ლელა სამნიაშვილი ( კრებულიდან )

ის­ი­ნი - ჩე­მი დე­ბი

ხელ­ში - ძვე­ლი და მა­ინც

ძვე­ლე­ბუ­რად მო­ელ­ვა­რე

ვაშ­ლე­ბით - დღემ­დე

ძვირ­ფას ბავ­შ­ვე­ბად რჩე­ბი­ან,

ტკბი­ლად ჩურ­ჩუ­ლე­ბენ:

"დი­ახ, ბა­ტო­ნო!" მე კი -

უღ­ირ­სი გო­გო ვარ, რად­გან

ღმერ­თი მიყ­ვარს, რო­გორც - მა­რი­ლი.

მლა­შე ზღვი­დან ამ­ო­ტა­ნი­ლი

ფხა - მბრწყი­ნა­ვი და ჩხვლე­ტია -

შე­ნი ფერ­დის­თ­ვი­საც -

მტკივ­ნე­უ­ლი იქ­ნე­ბა. და მე -

ჯინ­სის იდ­აყ­ვით - ჰა­ერს

ვკვეთ და ის­ევ ზღვის­კენ

მი­ვი­წევ. ზღვე­ბი -

შე­ნი თვა­ლის გუ­გებ­შიც ტკბე­ბა.


ლელა სამნიაშვილი ( კრებულიდან )

leila samniashvili krebulidan qelaseb

ფო­თო­ლია თუ - ოქ­როს რკა­ლია -

ძვირ­ფა­სო, შენ რომ ხელ­ში გი­ჭი­რავს?

ზედ და­ე­ტე­ვა წყვი­ლი კა­ლია,

ნემ­სიყ­ლა­პია, ან­დაც - ჭრი­ჭი­ნა.

შენ - სიყ­ვა­რუ­ლი - რკა­ლად აქ­ციე,

მე - რკა­ლის - ფოთ­ლად ქცე­ვას ვა­პი­რებ;

და ისე მიყ­ვარს - ან­ი­მა­ცია, -

ზედ მი­ვა­ხა­ტავ - ნემ­სიყ­ლა­პი­ებს.


შო­თა იათ­აშ­ვი­ლი - ჰო გეზია


თრო­ბა, თრი­ლე­რი... ტან­ჯულ­ნი ვართ და თან ნე­ტარ­ნი,

ხილ­ვებ­ში ვყვინ­თავთ და გვა­ბო­დებს, რომ პო გე­ზია -

თა­ნა­მედ­რო­ვე გვსურს რომ ვი­ყოთ? შლეგ ამ­ე­რი­კელს,

დე­ტექ­ტივ­მომ­ტანს ვეყ­მოთ და ვთქვათ, რომ პო გე­ზია


მა­რა­დი­უ­ლი, ნა­ცა­დი და გა­ლაკ­ტი­ონს რომ,

თვით გა­ლაკ­ტი­ონს მტკი­ცედ სწამ­და, რო პო გე­ზია,

ეს მრა­ვალს ნიშ­ნავს, ეს ნიშ­ნავს რომ უნ­და გავ­ფით­რ­დეთ,

როს მოგ­ვეს­მე­ბა ლი­გე­ას­გან, რომ პო გე­ზია


სულ­მ­თ­ლად ბო­ლომ­დე, მალ­ს­ტ­რემ­ში და შიშ­ში დან­თ­ქ­მამ­დე,

რით­მე­ბის თქმამ­დე, ვერ­ლიბ­რამ­დე ო, პო გე­ზია,

ხო­ლო მას მე­რე, უკ­ვე ცხენ­თა შე­ჯიბ­რე­ბა­ზე

კი - და­რე­კე და და­უ­ბა­რე - რომ პო დე­ზია


შე­ნი მერ­ნის და უნ­და ჰკრა და იქ გა­ა­ჭე­ნო,

სა­დაც სუყ­ვე­ლა მხე­და­რია და პო დე­ზია -

თრო­ბა, თრი­ლე­რი.. - ვართ ტან­ჯულ­ნი და თან ნე­ტარ­ნი,

და ღმერ­თ­მა ნუ ქნას, აღ­არ გვწამ­დეს, რომ პო გე­ზია!


