ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

andro buachidze leqsebis krebulidan leqsebi
ათ­ოვს სველ სინ­დისს, ათ­ოვს სველ თვა­ლებს,

სა­ღა­მო ავ­ლებს ხელს მო­ა­ჯი­რებს,

შე­უმ­ჩ­ნე­ვე­ლი იქ­ნე­ბა მთვა­რე,

არ შე­იძ­ლე­ბა ვინ­მეს და­ჭირ­დეს.


და მი­ად­გე­ბა მზის სვე­ლი სხი­ვი

ცა­რი­ელ სახ­ლ­ში დარ­ჩე­ნილ ფინ­ჯანს,

და ქუ­ჩის ბო­ლოს გო­გო­ნას ღი­მილს

ეტ­ყო­ბა სიკ­ვ­დილ-სი­ცოცხ­ლის მიჯ­ნა.


ათ­ოვს სველ სახ­ლებს, ათ­ოვს ოჯ­ა­ხებს,

ათ­ოვს სა­წო­ლებს, ათ­ოვს ხა­ლი­ჩებს,

სვე­ლი ბი­ნე­ბი თოვ­ლ­ში მო­ჩა­ნან

და თოვ­ლი თოვ­ლ­ში უნ­და და­იხ­რ­ჩ­ვეს.


ვი­ცი, დავ­ტო­ვებ ამ თოვლს და თვა­ლებს,

მინ­დ­ვ­რე­ბი­სა­კენ წა­ვალ, დავ­ტო­ვებ,

ღა­მე იწ­ვე­ბა თოვ­ლი მკვდა­რი­ვით

და დი­ლით კვლა­ვაც უნ­და გა­თოვ­დეს.


არც ავი და არც კარ­გი და­რია

და შე­იძ­ლე­ბა, რომ და­უ­ბა­რო

და­თოვ­ლილ ჩიხ­ში სველ ად­ა­მი­ანს,

რომ ამ თოვ­ლი­ვით იყ­ოს უბ­რა­ლო.


ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

andro buachidze leqsebis krebulidan
ვი­ცი, აქ ცხოვ­რობს ჩემს სი­ახ­ლო­ვეს,

ჩე­მი შემ­წეც და უნ­დო მგმო­ბა­რიც,

და ის­იც ვი­ცი, ას­ეთ ახ­ლო­ბელს,

უნ­და ვუ­წო­დო მე მე­გო­ბა­რი.


რო­გორც სა­კუ­თარ ქსელ­ში ობ­ო­ბა

ვი­ცი, ისე ვარ მეც ჩახ­ვე­უ­ლი,

მარ­ტო­ო­ბა­ზე წუხს მარ­ტო­ო­ბა, -

სველ ნი­ჟა­რა­ში სვე­ლი სხე­უ­ლი.


ვი­ცი, შრი­ა­ლებს ხე ქვე­ყა­ნა­ზე

და იშ­რი­ა­ლებს ასე დი­ლამ­დე

ვი­ცი, მზის სხი­ვებს ქა­რი გა­დას­წევს

სხვა მზე­ე­ბი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე.


ვი­ცი, სხვას უკ­ვე ბევ­რ­ჯერ ეწ­ვია

ბე­დი უაზ­რო და უარ­ე­სი,

და ცხოვ­რე­ბა რომ მთვრა­ლი ბე­ცია

მე იმ­ი­ტო­მაც მხე­დავ ამ­რე­ზილს.


ის თვი­თონ მო­ვა, თუმც შენ არ ეძ­ებ -

ცი­ლის­წა­მე­ბა და დამ­ცი­რე­ბა,

რად­გა­ნაც ბევ­რი სის­ხ­ლი ჩა­რეცხეს

ქვა­ფე­ნი­ლებ­ზე უკ­ვე წვი­მებ­მა.


ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

andro buachidze leqsebi leqsebis krebulidan
შენს ვნე­ბებს უნ­და მჭიდ­რო ლა­გა­მი,

რად­გან ჰა­ერ­ში ას­ვე­ტილ ნაძ­ვებს

ლაჟ­ვარ­დის ჭე­რიც კი ვერ აკ­ა­ვებს

და ქა­რიშ­ხა­ლიც კი ვე­ღარ აწ­ვენს.


შენ გე­სალ­ტე­ბა სხე­ულ­ზე სიცხე

და გი­ვიწ­რო­ვებს ვიწ­რო სა­ხედ­ველს,

და სა­კუ­თა­რი თა­ვის წინ ირცხ­ვენ,

რად­გა­ნაც ვნე­ბა ვე­ღარ გა­ხედ­ნე.


