კინაღამ მეთქვა "მიყვარხარ მეთქი"

kinagam metqva miyvarxar metki
ორთქლები იყო,
რომ ქრები თითქოს ციცინათელას ციმციმზე
ფიქრობ და სადღაც იმ დროს,
წარსულის ფსკერზე
რაღაცას ტკბილს და უთბილესს ეძებ,
ეძებ და ვერ ძლებ მერე ყინვისას
ვერ არკვევ გული დარჩა ვის ვისა-ს
კიბე და ერთი
დამიცდა ფეხი...
არ ვიცი შემხვდი?... ან იქნებ ჩუმად დამხატე გულში
და ახლოს ყურთან,
ჰო, თითქმის ყურში ნათქვამი სიტყვა გადაცდა ფილტვებს
ვიღაცა ჩემში იმ ათ თითს იმტვრევს,
პასუხის ძებნით დაღლილა, ალბათ,
ფინჯანში ორთქლი თეთრ თვალებს ნაბავს
რა გითხრა მეტი?!
რაღა ვთქვა აბა?!
ორთქლები იყო ბევრი და თეთრი
კინაღამ მეთქვა "მიყვარხარ მეთქი"


მე შევიძულე მთელი ქვეყანა

me shevidzule mteli qveyana
ჩემს სულს დაეხსენ, უცხო ხარ ჩემთვის,
აწ გამკიცხავ თუ ბოდიშს მომიხდი,
აღარ მანაღვლებს და ეს თუ მეთქმის -
რომ შენს წინაშე ქედს არ მოვიხრი!


ჩუმად ავფრინდები ცაში

chumad avfrindebi cashi
როდის დავდინჯდები?
ალბათ არასოდეს....
ანდა შეიძლება მაშინ,
როცა ცის სილურჯე აღარ გამაოცებს,
გული არ გამიწევს ქარში.
-როდის დავბერდები?
როცა დროს გაჰყვება
ყოვლისწამლეკავი ეჭვი,
როცა გზად მიმავალს
თვალს არ გამაყოლებს
ვინმე ორბისთვალა ბიჭი,
როცა არაფერი აღარ გამაოცებს,
-როცა დავბერდები,მაშინ?
დიდი არაფერი....
მიწას დავტოვებ და
ჩუმად ავფრინდები ცაში...


მე თვალებს დავხუჭავ

me tvalebs davxuchav
მე თვალებს დავხუჭავ და ისე გიამბობ,
რომ ქარის კბილებში ნასრეს და დაღეჭილ
ოთახის სიბნელეს სურვილით ავავსებ,
რომ შენი ღიმილის პატარა ნაგლეჯი
მკრთალი სანთელივით ჩაიწვა რაფაზე.
რომ ლურჯი ღრუბლები ბეჯითად ხატავენ
გაყინულ ზეცაში უცნაურ ასოებს,
რომ ისევ სიჩუმეს უპყრია სადავე
და ქარი ატირებს ბნელ სადარბაზოებს,
რომ ასე სუსტი და ასეთი უძლური
საკუთარ ოცნებას გიჟივით ვაქეზებ,
რომ ახლაც ოთახში
ვზივარ მობუზული
და ახლაც დაორთქლილ მინებზე დაგეძებ...
რომ ისევ ღამეა და ალბათ, ადრეა,
რომ შემომილეწოს თვალები სინათლემ,
რომ სადღაც გავრბივარ
და შენს მონატრებას
მშიერი მხეცივით
კბილებით მივათრევ...


შენ მსუბუქი ხარ

shen msubuqi xar
შენ მსუბუქი ხარ -
მოყვავილე რტოზე მსუბუქი,
მოგეფერები, მწვანე სიზმრებს გაგიიისფრებ,
ნეტა ვინ ისმენს
იდუმალი ნიჟარის შრიალს,
შენი სხეულის შრიალს ვინ ისმენს ?!
შენ კი არ გღვიძავს,
გეჩვენება, თითქოსდა გღვიძავს
და ძილღვიძილის უნეტარეს სიბუნდოვანეს
ადევნებიხარ,
როგორც მარტის ღრუბელს მთოვარე.
ეს დღეც გავიდა,
მწარე ფიქრი მივასამარე,
ეს დღეც გავიდა -
საოცნებო და დასანანი.
შენ სადღაც ფეთქავ,
შენით სუნთქავს ღამის ჰაერში
ახლად გაშლილი იასამანი...


არ ვიცი, რაღა ვინატრო სხვა

ar vici, raga vinatro sxva
თენდება.
ვხედავ შენს გაშლილ მხრებს.
ჩემს დილას უცხო სილურჯე შვენის.
ქუჩაში ზამთრის სხეული წევს,
ოთახში გრძელი ლანდია შენი.

თენდება.
მინდა რაღაცის თქმა,
შენთვის რომ დღემდე არავის უთქვამს,
არ ვიცი, რაღა ვინატრო სხვა -
მე და შენ ახლა ერთ ჰაერს ვსუნთქავთ...