თი­ნი­კო ხუ­ტუ­რი­ძე - ბურთი და თა­ვი

tiniko xuturidzde burti da tavio

ნაწილი I


მე ავ­ი­ღე

რე­ზი­ნის ბურ­თი და გავ­ტყორ­ც­ნე

შორს. ფე­ხე­ბის ქვეშ კი მი­დი­ო­და

მდი­ნა­რე

და ჩემს აკ­ან­კა­ლე­ბულ ან­ა­რეკლს

ამშ­ვი­დებ­დ­ნენ თხე­ლი თევ­ზე­ბი.

ქარ­ხ­ნის მი­ლებ­ზე

შე­მომ­ს­ხ­და­რი ბი­ჭე­ბი აფ­ურ­თხებ­დ­ნენ

მდი­ნა­რე­ში დაგ­რო­ვილ სპაზ­მებს.

ნაგ­ვის გრო­ვა­ში თეთ­რი ხო­ჭო­ე­ბი

მი­ას­ვე­ნებ­დ­ნენ შვი­ლებს

და გა­მოხ­რულ ძვლებ­ში მარ­ხავ­დ­ნენ.

მე ავ­ი­ღე

რე­ზი­ნის ბურ­თი და გა­და­ვუგ­დე

იქ­ვე მდგარ მო­ხუცს. რომ­ლის

უზ­არ­მა­ზა­რი თა­ვი ჰგავ­და

მზეს. და

ბურ­თი და­იწ­ვა. მი­მო­ვი­ხე­დე და

ვე­რა­ფე­რიც ვე­ღარ ავ­ი­ღე. ვე­რა­ფე­რიც

ვე­ღარ გა­და­ვუგ­დე ვე­რა­ვის ვერ­სად.

შორს

ქარ­ხ­ნის მი­ლე­ბი აფ­ურ­თხებ­დ­ნენ

ცივ მდი­ნა­რე­ში და ქუ­ჩა­ში

ბავ­შ­ვე­ბი თა­მა­შობ­დ­ნენ

ბურ­თით.

ჩემს აკ­ან­კა­ლე­ბულ ან­ა­რეკლს

გა­დავ­ხ­ვიე ხე­ლი და ვუ­ჩურ­ჩუ­ლე

ყელ­ში

სხვი­სი სიმ­შ­ვი­დე.


ნა­წი­ლი II


მე ვი­წე­ქი

გა­ტე­ხი­ლი ბეჭ­დის გვერ­დით და მი­სი

თვა­ლი

მი­ნა­თებ­და მუხ­ლის­თა­ვებს.

მრგვალ მინ­დორ­ში მუ­შე­ბი თე­სავ­დ­ნენ

მზე­ებს და გა­ზაფხულ­ზე ბა­რავ­დ­ნენ

გულ­მოდ­გი­ნედ.

სხვა მზე­ე­ბი ცა­ში ბჭობ­დ­ნენ იმ­ა­ზე

თუ რო­გორ ამ­ო­ეთხა­რათ

ძმე­ბი მზე­ე­ბი.

გულ­მოდ­გი­ნე მუ­შე­ბი კი შუბ­ლი­დან

ხე­ლის ზურ­გით იწ­მენ­დ­დ­ნენ ოფლს

და ჩა­ლის ქუ­დებს კი­დებ­დ­ნენ

ხე­ებ­ზე.

მე ვი­წე­ქი

ზურ­გ­ზე და ნა­გა­საკ­ში გაბ­ნე­უ­ლი

ატ­ო­მუ­რი ბომ­ბე­ბის კვამ­ლი მი­კენ­კავ­და

ფილ­ტ­ვებს

რომ­ლე­ბიც მეწყო მი­წა­ზე ხე­ლებ­თან

ერ­თად.

ბავ­შ­ვებს მზის ყა­ნა­ში გა­და­უ­ვარ­დათ

ბურ­თი და გა­დაწყ­ვი­ტეს გაქ­ცე­ვა იქ

სა­დაც არ იქ­ნე­ბო­და ყა­ნე­ბი და

მუ­შე­ბი

გა­უ­ბე­რავ­დ­ნენ მზის­ხე­ლა ბურ­თებს.


