თავის ყვითელ კედებზე

tavis yvitel kedebze
თავის ყვითელ კედებზე,
მზემ შეიხსნა სხივები.
ზეცამ გადმოაყარა ღრუბლიანი მძივები.
ცას ლარნაკი გაებზარა,-
დაეღვარა წვიმა...
წითელკაბიანი
გოგო დაედევა ნიავს.
ზღვამ ტალღები გაბერტყა და
სულ გაწუწა ქვები,
" ჩვენ არ გვეთამაშებიო"-
განაწყენდნენ მთები.


არშემდგარი ფერება

arshemdgari fereba
მინდა მისარკო თვალებით,
დავხრი წამწამებს ქალწულებივით ,
ღიმილს გაჩუქებ ღამურს და
წითელ ბლებივით
შემოვენთები.
რატომ მადნები ბაგეზე
შენი მარჯანის მადნებითი!
სული თითებსშუა მეპარება და
ვნებად ხდება და
მენანება და
შენი სხეულის ვხდები მიმოხვრა, და
გაშლილ თმებში ერთი
მიმოზა....
ვხვდები, რომ ღამე დილას
მილოცავს!
მე ჩემს გრძნობებზე ფოთოლს
ვიფარებ,
დღეს თუ არა და
ხვალ ხომ მინატრები!


წახვედი

waxvedi
წახვედი...
მაგრამ ეს კარგად მჯერა
ვერ დამივიწყებ მაინც სრულიად,
მარად შენთან ვარ ვით ბედისწერა,
ვერ გამექცევი, გზა დახშულია.
მე შენი გზა ვარ, შენი სახლი ვარ,
ჩემზე იფიქრებ ღამით თუ დღისით,
შენს გულში ისე დიდად ვმარხივარ,
რომ აღარ არის ადგილი სხვისი.
ბევრსაც რომ შეხვდე თვალებს ლამაზებს
ჩემს თვალებს ნახავ იმათში მხოლოდ,
ერთი ვარ შენთვის ამ ქვეყანაზე
შენი ცხოვრების თავი და ბოლო.
ვისიც არ უნდა გესმოდეს ხმები
მე მომიგონებ იმ ხმებში მწარედ,
ბაღის ქარივით შემოგეხვევი
არ მოგაშორებ ღამეულ თვალებს
და როცა გვიან მარტო დარჩები
არ მოგასვენებ არსად არ წავალ,
მე სიგარეტის კვამლში გავჩნდები,
ან ფანჯარაში მთრთოლავ ვარსკვლავად...
და რომ ეცადო ბევრიც, ნუ მიწყენ,
ვერ დამივიწყებ, ვერ დამივიწყებ...


თუ არ გიყვარვარ

tu ar giyvarvar
თუ არ გიყვარვარ შენ ნუ მეტყვი,თავად მივხვდები,
ნურაფერს მეტყვი სატრფიალო სიტყვების გარდა,
ექიმებიც ხომ უმალავენ ავადმყოფს სიკვდილს
და კარგად ყოფნას უსურვებენ სიკვდილის კართან
გემუდარები ჩემ საფლავზე დარგე ტირიფი,
თავჩაქინდრული,დარდიანი,ტოტებგაშლილი
და მაშინ მაინც მიუალერსე,
როდესაც ტანში გაუჯდება ფოთლოივით მწვანე აპრილი...
არ დაგავიწყდეს იაც მიყვარს,იასამანიც
იორდები,ვარდები და ქრიზანთემები,
სხვას ნუ ენდობი,ყვავილების ვიცი რომ გესმის,
მიუალერსე ისე თითქოს მე გეფერები.
როდესაც ხელში მოგაწვდიან ღვინის ფიალას
და შენ კი ცრემლი მოგადგება ლამაზ თვალებზე,
უხმოდ დალიე,ნურვის ეტყვი შენს მწუხარებას,
სხვის დასანახად ნუ მიტირებ,ჩემს ტავს გაფიცებ...


ოცნების სადგური

ocnebis sadguri
ოცნების ფსკერზე ვწევარ და ,-
წითელი პლედი მახურავს,
ფანქრით დახატულს ფურცელზე
წვიმა შლის,-
კრამიტის სახურავს.
სარკმელზე ყვითელ მზეს ვხატავ და,-
სხივები მათბობს თანდათან,
სენტიმენტების ოთახებს
ცოცხით ვგვი
ღამე ხანდახან.
სხეულზე კაბას ვხაზავ და,-
ბროლის ქოშს ვტოვებ აგურზე.
ჩემს მატარებელს ვაჩერებ
შენი,-
ოცნების სადგურზე!
ლამბაქზე მთვარეს სძინავს და,-
მე ვკრეფ ატმისფერ ალუჩებს.
მზე დაგისერავს ფერებით
ალუბალისფერ
მაგ ტუჩებს!


შენ როცა მყევხარ რად მინდა შუქი

shen roca miyvarxar rad minda shuqi
შენ როცა მყევხარ
რად მინდა შუქი?!
შენი თვალების სინათლე კმარა.
შენ როცა მყევხარ,
ავდარი მუქი
გასხივოსნებულ იქცევა დარად.

შენ როცა მყევხარ,
უგონო იმედს
კვლავ ემატება იმედი ცხრათვალა,
შენ როცა მყევხარ,
მტკიცე ვარ მუდამ
როგორც მეტეხი და ნარიყალა.

