მირზა გელოვანი

mirza gelovani
თოვლი მოვიდა, ო, არა თეთრი,

სულ სხვანაირი თოვლი მოვიდა.

მგონია, მოხვალ, შენ მოხვალ ერთი

და თოვლის სპეტაკ კუბოს მომიტან.

დამმარხე თოვლში, დამმარხე ქარში,

თორემ მომბეზრდა მიწა ბოროტი.

იჩქარე ვიდრე თოვლივით წავშლი

შენზე ფიქრებს და შენზე მოლოდინს.

წახვედი როდის, ჰბრუნდებუ როდის -

დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,

ჩემკენ, ო, ჩქარა, გზაც აქეთ მოდის -

თოვლი, თოვლი, თოვლი.

მათოვდა წუხელ, აცად ვარ ახლა

და თვალზეც ბინდი ჩამორხეულა.

ამდენი ვნება, ამდენი დაღლა

სად დაიტიოს ჩვილმა სხეულმა.

თოვლი მოსულა. რომელ მხარეში,

სად გიღამდება დღე თოვლნარევი,

დავრჩი მზისა და თოვლის გარეშე,

ამ თოვლზე უფრო ნამტირალევი.

წახვედი როდის, ჰბრუნდები როდის -

დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,

წამოდი ჩემთან, გზაც აქეთ მოდის -

თოვლი, თოვლი, თოვლი.




ზურა სალუქვაძე

zura saluqvadze
დღე გათენდა სიყვარულის
მზის მაგვირად შენით ვთბები
მე სასმისი აღარ მათრობს
მხოლოდ შენი ხილვით ვთვრები
მხოლოდ შენზე ფიქრობს გული
ჩემი ვნება ნახატია ცაზე
მთვარე აღარა ჩანს შენი სახე ახატია
ცის ღიმილს ცაზე ვეძებ
ქარად მივლის შენი სუნთქვა
საოცარი დღე არისო
სიყვარულის დღეზე უთქვამთ
ჩემი გული შენ გეკუთვნის
ჩემი გრძნობაც არის შენი,
რაღაც თავში აგივარდა,
ჩემო კარგო.....წადი შენი!


ეს გული სევდამ დააცარიელა

es guli sevdam daacariela
ეს გული სევდამ დააცარიელა
თვალმა კი გრძნობას უპასუხა,
არ ვიტყვი მიყვარდე მე სხვაზე ძალიან,
იქნება იმასაც უყვარხარ...

მაგრამ თუ შემოგხვდი შემთხვევით,
უგულო სახეს ნუ მიიღებ,
მე თუ შენს ხატებას ვემთხვევი,
რისხვას რატომ მესვრი ტყვიისებრ?

რა ვუყოთ არა ვერ ეგებ მიმზიდველი,
მაგრამ ხომ გაღმერთეს ფიქრებმა,
თუ დარჩა ეს ლექსი და ჩემი სახელი,
შენიც იქ იქნება.


უკვე მოგეცი, რაც მქონდა

ukve mogeci rac mqonda
უკვე მოგეცი,
რაც მქონდა,
რაც მაქვს
და რაც ოდესმე მექნება-ისიც...
მე ვარ შენს სულზე გაკრული ჯვარცმა,
შენს ლურჯ სიზმრებში დანთქმული ნისლი...
ახლა შენ იცი,
თუ როგორ მტანჯავს
ამგვარი ყოფის გარდუვალობა,
რომ შენს ტაძარში დილამდე დარჩა
ჩემი სუნთქვა და ჩემი გალობა...
ახლა შენ იცი,
თუ როგორ ვფიქრობ,
როგორ ვოცნებობ,
ვცხოვრობ და ვკვდები...
ღამეულ სივრცეს ან როგორ ვიპყრობ
შენს თეთრ სხულზე დალეწილ ფრთებით...


თუ გახსოვს

tu gaxsovs
თუ გახსოვს, ხშირად გალოდინებდი,
გეკარგებოდა მოსვლის იმედი;
მე კი შორიდან გითვალთვალებდი,
ტუჩებს სიბრაზით როგორ იკვნეტდი.

მე მახარებდა შენი ჩივილი,
შენი ბუზღუნი და საყვედური.
ჩრდილში, ხეებთან იდექ ჩრდილივით,
მართლაც ჩრდილივით ჩემი ერთგული.

ხან შემხაროდი, შემჟღურტულებდი,
როგორც საკუთარ ბუდეს მერცხალი,
ხანაც დარდიანს გამისტუმრებდი,
რაღაც უთქმელი ეჭვით შემწყრალი.