ნა­წი­ლი III


მე არ ვი­წე­ქი

მი­წა­ზე. არც ბა­ლახ­ზე და სა­ერ­თოდ

ვე­კი­დე სა­რეცხის თოკ­ზე თავ­და­ყი­რა -

მზე­ზე ვშრე­ბო­დი.

ხე­ლე­ბი­დან კი ვწვე­თავ­დი წყალს.

ჩქარ მდი­ნა­რე­ში ჩან­და ცა.

კი­დევ ხი­დი. კი­დევ თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვი

რო­მელ­საც ნა­გა­საკ­ში

მიჰ­ქონ­და ბომ­ბე­ბი

და პი­ლო­ტებს ეკ­ე­თათ მზის სათ­ვა­ლე.

აი ეს ჩან­და მდი­ნა­რე­ში

კი­დევ.

მე არც ვი­ჯე­ქი. არც ვი­წე­ქი ბა­ლახ­ზე

თუნ­დაც

მი­წა­ზე -

ვჩან­დი გაღ­მა

იქ მინ­დორ­ში იაპ­ო­ნელ ბავ­შ­ვებს

ვუკ­რე­ფავ­დი ბურ­თებს და ეს­ეც ჩან­და

მდი­ნა­რე­ში კი­დევ.

სხვა არ­ა­ფე­რი. სხვა არ­ა­ფე­რი

არ იყო ირგ­ვ­ლივ.


ალ­ე­კო ცქი­ტიშ­ვი­ლი - და­კარ­გუ­ლი ად­ა­მი­ა­ნი

aleko cqitishvili dakarguli adamiani
თქვი: ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა,

უბ­რა­ლოდ - კარ­გად!

კარ­გად იპ­არ­სავ დი­ლით

პირს და კარ­გად სა­უზ­მობ,

კარ­გად გა­დი­ხარ ში­ნი­დან

გა­რეთ, სა­დაც კარ­გებს

დღი­თიდ­ღე კარ­გავ და

ყო­ველ მათ­განს

კარ­გი კა­ცის მზე­რა აქვს

მე­რე, რო­ცა კარ­გად

აღ­არ გახ­სოვს მა­თი სა­ხე­ლი

და ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა,

უბ­რა­ლოდ - კარ­გად!..

უბ­რა­ლოდ, კარ­გი ამ­ინ­დია

და ლა­პა­რა­კობ

ად­ა­მი­ან­თან ამ ამ­ინ­დ­ზე,

რო­გორც, ვთქვათ, ქალ­ზე:

"რა მშვე­ნი­ე­რი ამ­ინ­დია"...

"დი­ახ ბა­ტო­ნო, გუ­შინ­დელ­ზე

უკ­ე­თე­სი", - გპა­სუ­ხობს იგი

და მე­რე დიდ­ხანს კარ­გად

დუმ­ხართ. რო­ცა მზე ჩა­ვა,

კარ­გი მთვა­რე ამ­ო­ვა, ხო­ლო

კარგ მთვა­რეს ის­ევ

კარ­გი მზე შეც­ვ­ლის და

ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა, უბ­რა­ლოდ -

კარ­გად და რა თქმა უნ­და,

კარ­გა­და ხარ შენც, ყვე­ლა­ფერ­ში

რა­კი ასე ძა­ლი­ან კარ­გად

ჩა­ხე­დუ­ლი ხარ და ამ

სი­კარ­გის ხვე­უ­ლებ­ში და­კარ­გულ­მა

თქვი: ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დაა,

უბ­რა­ლოდ - კარ­გად!.. კარ­გად.

2000 წ.


ზუ­რაბ რთვე­ლი­აშ­ვი­ლი ( ლექსების კრებული )

zurab rtveliashvli leqsebis krebuli leqsebi
მითხა­რი, რო­გორ არ მოგ­წონ­ვარ? მე ვში­შობ შენ­თ­ვის!

შენ­თ­ვის მო­ვუშ­ვებ მეჩხერ წვე­რებს სა­კად­რის ღა­მით,

შენ­თ­ვის ვი­კის­რებ მძი­მე ღი­პის ტა­რე­ბას ჩუ­მად,

შენ­თ­ვის ოქ­როს ჯაჭვს და­ვი­კი­დებ კი­სერ­ზე ნე­ლა.