შენ როცა მყევხარ,
ვარ ისე წმინდა
ვით გარიჟრაჟზე დილა დამდგარა.
შენ როცა მყევხარ,
ვარ თითქოს ბავშვი
შენგან მიძღვნილი ბედის ამარა.

შენ როცა მყევხარ
ჩერდება ჟამი
და გვმოსავს უფლის წმინდა სუდარა.
შენ როცა მყევხარ?!
შენ უნდა მყავდე!
ისმინე ჩემი ფიცი...მუდარა!


პოეტის დაკრულზე არ ფრენენ მუზები

poetis dakrulze ar frenen muzebi
პოეტის დაკრულზე არ ფრენენ მუზები
სიცოცხლე ხალიჩად არავის ეგება,
აქამდე ათასგვარ განსაცდელს ვუძლებდი,
ახლა კი მეც ჩემი სასჯელი მერგება...

მოგყვებით უფსკრულში ბნელეთის მეფენო,
დემონებს კარიბჭეს მეც გავაღებინებ,
სიკვდილის ნაოსნებს როდემდე ვეფერო
თუ ერთ ცალ სიტყვასაც ვერ გავაგებინები!

მომყევით ზურგსუკან თქვენ ჩემო ლექსებო,
არავის არაფრად თქვენ აღარ ჭირდებით,
სიკეთე ამქვეყნად როდემდე ვეძებო,
სიკეთე თვითონაც თქვენ გეძებთ,გპირდებით!

გამიხდა ოცნება საფერფლის სადარი,
შევხვდები ანთებულ ბაგრატის ალიონს,
სახლის წინ სლუკუნებს ბებერი ჭადარი
ფიალა მან უნდა ბოლომდე დალიოს!

პოეტის დაკრულზე არ ფრენენ მუზები
სიცოცხლე ხალიჩად არავის ეგება,
აქამდე ათასგვარ განსაცდელს ვუძლებდი,
ახლა კი მეც ჩემი სასჯელი მერგება...


მინდა გითხრა, მაგრამ ვერ გეუბნები

minda gitxra, magram ver geubnebi
სიმთვრალისგან ბარბაცებენ ღრუბლები,
სისხლისფერი მთვარე ხეში გაჩრილა,
მინდა გითხრა, მაგრამ ვერ გეუბნები,
თუ რა ვნახე გუშინ ჩემი ფანჯრიდან...

შენი ქოლგა წვიმის წვეთებს ართობდა,
ქვაფენილზე შენი ქუდიც დავლანდე,
ღმერთო, შიში ასე თუ დამათრობდა
იმ წამს ალბათ შენ პირადად გამანდე...

გავიგონე მანქანების კივილი,
ხალხი უმალ გაჩნდა სახლის კარებთან,
როგორ მსურდა შემძლებოდა სირბილი...
შენს ოცნებებს ქარი მიაქანებდა. . .

წუთი წამებს უცნაურად უკრავდა,
ხის ტოტები დაგყურებდნენ ამრეზით,
შენი ქოლგა ტალღებში მიცურავდა,
ღმერთო ახლა რატომ არვინ არ მესვრითი

არ მინდოდა შენი თვალი მენახა,
სიმარტოვით სიკვდილივით ჩამქრალი,
ჩემთვის ისევ საოცნებო შენა ხარ,
უშენობას ისევ ჩემს თავს ვაბრალი...

სიმთვრალისგან ბარბაცებენ ღრუბლები,
სისხლისფერი მთვარე ხეში გაჩრილა,
მინდა გითხრა, მაგრამ ვერ გეუბნები,
მეც გადავხტი ქოლგით ჩემი ფანჯრიდან. . .


მწარე აგვისტო

mware agvisto
ტბაზე დახრილი ჩემი თმები ისე შავია.
შავ ახალაუხში გახვეულან მთათა ტაძრები.
ცის ქანდარაზე, დაღლილ მთვარეს ჩამოეძინა.
ტყეს შეერია სევდის ფერი და,-
ნახანძრები.
მოხრილ მკავებზე ეწყობიან ცათა მშვილდები,
სისხლს, გზააბნეულს აუკრძალეს ძარღვებში გავლა.
სარეცხის ნაცვლად, არშემდგარი მზე გვამებს
გაჰკიდებს
და დაიწყება უსასრულო წამების ათვლა!
წვიმის მაგივრად ოცდაათ ვერცხლს აყრის ღრუბელი,
დღე,- ტკივილისგან დასახსრული, ღამემ გაგუდა.
და გაოცებულ მარტოსულის წყლიან თვალებში,
სულ ერთადერთი სიტყვა ჩნდება, სიტყვა-"იუდა".


წერე ლექსი

were leqsi
ლექსში არ ძიო სიტყვის რითმა
მასში ეძიე გულის წინთქმა
ლექსში ჰპოვებდე კარგსა სიტყვას.
ლექსში ჩაწერე გულით ნათქვამი
სულით ნასუნთქი, ნატანჯი სიტყვა.
რითმა ეძიე გულის სითბოში
გულის ტკვილში ჰპოვებდე სიტყვას.
არ წერო სხვისთვის და დიდებისთვის
წერე შენთვის და გულის დარდისთვის
იფიქრე მასზე, ვისზეც რაზე სწერ.
წერე და იყავ, იმიშვიდე გული.
მოიკალ დარდი და ოდნავ სულიც.