili dikinsoni amanto didma sixarulma ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ახალაძე დავით

ამანთო დიდმა სიხარულმა, დიდმა ხალისმა,
თუმცა, ზარალს და დარდს მიქადდა ბრძოლა ხვალისა.
თავს უქონელი და ღატაკი ნუგეშით ვიღლი,
მაინც გავბედავ და ყველაფერს ვანდობ
ერთ ტყორცნას
და გავიმარჯვებ! შესაძლოა, ვიმარჯვო როცა
ასე სუსტი და მერყევია სასწორი იღბლის.

სიცოცხლე მხოლოდ სიცოცხლეა, კვდომა კვდომაა;
ლხინი ლხინია, არსებობა არსის წვდომაა.
და თუ დავმარცხდი და დავეცი, უნდა ნაგვემმა
შევიგნო ის, რომ უავესი მექცა უტკბესად;
ძლეულთა გულში ძლევის ჟინი ვის დაუთესავს?
ვერ გაიმარჯვებ, თუ შეგიპყრო დიდმა ნაღველმა.

და თუ მე ვძლიე, ზარბაზანი იქუხებს ზღვაში,
ძველი სამრეკლო ზარის ზრიალს ფრთებივით გაშლის
და აღარასდროს მიჩუმდება ირგვლივ გუგუნი.
მეგონა, სხვა რამ მომიმზადა ზეცამ მაღალმა,
გამომაღვიძა ამ გრგვინვამ და ისე დამღალა,
ნეტავ, მძლიოს და დამანარცხოს მიწას უგონოდ


ემილი დიკინსონი - რამდენი წელია

emili dikinsoni ramdeni welia ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ახალაძე დავით

რამდენი წელია, დავტოვე სახლ-კარი
და ახლა გადმოსულს შორეულ მხარიდან
სახლში დაბრუნება სულ აღარ მახარებს
შინ უცხო სახეთა დანახვა არ მინდა.

მიჩხრიკეთ საქმენი გულგრილი მზერით და
სულზე მომაკერეთ დარდების არშია;
ეს მე გავიხიზნე მშობლიურ კერიდან
თუ ისევ შინ ვარ და გაქცევის ცდაში ვარ?

მკლავებზე სიმწრით ვგრეხ ნერვების ბაგირებს,
ფრთხილად შევიხედავ ჩამქრალ ფანჯარაში,
ის ხმაურიანი სიჩუმე მაკვირვებს
ოთახებს რომ იკლებს ველური თარეშით.

ხმელ-ხმელი სიცილით კვლავ ჩემს თავს დავცინი
რატომ შევუშინდი იმ კარებს, უკარებს?
წინ რომ გადამიდგა ბრგე კარისკაცივით,
და აღარ უსმინა ხვეწნას და მუქარას,

რკინის სახელური ხელივით ვუკოცნე
ქრთამივით ვტენიდი კლიტეში გასაღებს
და უცებ შევშინდი მივხვდი, რომ უეცრად
თუკი შინ შემიშვა, კვლავ დამატუსაღებს.

კარებს დავეხსენი, მხდალი და უნდილი
შიშით ყურს ვუგდებდი საკუთარ ფეხისხმას,
ჩემს სახლს გავეცალე დამფრთხალი ქურდივით
და შორით ჩამომდგარ წყვდიადს შევეხიზნე.


ემილი დიკინსონი - მუდამ მშიერი წლების მანძილზე

emili dikinsoni mudam mshieri wlebis mandzilze ucxouri literatura poezia proza

თარგმანი - ახალაძე დავით

მუდამ მშიერი წლების მანძილზე,
ერთმა მზიანმა დღემ დამაპურა,
ხელისკანკალით ჭიქა ავივსე
ტუჩი დამსუსხა ღვინომ ზღაპრულმა,

თუმცა ვიცოდი უმალ აჭრიდა
ნაგუბარ ნაღველს სიმაძღრე ხვალის,
გამოვეტირე ღია ფანჯრიდან
მტვრიან ქუჩაში დარჩენილ ხალისს.

ხვალე ეს ხვავი უნდა მომბეზრდეს,
აღარ ვარ ერთი ლუკმის შემყურე
ბუნების მზიან დარბაზობებზე
მე რომ ვუყოფდი მშიერ ბეღურებს.

სიმდიდრე უჩვევს გულ-მკერდს მისერავს,
სულს მარტოობა დაღივით უჩანს,
მე ახლა თავს ვგძნობ ბარში, გზის პირას,
მთიდან გადმორგულ დაგვალულ ბუჩქად.

შიმშილს კი მიჰყავს გლახაკთა მოდგმა
იქ, სადაც ცათა სანახებია
ყველა გამვლელი, ვინც კართან მოდგა,
ვინც ირეკდა და არ გაღებია.