და­ოკ­დი, მთვა­რის დის­კო იხ­რე­ბა

და ყვა­ვი­ლი­ვით ლა­მა­ზი სხი­ვი

შენ­თან შე­მო­აქვს, შენ კი გიხ­დე­ბა

სხი­ვის და­ჭე­რა, ვნე­ბა რომ ღვი­ვის.


მაღ­ლა, სულ მაღ­ლა სარ­თულ­ში, სად­ღაც,

ეთ­ხო­ვე­ბი­ან ვი­ღაც გარ­დაც­ვ­ლილს,

გარ­დაც­ვ­ლილს შუბ­ლ­ზე უელ­ავს დამ­ღა

მთვა­რი­სა, მე­რე დრო რომ გა­აც­ლის.


სძი­ნავთ შენს მტევ­ნებს და მკრთალ ლო­ყებ­ზე

ოდ­ნავ გე­ხე­ბა ძი­ლი ჩრდი­ლი­ვით,

და გახ­ს­ნილ ტუ­ჩებს ფრთხი­ლად მოჰ­ყ­ვე­ბა

და­უ­ხარ­ჯა­ვი ვნე­ბის ჩი­ვი­ლი.


ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე - ძაღ­ლი

andro buachidze - dzagli
დამ­ზ­რალ ჰა­ერ­ში მი­წი­დან ცამ­დე

შენ ჩემს უბ­რა­ლო ცხოვ­რე­ბას ჰყვე­ბი,

არ მე­გო­ნა თუ იტ­ყო­დი ამ­დენს

ხმა­ჩახ­რინ­წუ­ლი გაბ­მუ­ლი ყე­ფით.


ეგ ხმა ემს­ხ­ვ­რე­ვა ნა­თუ­რებს, ბო­ძებს,

გა­რა­ჟებ­სა და მბჟუტ­ვა­რე ჯი­ხურს

და აღ­არ ფიქ­რობს გაფ­რე­ნილ დრო­ზე,

რო­მე­ლიც აქ­ვე გა­დატყ­და ჯი­ქურ.


რო­გორ ამ­ოთ­ქ­ვამ ამ­ხე­ლა ნაღ­ველს

და შე­ნი ყე­ლის ფა­ქი­ზი ხორ­ხით

ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის და­რა­ბებს აღ­ებ,

ჩემს ყურ­თას­მე­ნას ძვა­ლი­ვით ლოღ­ნი.


შენ ხარ ძაღ­ლი, მე - ად­ა­მი­ა­ნი,

და შე­იძ­ლე­ბა მეც ვიქ­ცე ძაღ­ლად,

და ამ­ის­თა­ნა რა დარ­დი არ­ის,

მი­წი­დან ცამ­დე რომ ად­ის მაღ­ლა.


მაგ ხმით მეც­ნო­ბა მე სა­ა­ქაო,

სა­ი­ქიო კი მიღ­მა ამ ყე­ფის

ცახ­ცა­ხებს, ღა­მეს უნ­და აღ­გა­ვოს

ეგ ხმა, რომ­ლი­თაც ჩემს ამ­ბავს ჰყვე­ბი.


რო­გორც სან­თე­ლი და რო­გორც ხიწ­ვი

გა­ზა­ვე­ბუ­ლი უძ­ი­რო ნაღ­ვ­ლით,

ამ ჩემს ღა­მე­ებს ან­ა­თებს ხრინ­წი

გა­თე­ნე­ბამ­დე მყე­ფა­რი ძაღ­ლის.


ზვი­ად რა­ტი­ა­ნი - Ex-voto

წე­რე, რა­საც არ­ა­ვინ და­გი­ჯე­რებს.

ვი­თომც არ­ა­ფე­რი, წე­რე

მოჩ­ვე­ნე­ბებ­ზე, რო­მელ­თა არ­სე­ბო­ბას

ვერც შენ ირწ­მუ­ნებ­დი, მაგ­რამ.


წე­რე, რა­საც არ­ა­ვინ გა­პა­ტი­ებს.

მანდ არა, ქვე­მოთ, ფურ­ცელ­ზე წე­რე,

რომ შენ თვი­თონ ხარ სა­კუ­თა­რი თა­ვის სამ­შობ­ლო

და რომ წმინ­დაა შე­ნი გუ­ლი.


