ესენინი სერგეი - ჩემო ბავშვო

esenini sergei chemo bavshvebo
ჩემო ბავშვო, გულშეძრული შენი ბედის მიერ,
ყოველ ღამით ვნაღვლობ შენზე უფრო ძლიერ, ძლიერ...

ვიცი, ვიცი, მალე, მალე, საღამო რომ მოვა,
დაკრძალვისას ჩემს ცხედართან გაიგონებ გლოვას...

და როდესაც ჩემს სამარეს დაინახავ გარეთ,
შენი გული ჩუმი სევდით დაიკვნესებს მწარედ...

ჩემო ბავშვო, მე ვტიროდი, ქარი ქროდა ცივად
და ცრემლები შემეყინა მარგალიტთა მძივად...

და ავკინძე ყელსაბამად, შემოივლე ყელზე
იმ დღეების მოსაგონრად, ცრემლს რომ ვღვრიდი შენზე!


ესენინი სერგეი - ცისფერი საღამო

esenini sergei cisperi sagamo
ცისფერი საღამო, მთვარისგან ნაშუქი...
ვიყავი ოდესღაც ლამაზი, ჭაბუკი.

ჟამი გარდასული, დაუოკებელი...
გვერდით ჩამიარა... შორს დარჩა ყოველი...

ჩაქრა თვალები და გული მკვდარი არის...
ცისფერი ოცნება! ღამე მთვარიანი!


ესენინი სერგეი - დამქანცა სევდამ

esenini sergei damqanca sevdam
დამქანცა სევდამ – მშობელ მხარეში
წიწიბურებით მოჩითულ მინდვრის.
დავტოვებ ქოხს და გავითარეშებ,
ვით მაწანწალა, ვით ქურდი, ვივლი.

ვივლი დღის ხვატში, მოვძებნი ბინას,
თავშესაფარში დავიგებ ჩალას.
და ჩექმის ყელზე ჩემი ძმობილი
ჩემთვის ალესავს ლაპლაპა დანას.

გაზაფხულის მზით გამთბარ მდელოზე
გზას ოქროს სხივი გაალამაზებს.
ვისაც ვავედრებ მე ანგელოზებს,
კარს მომიხურავს სახლის პარმაღზე.

და კვლავ მშობლიურ სახლს მივაშურებ,
თავს ვინუგეშებ, ფიქრს ვფანტავ ვერაგს.
ჩამავალ მზეზე, სარკმელთან ახლოს
ყელზე მარყუჟად მოვიხვევ პერანგს.

ღობის გადაღმა მდგარი ტირიფნი
ჭაღარა თავებს ჩუმად დახრიან,
და განუბანავს, ძაღლის ყმუილში,
სამარის მიწას გადმომაყრიან.

სავსე მთავრე კი ნელა გაცურავს,
ვერცხლისფერ ნიჩბებს ჩაუშვებს ტბაში...
და რუსი ერი იცხოვრებს ისევ
ცეკვა-თამაშში და ცრემლის ღვრაში.