თორნიკე ჭელიძე - როცა გეძინა

თორნიკე ჭელიძე - როცა გეძინა
tornike chelidze me xshirad vambob
ოთახში იდგა სიჩუმე და ძველი კარადა,
ისმოდა უცხო მელოდიის ხმა რადიოდან,
შენ კი გეძინა ისევ, მშვიდი სიზმრით, არა და
დილის მზე, უკვე, ყირამალას გადადიოდა...

და გაგეღვიძა, როგორც ქრისტეს - ქვის აკლდამაში,
ქარმა ნისლები, ირიბული წყობით, შენისლა,
ყოველდღიური რიტუალი გაითამაშე
სახლში და ქუჩას ააყოლე, როცა, შენი სვლა,

ქალაქში თოვას გაემართა თეთრი ქორწილი,
თვალს უსწორებდი ტროტუარებს შავი ქოლგიდან,
მერე თამბაქო, ღრუბელივით, მძაფრად მოწიე
და ამინდების, უფრო მეტი, სითბო მოგინდა.

ვეღარ იტევდა ქუჩა ტანზე მავალ მანქანებს
და საყვირების შეკივლებას გრძნობდა გონება,
მდუმარე ზეცა ჰორიზონტზე გადააქანეს,
თოვლს მიიკვლევდი, ლექსებად და მეტაფორებად,

ბინისკენ, სადაც მოგელოდა, ნაცნობ აურით,
ყოველი ნივთი, უშენობით შენაციები,
ქალაქს, მოტივად, გაეჩინა აურზაური,
კედლის საათი შუაღამეს მიაცილებდა.

ოთახში იდგა სიჩუმე და ძველი კარადა,
ისმოდა უცხო მელოდიის ხმა რადიოდან,
შენ კი გეძინა ისევ, მშვიდი სიზმრით, არა და
დილის მზე, დღესაც, ყირამალას გადადიოდა.


თორნიკე ჭელიძე - თბილისის ღამე

თორნიკე ჭელიძე - თბილისის ღამე
tornike chelidze tbilisis game
ღამე - ასაკით ოთხი საათი,
ახლა, თბილისი ისე იძინებს,
რომ არ არსებობს სხვა მისამართი,
სიჩუმის, უფრო მეტი, სიმძიმე.

სარკმელთან, ნელი გაწევა ფარდის,
დაუსაბამო დუმილის გზნება...
და ჩემს ოთახში ქალაქი დადის
მთვარეულივით, უაზრო გზებით.

თითქმის, დრო არის წერტილი დასვა,
ან გამთენიას დაუკრა ტაში,
მე, საკუთარ თავს დავუწყებ დავას
და ჟრუანტელი დამივლის ტანში.

ღამე - ასაკით ოთხი საათი,
ახლა, თბილისი ისე იძინებს,
რომ არ არსებობს სხვა მისამართი,
სიჩუმის, უფრო მეტი, სიმძიმე.


თორნიკე ჭელიძე - მე ხშირად ვამბობ

თორნიკე ჭელიძე - მე ხშირად ვამბობ
tornike chelidze me xshirad vambob
მე ხშირად ვამბობ, რომ უღმერთოდ მაკლიხარ,
ვამბობ და ქუჩაში ვეჩვევი ხეტიალს,
როცა შენ მდუმარედ მიყურებ სარკმლიდან,
თვალებით ნათქვამი სიტყვებზე მეტია...

ღამეთა თენება დამჩემდა, რომ ასე
ფიქრი და ფილტვები, თუთუნით, გავბოლო,
ქუჩაში, ყოველღამ, ასრულებს რომანსებს
სიჩუმის ორკესტრი და ცა უთავბოლო.

ქალაქში თებერვლის, კვლავ, ავი ნესტია
და ძვლებში გამჯდარი სიცივის სცენარი,
მეკუთვნის სიკვდილი, ვით ამინისტია,
საფლავზე დარგული ოთახის მცენარე.

მე ხშირად ვამბობ, რომ უღმერთოდ მაკლიხარ,
სახლივით აშენებს ბედს უცხო ქვითხურო,
როდესაც მდუმარედ მიყურებ სარკმლიდან
და, შენი მზერიდან, ჩემს ლექსებს ვკითხულობ.