ზვი­ად რა­ტი­ა­ნი - ადამიანი ფანჯარასთან, გარეთ შემოდგო­მა

zviad ratiani adamiani fanjarastan garet shemodgoma
I

ათ­ი­ოდ თა­ო­ბა ჩე­მი წი­ნაპ­რე­ბის

და ცო­ტა ნაკ­ლე­ბი - შთა­მო­მავ­ლე­ბის

იგ­უ­ლის­ხ­მე­ბა ალ­ბათ სის­ხ­ლ­ში,


მე კი არ ვი­ცი, რო­გორ ვიცხოვ­რო,

რო­გორ ვწე­რო და რო­გორ გან­ვი­ცა­დო

ეს ამ­სიყ­ვით­ლე შე­მოდ­გო­მა,

.


ზვი­ად რა­ტი­ა­ნი - შრომა ღამე. განმარტებითი ელე­გია

zviad ratiani shroma game ganmartebiti elegia
კარ­გი იქ­ნე­ბო­და ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

და თვლე­მა, მაგ­რამ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ;

შენ ბავშვს აძ­ი­ნებ გვერ­დით ოთ­ახ­ში,

მე კი აქ­ეთ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ


და იატ­აკ­ზე მი­მო­ფან­ტულ სა­თა­მა­შო­ებს ყუთ­ში ვა­ლა­გებ -

დღე უკ­ვე დას­რუ­ლე­ბუ­ლია, ვიწყე­ბი

მე. სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში

უკ­ვე თუხ­თუ­ხებს ჩა­ი­და­ნი -



ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

წუ­ხი­ლი ლექ­სე­ბის გა­მო

ვა­ი­მე, რო­გორ გა­მი­უცხოვ­დით

ად­რე შეთხ­ზუ­ლო ჩე­მო ლექ­სე­ბო,

ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვი თქვენს თავს რომ მკარ­ნა­ხობ­და,

მთის კორ­ტო­ხებ­ზე უნ­და ვე­ძე­ბო.


და თქვენ თვი­თო­ნაც ზურ­გი მაქ­ცი­ეთ,

გა­ნა­თე­ბუ­ლი ელ­ნა­თუ­რე­ბით,

ელ­ნა­თუ­რე­ბი სხი­ვებს ის­როდ­ნენ,

რო­გორც ბა­დე­ებს მე­ბა­დუ­რე­ბი.




ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

შენ ალ­ბათ გიკ­ვირს: რა და­ა­შა­ვე,

შენს მყუდ­რო კუთხეს რომ ვერ მი­ა­გენ

და წყნე­თის ქვე­მოთ ქა­რი ნარ­შა­ვებს

სულ და­უ­დევ­რად აფ­ო­რი­ა­ქებს.


რა ვრცე­ლია და უკ­ი­დე­გა­ნო

სივ­რ­ცე, რომ­ლი­თაც მზე­რა ივ­სე­ბა,

ხსნა არ იქ­ნე­ბა თვი­თონ შენ­გა­ნაც,

ამ­ას ხომ ხვდე­ბი უკ­ვე ის­ე­დაც.


ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

ეს სახ­ლი, რო­გორც ძვე­ლი რვე­უ­ლი,

ეს სახ­ლი ან­და სახ­ლის კე­დე­ლი

გაც­ვე­თი­ლია და შემ­ღ­ვ­რე­უ­ლი

და აღ­არ­სა­ით არ­გამ­ხედ­ვე­ლი.

სად გა­იკ­რიფ­ნენ ის მო­სახ­ლე­ნი

დიდ­ხანს შემ­ყუ­რე ერ­თი ნა­თუ­რის,

და რო­დის შეწყ­და ყე­ფა ძაღ­ლე­ბის

ამ სიწყ­ნა­რე­ში გა­დახ­ლარ­თუ­ლი.

ეს ბი­ნა, რო­გორც ძვე­ლი რვე­უ­ლი,

ეს ბი­ნა, ან­და ბი­ნის კე­დე­ლი,

გაც­ვე­თი­ლია და შემ­ღ­ვ­რე­უ­ლი

და სუყ­ვე­ლაფ­რის გა­დამ­კეტ­ვე­ლი.

რა უნ­და მოხ­დეს, ერთ­მა ვარ­ს­კ­ვ­ლავ­მა,

რომ გა­ა­ნა­თოს ძვე­ლი სარ­კ­მე­ლი,

ვინც ჩანს ნე­ტა­ვი, ვინ გა­ნას­ხ­ვა­ვა

იმ­ის­გან, ვინც კი არ ჩანს გარ­კ­ვე­ვით.

ეს ქუ­ჩა რო­გორც ძვე­ლი რვე­უ­ლი,

ეს ქუ­ჩა ან­და ქუ­ჩის მხვე­ტე­ლი,

გაც­ვე­თი­ლია და დარ­ღ­ვე­უ­ლი

და უკ­ვე სხვა­გან გა­დამ­ხედ­ვე­ლი.