არჩევანით კი... შენ აგირჩიე

archevanit ki ... shen agirchie
იცი, მე არასდროს მყვარებია,
რადგან არ მჯერა სიყვარულის,
არ შეიძლება ექვს მილიარდში იყოს მხოლოდ ერთი.
სინამდვილეში სიყვარული არჩევანია
რუსული რულეტკის მსგავსი,
სადაც ბარაბანში მარტოობა
და არგამართლება დევს.
სასხლეტი ბუტაფორიაა
არ გვემორჩილება ხელები,
ვერ ვიღებთ გადაწყვეტილებებს
სიჩუმეა,
მძულს ეს სიცარიელე
თითქოს გერმანელების კონცლაგერში
მარტოდმარტო ვარ
და ხვალინდელ დღეს მოუთმენლად ველი
არღალატისთვის უნდა დამხვრიტონ.
იცი, მე არასდროს მყვარებია
რადგან არ მჯერა სიყვარულის,
არჩევანით კი...
შენ აგირჩიე.


ჩემში

chemshi
ძარღვზე გამიჩერდა მზერა სისხლისფერი,
თითქოს გაფატრული ხორცის ხვრელებია,
სიკდილს რომც არ შევხვდე
მაინც მომძებნის და
ცოდვილს საცეცები შემომეხვევიან.
გზებზე ნაჯირითებს დამაქვს ეს ფეხები,
მგონი ასავლელი- დასავლელით ვცვალე,
დროზე მოსამართი,
ქვიშის საათები,
უკუღმა დავდე და წაღმა ჩამოვცალე.
წლებს,
რომც შევეპუო,
მაინც გადამთელავს,
კანზე კოჟრებივით ტკივილს დამაბერებს,
თმებზე ჩამომიშლის წარსულს,
კაბის ქობად,
თეთრად დალამბავს და ვერცხლით შეაფერებს.
ჩემში სამოსახლო უკვე ავიშენე,
მყუდრო ოთახიდან ვდევნი გარინდებას,
თითებს ისე ვუჭერ,
ფრჩხილებს ცრემლი მოსდით,
ასე ცოცხლად მინდა თავის დამიწება.


შენ - ასე ჩემი და ასე სხვისი

shen ase chemi da ase sxvisi
შენ - ასე ჩემი და ასე სხვისი
ვეღარ მპირდები ამჯერად ვერას...
გადაკრეფილა ჭალიდან ნისლი,
გადაფრენილა მთის იქით ძერა...


გიგზავნი კოცნას

gigzavni kocnas
ჩემთვის ხან ისე სასტიკად თოვდა,
ისე მკორტნიდა ქარი, არჯალი,
აღარც მეგონა, თუ კიდევ მქონდა
ამდენი კოცნა დაუხარჯავი...


გული, უმზეოდ დამზრალი

gulo umzeod damzrali
გული, უმზეოდ დამზრალი
ჩემებრ, რამდენი ვთვალეო,
თუ მალევ მიილეოდი,
რად გამებადრე, მთვარეო?!


მე თუ მომკლავს

me tu momklavs
განა ქარი, ნეკერჩხლებს რომ არხევს,
ან ეს წვიმა, რომ მასველებს ჯერაც,
მე თუ მოკლავს - სუსხიანი სახე,
მე თუ მომკლავს - თოვლიანი მზერა...


მე რას გთხოვ, ბევრი არაფერი

me ras gtxov, bevri araferi
მე რას გთხოვ, ბევრი არაფერი -
სიტყვა სიყვარულით მომიწანი,
ვიდრე აქეთა ვარ, მომეფერე,
ნავში ჩაჯდომამდე მომისწარი.


მე სიყვარული მღუპავდა

me siyvaruli mgupavda
გზა აღარ ჩანდა უკან და
ვფანტე ბროლი და ბადახში,
მე სიყვარული მღუპავდა,
შენ სიძულვილით გადარჩი...


მარტოობას ღიმილივით ვიჩვევ

martoobas gimilivit vichvev
ლამის ხელში შემომაკვდეს ღამე,
თითქოს მეც მის სარეცელზე ვიწვე..
იქნებ შენზე დამეწერა რამე?
დღეს პირველად უკანასკნელ ვალსსზე გიწვევ;
მაგრამ ალბად აღარა აქვს აზრი ამ სიყალბეს
_ჯამბაზივით მტოკავს..
შენ გგონია მეშინია ზამთრის?
შენ გგონია უშენობა მომკლავს?
მახსოვს მართლაც მეშინოდა სევდის,
სიკვდილს გავდა შენი წასვლა - მახსოვს.
ახლა ვზივარ და გადაღლილს შენით
გადამწვარი ვნების სევდა მათოვს..
იცი როგორ ვოცნებობდი მაშინ?
შენი სახე მოექარგა ღამეს..
ახლა თუ კი მეტყვი_სიზმრად მოვალ,
მთელი ღამე არ მოვხუჭავ თვალებს.
ყველაფერი წარსულს დარჩა ბარგად
და ეს განცდაც დაბადებას მოყვა..
შენ გგონია გაგიყოლებ დარდად?
შენ გგონია მონატრება მომკლავს?
ფიქრი ნუ გაქვს, არ იდარდო კარგო!
მარტოობას ღიმილივით ვიჩვევ.
არჩევანი ხომ მომანდე?
ჰოდა_მაპატიე, უშენობას ვირჩევ..!


რვა წლის ბავშვის შემოქმედება

rva wlis bavshvis shemoqmedeba
ქარი ქრის და ღრუბლებს ფანტავს..
არვის შებრალება მას არ უნდა..
წვიმა ცრის და ღრუბლებს ნამავს..
დაყვავება უნდათ აბა..
ჩამოწვება ნისლის ფარდა..
გადაფარა მთები მართლაც..
მეგობარი.. ქარი აქ არს..
აბა ნისლი სადღა წავა..