ვცდილობდით და-ძმად მოვჩვენებოდით
სუყველა უცხოს... მაგრამ, ერთხელაც,
ვინმე ნაცნობს რომ შევჩეხებოდით,
გაიღიმებდა მრავლისმეტყველად.

ისევ ისე აქვს შენს ხმას სურნელი,
ისევ ისეთი მოგაქვს ხალისი,
ისევ იმგვარად ხარ სასურველი,
ჩემი ოჯახის დიასახლისი.

განა მიყვარხარ ახლა ნაკლებად,
ჩემი ოჯახის პატარა ია...
ისე კი გული მეთანაღრება,
შეყვარებული რომ აღარ გქვია...


დარდი ...- სიყვარულის ფერია

dardi siyvarulis feria
დარდი...- სიყვარულის ფერია,
სევდა შენი...-ცისარტყელა,
ვარსკვლავები ციმციმელა,
მთვარე...-შოთისპურის ხელა.
ზღვა ზღვისფერა, ცა ცისფერა,
ოქროსფერად დაიფერა...
ნისლი...- ღრუბლის ერთი წველა,
მთის კალთაზე გაიწელა,
წვიმა...-სიხარულის ცვენა,
თოვლი...-უფლისაგან შველა.
ცხვირწინ მიდევს ხონჩით ყველა,
რაც რომ ღვთისგან დაიწერა,
თვალმაც ასე დაინახა!
გულმაც ასე დაიჯერა!
ჩემო ლამაზო ქვეყანა!
ვიცი, მომკლავს შენი მზერა!
დარდი...-სიყვარულისფერა,
სევდა შენი...-ცისარტყელა,
არცა ვნაღვლობ, არც ვინაღვლებ!


დამხატე

damxate
დამხატე... ოღონდ ნუ დამხატავ ასე სევდიანს,
შემილამაზე მარტოობა მხიარულგრიმით,
შემომაძარცვე ეს ავბედი მელანქოლია,
თორემ უსაზღვრო ძალა უნდაბუნებრივ ღიმილს.
დახატე ზეცაც.... ოღონდ თეთრი მოსაცყენია,
სანთლებისრკალში ჩაატიე მთელი სახატო...
ჩემს ოცნებაში სალოცავებს სანთლის ფერი აქვს,
დახატე სივრცე... ოღონდ ლურჯი აღარ დახატო,.
მე აღარ მინდაშემოდგომის ფოთოლთა ცვენა,
იქნებ მიმოზა დამიხატო სადაფის ფერი,
თეთრიზამთარი??-მე არ მახსოვს... ეს იყო ძველად...
შენ დამიხატე უნამქერო დაიისფერი. d
ახატე მიწა... და მზის აკვნად აქციე თოვლი...
ყველა სურვილი დასაცყისში ასე მუნჯია...
ზღვაც დამიხატე... ოღონდ მწვანე ვით მოლი,
მერერა მოხდა ცხოვრებაში თუ ის ლურჯია...
დახატე ქალი... საქალეთი შეცვალე, თუ გსურს,
უყოველგვარო დამცირებით.... უმასკარადოდ...
ამ სამყაროში ბევრირამე შეცვალე, თუ გსურს,
ოღონდაც ქალი არ დახატო უმამაკაცოდ..


დედიკო, დედა

dediko, deda
დედიკო, დედა,
თვალებს ვახელდე და მზეს ვხედავდე მინდა,
ერთი თქვენგანი ვიყო მინდა,
ვუყვარდე და მიყვარდეს მინდა,
სახელი მერქვას მინდა,
წვიმა მინდა და თოვლი მინდა,
მამა გავხდე მინდა,
სარკეში ვიხედებოდე და ჩემს თავს ვხედავდე მინდა,
ნაყინს ვყიდულობდე ბავშვებისთვის მინდა,
საფლავი მქონდეს რომ მოვკვდები მინდა,
იმ ბავშვებს მაინც ეწყინოთ ჩემი სიკვდილი მინდა.
დედიკო, დედა,
შენ მოგიძღვნა ჩემი სიცოცხლე მინდა,
ოღონდ მომიშვი შენამდე ახლოს,
ნუ გადამაგდებ,
ნუ წამართმევ ჩემს წილ სიცოცხლეს
შენ და მამაჩემმა ერთად რომ მაჩუქეთ,
ავადმყოფად ნუ მომნათლავ,
ნუ წახვალ ექიმთან,
ნუ გადამაგდებ
დედა, დედიკო.