მითხა­რი, რო­გორ მი­ვი­წე­ბო შე­ნი სხე­უ­ლი?

რო­გორ ავ­აწყო შე­სა­ფე­რი შენ­თ­ვის სიმ­ღე­რა?

მითხა­რი, სად გყავს ვა­გი­ნი­დან გა­მოქ­ცე­უ­ლი

პა­ტა­რა კა­ცი, რომ ჰკი­ო­და ცო­ტა ხნის უკ­ან.


მითხა­რი, თით­ქოს მე ვი­ყა­ვი გი­ჟი მე­ხან­ძ­რე,

რომ სა­აღ­ლუ­მო ორ­გი­ე­ბის ვაქ­რობ­დი კოც­ნებს.

მითხა­რი მა­შინ, რა­ტომ ზვე­რავ ფრთხი­ლად ამ ან­ძას,

მითხა­რი, რის­თ­ვის არ უკ­ითხავ მას ღა­მის ლოც­ვებს...


თე­ო­ნა ბე­ქიშ­ვი­ლი - ნაც­რის­ფე­რი ლა­იტ­მო­ტი­ვი

teona beqishvili nacrisferi laitmotivi
და­უგ­ვე­ლი კი­ბე­ე­ბი,

მა­კუ­ლა­ტუ­რა­დაც უვ­არ­გი­სი, გა­დაყ­რი­ლი წიგ­ნე­ბის გრო­ვა

და ათ­ას­გ­ვა­რი ხა­რა­ხუ­რა

მა­ცი­ლებს მე


თე­ო­ნა ბე­ქიშ­ვი­ლი ( ლექსების კრებულიდან )

teona beqishvili leqsebis krebuli
არ­ის დრო დღე-ღა­მე­ში,

რო­ცა მე მარ­თ­ლა თა­ვის უფ­ა­ლი ვარ,

გა­მოღ­ვი­ძე­ბა,

რო­ცა ღა­მის კოშ­მა­რე­ბი გამ­დ­ნა­რი ცვი­ლი­ვით ტრი­ა­ლე­ბენ თავ­ში,

რო­ცა შე­მიძ­ლია მათ­გან ნე­ბის­მი­ე­რი რამ გა­მოვ­ძერ­წო

ან­და სუ­ლაც ფე­ხებ­ზე მი­ვიკ­რა,

რა­თა მე­რე ფეხ­შიშ­ვე­ლამ აღ­ვი­ბეჭ­დო დე­და­მი­წა,

ან­და პა­წა­წი­ნა ლექ­სე­ბი გა­მოვ­ძერ­წო,

ან­და იმ­ე­დი­ა­ნი დღის გან­რი­გი,

ან კი­დევ რა­ღაც...

არ­ის დრო დღე-ღა­მე­ში,

რო­ცა მე გან­ვ­საზ­ღ­ვ­რავ ჩემს ბე­დის­წე­რას

და თუ რა­მე მო­მე­კითხე­ბა,

ნუ მომ­კითხავთ დღის­თ­ვის, ნურც ღა­მის­თ­ვის,

მხო­ლოდ გა­მოღ­ვი­ძე­ბის­თ­ვის მა­გე­ბი­ნეთ პა­სუ­ხი..


თე­ო­ნა ბე­ქიშ­ვი­ლი ( ლექსების კრებულიდან )

teona beqishvili lesebis krebnuli
ის მგლე­ბი,

შენს ბავ­შ­ვო­ბა­ში რომ ყმუ­ოდ­ნენ,

რა­ღა­ცით მჯობ­ნი­ან;

ის მგლე­ბი,

რო­ცა ჯერ კი­დევ პა­ტა­რა იყ­ა­ვი

და არც ამ­ო­დე­ნა მთა-გო­რე­ბი ამ­ოგ­ზ­რ­დო­და,

და არც ამ­ო­დე­ნა მთვა­რე ამ­ოგ­დი­ო­და,

ის­ევ ყმუ­ი­ან,

რო­გორც ად­რე, შენს ბავ­შ­ვო­ბა­ში,

და მარ­თა­ლია, ზამ­თარ­შიც კი გა­იშ­ვი­ათ­და მა­თი ყმუ­ი­ლი,

თუ შეყ­მუვ­ლე­ბენ, ის­ევ ისე, რო­გორც ად­რე,

რო­გორც წლე­ბის წინ,

და რა­ღა­ცით მჯობ­ნი­ან მგლე­ბი,

რად­გან ჩე­მი ყმუ­ი­ლი სევ­დი­სა­გან და­იშ­რი­ტა,

რად­გან მე მახ­სოვს...