ემილი დიკინსონი - მუსიკოსები გააფთრებით ეომებიან

emili dikinsoni musikosebi gaaftrebit eomebian ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ახალაძე დავით

მუსიკოსები გააფთრებით ეომებიან
მდორე სიჩუმით გაჯერებულ ჰაერს სნებიანს
და ბრძოლის ჰანგი მოარული ქუჩაში შიშვლად
ცისკრის კიდეზე შეყოვნებულ ღამეს აღვიძებს
ქალაქის თავზე ჩამოჰგლიჯა ზეცას საკინძე
და გარიჟრაჟზე ცად ახალი სიცოცხლე იშვა

ის არც ჩიტია (არც ბუდე აქვს, არც საბუდარი),
არც მუსიკაა შებურული ბინდის სუდარით,
არც სიმღერაა, არც გუგუნი მთვარის დაირის,
არც ქადაგება მომნუსხავი, საამბიონე...
ის გზად ვარსკვლავებს წაიმძღვარებს, ვით ლამპიონებს
და შუადღემდე ქვეყნის ყველა კუნჭულს დაივლის.

ზოგმა იფიქრა, ცაში შუქთა ქორო მღეროდა,
ზოგსაც ეგონა, რბოლა იყო ციურ სფეროთა,
სინამდვილეში ის ხომ მხოლოდ ათინათია
გარდაცვლილ ბავშვთა, მამაკაცთა და ბანოვანთა;
ჩვენი იმ ქვეყნად ერთად შეყრის ჟამიც მოვა და
ყველას მის მბჟუტავ, მოვარდისფრო შუქზე დაგვთვლიან


ემილი დიკინსონი - მიცვალებამდე

emili dikinsoni micvalebamde ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ნიშნიანიძე გიორგი

მიცვალებამდე მე ორჯერ მოვკვდი,
ქვეყანას ორჯერ გამოესალმე
და მაინც დავრჩი, რომ უკვდავებას
შევგებებოდი როგორც მესამეს.
ჩემთვის ეს წუთიც, როგორც ის ორი,
უცხო არის და მიუწვდომელი –
ცას განშორებით გავიგებ მხოლოდ,
ჯოჯოხეთს მოვა რომელიც.


ემილი დიკინსონი - სანამ თვალები დამევსებოდა

emili dikinsoni sanam tvalebi damevseboda ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ახალაძე დავით

სანამ თვალები დამევსებოდა
გულს მიხარებდა სივრცე ფერადი,
მეც მსგავსი ვიყავ სხვა არსებათა
თვალები მქონდა და ვერ ვხედავდი.

მაგრამ დღეს გულში ხმა დაილექა:
შენც გეჩუქება ზეცის თაღიო!
გული დაზაფრა მკერდის დილეგმა,
ცდილობს კლიტენი გამოარღვიოს

და მიიზიდოს მინდვრის კიდენი
და ვარსკვლავები, მზირალნი ციდან,
თან წარიტაცოს შუქი იმდენი,
ამ ბრმა თვალებით რამდენსაც ვზიდავ,

ცა დასერილი ფრინველთა გზებით
და გზა ასხმული ელვის ბაგირზე
და ანთებული ისეთი გზნებით,
რომ დაგამხობს და სიკვდილს გაღირსებს!

თუმცა კი მიჯობს სულის სიმშვიდე
და ჯდომა მქრქალი ფანჯრების მიღმა,
რომ სხვათა მსგავსად რუხი ნისლიდან
წყნარად ვუცქირო მზის ჩამქრალ ნიღაბს.


ემილი დიკინსონი - ღამეა ვრცელი

emili dikinsoni gamea vrceli ucxouri literatura poezia proza
თარგმანი - ახალაძე დავით

ღამეა ვრცელი და შავებში ჩაცმული,
არაფერს მოიხდენს ზინათად,
დაძონძილ ღრუბლიდან თითქოს უცაბედად
ბრჭყვიალა ვარსკვლავმა ინათა.

ქარმა დაარბია ყვითელი ფოთლები,
ბუჩქნარს შეუტია ახოდან,
ხმელი ნოემბერი ძვლების გასათბობად
სახლის საკვამურზე ახოხდა.

სოროს ვერ ელევა ამ ღამით ნადირი
და ქუჩის ტალახის ხავერდზე
გარეთ გაგდებული დამფრთხალი ქოფაკი
ძუნძულით თბილ ადგილს დაეძებს.

შენ კი დაბრმავდები კოცონის ყურებით
და ძველ სარწეველა სავარძელს
ფრთხილად მიაჩოჩებ გაჭვარტლულ ბუხართან
და ღამის საფიქრალს დაარწევ.

შემდეგ ნაფიქრალი საუბრად გექცევა
და ჩუმად გვერდითმყოფს მიმართავ,
ეტყვი: «ეს თქეში ხომ ახლოსაც ვერ მოვა
მაისის მადლიან წვიმასთან!»