ცხოვრების მიღმა

cremlebis migma
რეალური, ყოველდღიური ცხოვრების მიღმა არსებობს ჩვენი მეორე ცხოვრება, რომელიც სიზმრებში, წარმოსახვებსა და ხილვებში მიმდინარეობს. ხანდახან დგება დრო, როდესაც ადამიანი იწყებს ცხოვრებას ,,ცხოვრების მიღმა”.
ლექსი ეძღვნება ქალს, რომელსაც ერქვა
ლუკერია და ცხოვრობდა მეცხრამეტე საუკუნეში.

ცხოვრების მიღმა, სადაც მწვანე ხმაურობს ტალღა
და აჩრდილები ბანაობენ რძის სავანეში,
ლურჯი ზეცის ქვეშ მივაბიჯებ იქითკენ, სადაც
მბრწყინავი მთვარე ჩამოვარდა ჭვავის ყანებში.

და სანამ მივალ, ეს ღრუბლები როგორ იზრდება,
ჩემსკენ მოდიან, ვარდისფერნი გახდნენ სრულებით,
სულ დაბლა ღელვით მოცურავენ, მწვანე მინდვრებზე
ჭვავის მსუბუქი ღეროებით დაისრულები.

ღრუბლის მორევმა გადამლეკა ცივი ზვირთებით
და ვარდის ცვარის სურნელებამ სახე დანამა,
და ერთ სუნთქვაში, ოცნებაში, აღმაფრენაში
ღრუბელი იქცა ყვავილებად, იასამანად.

და როცა წვრილი ყვავილების ჩამთავრდა წვიმა,
როდესაც გაჰქრა წვიმის ფარდა უნატიფესი,
მე დავინახე, რომ ელვარე თეთრით მოსილი,
მწვანე მინდორზე,სხივნათელი იდგა იესო!

და მაშინ თითქოს საიდანღაც მეცნო ეს მხარე,
წიგნის ფურცლების სიმსუბუქით ფურცლავდა ქარი
ნათელთვალება ღიღილოებს, აღებდა კარებს
თეთრ სამრეკლოსი, წკრიალებდა პატარა ზარი.

მიველ უფალთან, შევეკითხე სხივით შემოსილს,-
"ეს რა მხარეა, ახლა სად ვართ, მითხარ იესო”.
ის ფიქრში დარჩა, მერე წყნარად მოსწყდა მის ბაგეს,-
"ეს არის მხარე ოქროსთმიან ლუკერიასი”.—

თქვა ეს და გაჰქრა, სიჩუმეღა დარჩა ველისა,
ამ ნათელ მინდორს იზიდავდა ცის ლურჯი სიღრმე...
ეს არის მხარე დაკარგული ოცნებებისა,
სიზმრების მხარე, ჩუმი მხარე ცხოვრების მიღმა...


სისულელეა ყველაფერი

sisulelea yvelaferi
სისულელეა ყველაფერი,
ჩემო ძვირფასო,
ირგვლივ ქარია -
ოცნებებს რომ ანაგვიანებს.
გათელილია ეს ბაღები
და აღარ მახსოვს -
ადრე წავედი,
თუ, წვიმებმა დაიგვიანეს...
დამეფანტები ახლა,
ვიცი მოგონებებად,
უცნაურია,
ეს აპრილი ხომ უკვე იყო.
აქ გათენებაც
არეულა ისეთ ფერებად,
რომ, ვერ ვიხსენებ -
ეს სიგიჟე რატომ დაიწყო...
სისულელეა, დამიჯერე,
ნამდვილად ვიცი,
ეს ნაბიჯებიც
მამსგავსებენ ხანდახან
ჯამბაზს.
ცხოვრება მესვრის -
ტყვიებივთ,
შეფარულ სიცილს,
თანდათანობით ემგვანება
უაზრო თამაშს...
უნდა წავიდე,
ალბათ უკვე, უნდა წავიდე.
ახლა ქუჩამაც -
ტკივილამდე იცვალა ფერი,
სადღაც გაბნეულ მონატრებას
მიაქვს სიმშვიდე
და სიკვდილამდე დამღლელია
ეს ყველაფერი...
უცნაურია,
ეს აპრილი ნამდვილად იყო.
ირგვლივ კი ქარი -
ოცნებებს რომ ანაგვიანებს.
გათელილია ეს გზა უკვე
და აღარ მახსოვს -
ადრე წავედი,
თუ,
წვიმებმა დაიგვიანეს...