კობა ჭუმბურიძე - აღდგომისა

კობა ჭუმბურიძე - აღდგომისა
koba chumburidze agdgomisa
სამრეკლონი სააღდგომოს რეკენ,
ქრისტე აღსდგა!
გიხაროდენ!
ნანდვილ!
და მაცხოვრის საფლავიდან ჩვენკენ
წმინდა ცეცხლი მოდის კანდელ-კანდელ.
დღეს მესია მოესავთა მისთა
სულს გაუთბობს და მოუკლავს წყურვილს,
მიუტევებს მიტევების ღირსთა
მესალბუნე სააქაო ურვის.
ადამის ძის აუტანელ ცოდვებს
ღვთაებრივი მოთმინებით იტანს,
და გათოშილ დედამიწას მოჰფენს
სიკეთის და სიყვარულის დვრიტას,
იმედი და სიხარული რეკავს
გულებიდან, ტაძრებიდან, ციდან,
შუკა-შუკა დაუფანტავს ექოს -
დოუნ! დოუნ! ტიდან-ტიდან-ტიდან!
რა გოლგოთა გაიარა ჩვენთვის,
სიკვდილი და ამაღლება ცამდინ,
სამრეკლოთა გუგუნ-წკრიალს ერთვის -
ქრისტე აღსდგა!
გიხაროდენ!
ნანდვილ!


კობა ჭუმბურიძე - გვანცას ლექსი

კობა ჭუმბურიძე - გვანცას ლექსი
koba chumburidze gvancas leqsi
მარიობისთვის ხვატი,
დიდი, ყვითელი ხვადი,
დაუფლებია მთაბარს.
ირგვლივ ყუყუჩი სუფევს,
თითქოს სამყარო უსმენს
ჭრიჭინობელას ზღაპარს,
ეს მოკირკილე რუ კი,
სხუმის ცეტი და ცმუკი,
სულს საბრალობლად ღაფავს,
ხოლო ხატულა ხვლიკის
უზოზიობა მიკვირს,
ლულისგან თვალს რო ნაბავს,
თაკარა მზის ქვეშ იწვის
ზურგი დაპატრულ მიწის,
ფიორა ბრილი არ ჩანს,
ჩახჩახებს არე-მარე,
თვალსაწიერი მზვარე,
იხდენს სხივების ფარჩას.
ქულა ღუნღულა ღრუბლის,
როგორც წყალობა უფლის,
დამშვენდებოდა ამ ცას,
მაგრამ პატარა ქალი
ბარბალით არი მთვრალი,
ზაფხული უყვარს გვანცას.


ვახუშტი კოტეტიშვილი - ჩემს პოლონელ წინაპრებს

ვახუშტი კოტეტიშვილი - ჩემს პოლონელ წინაპრებს
vakhushti kotetishvili chems polonel winaprebs

მუდამ გგრძნობთ ჩემში, ტვინს ფიქრით ვიღლი,
რომ ყოველივე ქვეყნად ბედია.
ჩემში ჩქეფს ცხელი ქართული სისხლი,
თქვენი კი მხოლოდ მეოთხედია.

თქვენი ცისფერი სისხლის წიაღში
მაინც ქართულმა გენმა იმშვილდა,
დილევსკებისა თითქმის მიახშო
და მთლად გავახტანგკოტეტიშვილდა.

დავშტერებივარ გაცრეცილ ალბომს,
და თქვენს დახვეწილ უზადო იერს,
გულს სევდიანი ფიქრები ალბობს
და ვგრძნობ სინანულს უთქმელს და ძლიერს.

ეს სურათები უნდა მახსოვდეს,
ჩვენი კავშირი მხოლოდ ეს არი,
არ მინახიხართ თქვენ არასოდეს,
დედის ნახვასაც ვერ მოვესწარი.

ვერ ავიპრიხე თქვენებრ ულვაში,
ვერ წავიმახე თქვენსავით წვერი,
რატომ დამტოვეთ ასეთ ურვაში?!
რად დამაფინეთ გულს თალხი ფერი?!

მაგრამ მე ვთვლი, რომ მწყალობს უფალი
ეს ნაკლი მაინც გახადა სრული,
ჩემში გამთელდა თავისუფალი
პოლონური და ქართული სული.

ჩემს ქართველ მამა-პაპასაც ჰგავდით
და ამიტომაც თქვენც მინდა გბაძოთ,
და იმისთვის, რომ ოდესღაც მყავდით:
დიდი მადლობა! "ჯინკუე ბარძო!" *


* პოლონურად: დიდი მადლობა.


ვახუშტი კოტეტიშვილი - ჩვენს ახალგაზრდებს

ვახუშტი კოტეტიშვილი - ჩვენს ახალგაზრდებს”
vakhushti kotetishvili chvens axalgazrdebs
ასე ყოფილა, დაწყებული ძველი ელადით,
და, სამწუხაროდ, ამ აზრს არ აქვს სხვა რამ საქცევი,
რომ ქვეყნად ყველა დიქტატორი, ყველა ბელადი
ყოველთვის არის ბრძენი ხალხის ბრბოდ გადამქცევი.