რად­გან შენ აღ­არ ხარ

და დი­დი ხა­ნია, შენს მა­გივ­რად შენს ხსოვ­ნას ვუფ­რ­თხილ­დე­ბით,

წლე­ბი მი­დის, ხსოვ­ნა იზრ­დე­ბა

და ჩვენ ყვე­ლას გვი­ხა­რია,

რომ ასე გვახ­სოვ­ხარ,

და ვერ ვამ­ჩ­ნევთ

ამ ხსოვ­ნი­სა­გან თა­ვად რო­გორ პა­ტა­რავ­დე­ბი...

და ამ­ი­თაც მჯობ­ნი­ან მგლე­ბი.

გა­ნა მათ ახ­სოვთ შარ­შან­დე­ლი მთვა­რე ან­და შარ­შან­წინ­დე­ლი შიმ­ში­ლო­ბა,

მე კი ყვე­ლა­ფე­რი მა­მახ­სოვ­რ­დე­ბა

და ამ ხსოვ­ნის­გან მეც­ვი­თე­ბა სა­ცე­ცე­ბი.

უნ­და რო­გორ­მე გი­ღა­ლა­ტო,

უნ­და რო­გორ­მე შე­გი­ძუ­ლო,

უნ­და გაგ­ყი­დო

და ბო­ლოს სა­ერ­თოდ გა­და­გი­ვიწყო,

რომ მე­რე, რო­ცა სავ­სე მთვა­რე ამ­ო­გორ­დე­ბა,

მგლის მში­ე­რი კუ­ჭი­ვით ამ­ეწ­ვას უშ­ე­ნო­ბა,

და­გი­ჩო­ქო, შე­მოგ­ყ­მუვ­ლო

და შე­მო­გიბ­რუნ­დე...


შო­თა იათ­აშ­ვი­ლი ( ლექსების კრებულიდან )

shota iatashvili leqsebis krebulidan
ვერ გა­ვარ­კ­ვიე,

ბინ­დი იყო თუ რიჟ­რა­ჟი,

მაგ­რამ ვბერ­ტყავ­დი ყორ­ნებს ხი­დან

და ვღი­ღი­ნებ­დი პოს კუპ­ლე­ტებს

ჩე­მი მჭა­ხე ხმით.

ვერ გა­ვარ­კ­ვიე,

ჩა­მომ­ხ­რ­ჩ­ვა­ლი ექს­ტ­რე­მის­ტი იყო თუ ჭა­ღი,

მაგ­რამ ვი­დე­ქი მო­ქა­ნა­ვე აჩრ­დი­ლის ქვეშ და

ვტი­ტი­ნებ­დი გრძელ ფსალ­მუ­ნებს

და­უს­რუ­ლებ­ლივ.

ლეღ­ვის ფო­თო­ლი აფ­რი­ალ­და

ჩე­მი ძვე­ლი მე­გობ­რის, ევ­ას

სარ­ცხ­ვი­ნე­ლი­დან.

ხელ­ში მე­ჭი­რა კომ­პა­სი, რა­თა გა­მერ­კ­ვია,

ჩრდი­ლო­ე­თით წა­ვი­დო­და იგი,

სამ­ხ­რე­თით,

და­სავ­ლე­თით თუ აღ­მო­სავ­ლე­თით.

ხელ­ში მე­ჭი­რა კომ­პა­სი, მაგ­რამ,

იცი, მა­ინც ვერ გა­ვარ­კ­ვიე,

სა­ით გაფ­რინ­და ის ფო­თო­ლი,

სა­ით გაფ­რინ­და ჩვე­ნი ბა­ღი,

ან სიყ­ვა­რუ­ლი.