კმარა ალბათ, აქ წანწალი კმარა

kmara albat, aq wanwali kmara
კმარა ალბათ, აქ წანწალი კმარა,
ქარი ჩადგა,ზურგის ქარი ქრის-
შენ არასდროს არ მომისმენ, არა
ის მომისმენს,ის გამიგებს, ის.
ვიცი ვეღარ გავექცევი სირცხვილს
ძლივს შევხვდით და ძლივს მიცანი, ძლივს
გზაზე დაჭრილს მიმატოვებ ვიცი,
ის მოვა და,მიპატრონებს ის...
დრო აშარი,დრო თამაშით დამშლის
ვატყობ უკვე გულისძგერაც მღლის-
ალბად სტუმრად არ წამიყვან სახლში,
ის მოვა და,ის წამიყვანს,ის."


შენ ოცნება ხარ ჩემი

shen ocneba xar chemi
მე მარტი მიყვარს შენი
არეული და ცელქი...
მე ღვინო მიყვარს შენი
და დოქის ფსკერზე ლექიც...
მე ლექსი მიყვარს შენი
ჯერ მაჭარივით ტკბილი...
სიზმარი მიყვარს ღამით
შემოფეთება დილის...
თითები მიყვარს შენი
გრძელი, ნატიფი, თლილი...
მოღერებული ყელი
დაბმულ-შეკრული ღილით...
თვალები მიყვარს შენი
მზერა უძირო ტბისა...
ეს სიჯიუტეც მიყვარს
სულში ნაკირწლი ქვისა...
თმების სურნელი მიყვარს
თითქოს ნაბანი წვიმით...
შენი ღიმილი მიყვარს
გაგიჟებული ხიბლით...
შენ სცენა ხარ და მე კი
შენი საღამო მიმყავს...
ფარდის დაშვების მერე
ის მარტოობა მიყვარს.
იქ სარკეში, რომ კრთება
შუქის ანარეკლს იჭერს
ეს სიახლოვე შენთან
ვიცი, რომ გამაგიჟებს...
მერე აწყვეტილ ულაყს
ვეღარ დაიჭერს გონი...
შენს გვერდით ყოფნა მიყვარს
და უშენობაც მგონი...
გადარეულა მარტი
დარაბებს მიმტვრევს ძალით,
შენ ოცნება ხარ ჩემი
შეყვარებული ქალის!


არ ვარ მხატვარი

ar var mxatvari
არ ვარ მხატვარი, მაგრამ ხშირად და სამწუხაროდ,
ირგვლივ ყველაფერს ვაფერადებ...მხოლოდ შავ-თეთრად...
და თუ ხანდახან დავუმატებ ცოტა იისფერს,
მარტო იმისთვის,პესიმისტი რომ არ დამერქვას.

მე ამ ფერებში ვაქსოვ წარსულს, აწმყოს, მომავალს...
ასეთი გამა ალამაზებს დღეს ჩემს სამყაროს...
მაგრამ ყოველთვის მახსოვს ერთი მკაცრი პირობა,
რომ მე ფარ-ხმალი არასოდეს უნდა დავყარო.

და ახლაც ხელში მიკავია გასვრილი ფუნჯი,
შენ ახლაც ისე გაოცებით უყურებ ტილოს,
რომ შენს თვალებში იკითხება გულუბრყვილობა,
რომლის დამალვას ახლაც ისევ ჯიუტად ცდილობ.

შენ მუდამ გიკვირს,რატომ არ ვცემ პატივს სხვა ფერებს...
ჩემი პასუხიც ალბათ მუდამ ბანალურია:
რომ შავ-თეთრიდან ჩნდება ყველა სხვა დანარჩენი,
იისფერი კი მხოლოდ წრფელი სიყვარულია!...


უშენოდ ვცეკვავდი ტანგოს

ushenod vcekvavdi tangos
წუხელ,
უშენოდ ვცეკვავდი ტანგოს...
მათოვდა ღამე, შავი ნისლებით...
მას მერე ვფიქრობ, მას მერე ვდარდობ...
მას მერე, ყოველ ღამე ვინთები...
ღამეა,
მთვარე შენს თავს მაგონებს...
და ტანგო, გულში სიყვარულს ანთებს...
მე, თითქოს შენში შემომაგორეს...
მას მერე, შენი ტკივლი მმართებს...
ახლა?
გათავდა თითქოს ეს ღამე...
მეძახის მთვარე, ქარის კივილით...
არ მინდა ისევ, ვიყო მესამე...
და მოწყენილი მქონდეს, ღიმილი...
იმ დღესაც,
ტანგო მათრობდა თითქოს...
და მთვარეც, აღარ მიშლიდა ტირილს...
არ მინდა ვალსი! მე ტანგოს ვითხოვ!...
და როიალზე ხმამაღლა ვყვირი...
ეს მელოდია,
ღამეც და მთვარეც...
მთელი ცხოვრება შენით ვაწვალე...
შენი ლოდინით, გადაღლილ თვალებს...
დამითმე ღამე, ცეკვა მაცალე...
წუხელ,
უშენოდ ვცეკვავდი ტანგოს...