იცოდეთ ერთი, მე მონობას არ ვარ ნაჩვევი,
ვამაყობ ერისშვილობით და ჩემი ღირსებით.
თქვენ შეგიძლიათ მომკლათ, მომსპოთ, ვით მამაჩემი,
მაგრამ ვერასდროს ჩემს მონობას ვერ ეღირსებით.


ვახუშტი კოტეტიშვილი - ჩვენს ახალგაზრდებს

ვახუშტი კოტეტიშვილი - ჩვენს ახალგაზრდებს”
vakhushti kotetishvili chvens axalgazrdebs
არ მიწერია სონეტები, ტრიოლეტები,
ჭიუხებიდან მე მონბლანებს არ ვებღოტები,
ქართული ლექსის კალაპოტშიც კარგად ვეტევი
და სიმღერისთვის არ მჭირდება უცხო ნოტები.

თუკი გსმენიათ თქვენ ოდესმე ლექსი ქართული,
გულიდან სიტყვის ამოფრქვევას ყურს თუ მოკრავდით,
იგრძნობდით, ჩვენში თვით მწყემსიც კი, ლექსით გართული,
პოეტია და არის სულით არისტოკრატი.

თუნდ იფიქროთ, რომ ჩემი ქება საზღვრებს გადადის,
თუნდ დამაბრალოთ ამბიცია და ირონია,
მე ვთვლი, რომ მთქმელი "ვეხვისა და მოყმის ბალადის"
ბრძენია, თანაც - გოეთე და ბაირონია!

მე არ გეგონოთ ვინმე უტუ, "ურა ქართველი",
რომელსაც უყვარს სამშობლოზე ენის ტარტალი,
ჩვენს ხალხურ ლექსებს თავზე ადგას უფლის ნათელი,
ვამბობ და ვიცი, რომ ეს სიტყვა არის მართალი!

იქნებ ჩვენ თქვენზე ადრე ვცნობდით ლორკებს, თაგორებს,
ლი-ბოებსა თუ ხაიამებს, რილკეს, ელიოტს,
მათი წიგნები თარგმანებად ავამთაგორეთ,
მაგრამ ეს განა იმას ნიშნავს, რომ შეველიოთ

შოთა რუსთაველს, გურამიშვილს, ვაჟას თუ ტატოს,
აკაკისა თუ გალაკტიონს, ან დიდ ილიას,
მე მათი სიბრძნის ტალანებში სრულიად მარტოს
ფეხაკრეფით და მოწიწებით წლობით მივლია.

კარგია ყველა უცხო ენა, ეს უთქვამთ ადრეც:
რამდენი ენაც იცი, ხარო იმდენი კაცი,
მაგრამ ინგლისურს რომ "პარუსკობთ" და იცვლით "ადრესს",
ქართულს რატომღა ეფშლიკებით ისე, ვით ვაცი?!

მე შეგახსენებთ გალაკტიონს ალალ-მართლურად,
პირდაპირ გეტყვით, არ დაგიწყებთ იგავ-არაკებს:
"ლაპარაკეთ, მე თქვენა გთხოვთ ოღონდ ქართულად,
ოღონდ ქართულად ილაპარაკეთ!"


ვახუშტი კოტეტიშვილი - ციკლიდან “წუთისოფლისანი”

ვახუშტი კოტეტიშვილი - ციკლიდან “წუთისოფლისანი”
vakhushti kotetishvili ciklidan wutisoflisani
ამის თქმას არა სჭირდება
"ვინმე მელექსე მესხი."
დრო-ჟამის უკმარობაა
ცხოვრების მთელი ეშხი,
ხილივით მოვილიენით
სიცოცხლის ხეს რომ ვესხით.
წუთისოფელი ყოფილა
მარადისობის სესხი.


ვახუშტი კოტეტიშვილი - ციკლიდან “წუთისოფლისანი”

ვახუშტი კოტეტიშვილი - ციკლიდან “წუთისოფლისანი”
vakhushti kotetishvili ciklidan wutisoflisani
მე მგონი არაფერია
გასაოცარი ამაში
რომ მაინც ხარობს ლექსის ხე
ჩვენი დროების გვალვაში.
ამომეყრება ლექსები,
როგორც თონიდან ლავაში,
ვარ როგორც ჰერკულანუმი
ლექსის ვულკანის ლავაში.