ყვავილებისას გვირგვინებს ვწნავდი

yvavilebisas gvirgvinebs vwnavdi
ყვავილებისას გვირგვინებს ვწნავდი,

სატრფოს საფლავზე დადება მსურდა...

უცებ ნიავმა წამომიქროლა...

რისთვის წამართვა, რისთვის შეშურდა?

მინდვრად ყვავილთა კონა შევკარი,

ჩემთვის გვირგვინის შეკონა მსურდა,

ოცნება იყო... და სინამდვილემ

ესეც წამართვა, ესეც შეშურდა.

კუბოს ფიცრები ყვავილით მოვრთე,

გულში კაეშანთ გუნდი აცურდა...

სიკვდილს ვეძებდი, ის არსით სჩანდა...

ყვავილიც ჩემთვის მას შურდა, შურდა...

ბუნებავ, ტრფობის წმინდა ყვავილი

რომ დამაბარე, ვერსად ვერ ვპოვე,

ბედნიერება ჩემთვის არ არის,

ბედკრული შვილი გამომიგლოვე.


ზვიად კეჭაყმაძე "ვითმენ"

ვითმენ...
Zviad Kechakmadze - vitmen
შენი,
გამოხედვა მინდა...
ისევ,
უშენობას ვგლოვობ...
შენ ხომ,
ხატება ხარ წმინდა...
მე კი,
მლოცველი ვარ მხოლოდ...

თვალებს,
დაგიკოცნი დარდით...
მკერდზე,
თავს დაგადებ მხოლოდ...
ხედავ?
ისევ შემიყვარდი...
ისევ,

დამაბრმავე, ბოლოს....
ხედავ,
მიობდება სევდა...
კოცნით,
დაგისველებ თვალებს...
ხედავ?
ისევ დაგვათენდა...
ისევ,
მომანატრე ხვალე...

როგორ,
ამერია ფიქრი...
შენი,
გაღიმება მშველის...
შენსკენ,
უსასრულოდ მივქრი...
ჰოდა,
მომაგებე ხელი...

კაბას,
აფრიალებს ქარი...
თმები,
ეფერება თითებს
მაინც.
მტკივნეული არის...
მაგრამ,
უშენობას ვითმენ...




12.11.2009 / Zviad Kechakmadze


პარალელურ სამყარო(ებ)ში!!!

paralelur samyaroebshi samyaroshi
შენ ნეტარებით ტკბები ლაჟვარდად...

მე კი კვლავ ვბორგავ სევდის მორევში...

ჩვენ ერთდროულად ვცხოვრობთ და ამ დროს-

ვართ პარალელურ სამყაროებში....


გულის სიღრმეში იბუდა ტვირთმა...


შენ სინამდვილეს ხატავ ”ფორებში”...

ჩვენ ერთდროულად ვშთანთქავთ სიცოცხლეს-

ამ პარალელურ სამყაროებში...

მე ჯოჯოხეთის მარწუხებს ვებრძვი...

შენ ციასარტყელას კინძავ ზოდებში...

ჩვენ ხომ ერთად ვართ ამ უსასრულო-

კვლავ პარალელურ სამყაროებში...

მალე წავიღებ სულს ფიანდაზედ...

წამით ავცდებით თითქოს დროებში...


და მაინც ისევ ვიქნებით ერთად-


იქ-პარალელურ სამყაროებში...


ქალაქი სადაც

qalaqi sadac
ბინძური ხალხით დასახლებულ ტერიტორიას-
ქალაქს, რომელსაც დაუნგრიეს სიცილის სკოლა,
სიზმრის მოყოლად გაუმხილეს მტერს ისტორია
და ყოველ ღამეს ტრადიციათ გადექცათ სროლა;

სადაც კარგავენ მეგობრები ძმობის შეგრძნებას
და პოეტები განთიადებს აღარ ხვდებიან,
სადაც ქალისთვის სიყვარულის ახსნა შეგრცხვება
და ლოლოები მაისშიაც აღარ დნებიან.

ნაგავსაყრელზე რომ შეხვდება გოგონას ბიჭი,
ყვავილის ნაცვლად რომ მიართმევს გატეხილ სარკეს
იქ სადაც კვდება მიჯნურებში ალერსის ნიჭი
და ბუხრის შეშად უკეთებენ ბალზაკს და მარკესს.

ქალაქს რომელსაც სასაფლაოს გალავანი აქვს
და მტრედებს ჭამენ ისე შიათ დაკარგვა რწმენის,
ღამე კახპებით დატვირთული ქარავანია,
სადაც სიცოცხლე – სულელია,სიკვდილი – ბრძენი.

სადაც ყოველთვის საუბრობენ ძალიან ცოტას,
მაგრამ ნერვებით,ერთმანეთის ზიზღით,ხმამაღლა,
სადაც სიკეთე გამოცდაზე აბარებს ცოდვას
და სიყმაწვილე ნაოჭებმა მტვერში დამარხა.

ასეთ ქალაქში შემოფრინდა ზაფხულის მაცნე,
პეპლების გუნდით, ყვავილების ლურჯი ნიავით,
იწრიალეს და საღამომდე ვერაფრით გაძლეს
ქალაქში, სადაც ვერ იპოვეს ადამიანი…


მე უნებლიედ გამაპოეტეს შენმა თვალებმა

me uneblied gamapoetes shenma tvalebma
შემიმსუბუქდა გამოღვიძება, თბილი ღიმილით,
მე უნებლიეთ, გამაპოეტეს შენმა თვალებმა,
გარდავისახე... და ახლებურად ვხედავ სამყაროს,
ეხლა, ამ ლექსსაც, უნდა დავარქვა - ფერისცვალება.

სუნთქვა მოგპარე უფრო ლამაზი, ვიდრე ედემი,
მიკანონებენ, ქურდულ განწყობას კიდეც ვნებები,
მეპარებიან თბილი ხილვები, თვალებახვეულს...
და უსუსურად, შენზე ზმანებებს ისე ვნებდები,

რომ გაზაფხული უფრო ჩემშია ვიდრე ამინდად,
ალუბლის ბაღებს რამ ეტყობოდეს გაყვავილების,
მიწისკენ ვქაჩავ ნანატრ სამოთხეს...
და მხოლოდ შენთვის.
არ მეშინია, ამ ქურდობისთვის ღმერთთან მხილების...

მოდი! და... ერთად, ზურგი ვაქციოთ უსამართლობას,
გადავივიწყოთ, კაცობრიობის ყველა კანონი,
აკრძალულ ვნებებს, დავარღვევინოთ ყველა საზღვარი...
და სამართლისთვის, ჩვენთვითონ გავხდეთ უსამართლონი.

მოდი მაკოცე! სანამ მომისჯის სიკვდილს – სიცოცხლე,
სანამ მეტყობა, შავთეთრ სიზმრებში, ფერისცვალება,
სანამ ხეთქავენ ჩემს გულს ფრაზები და ლექსდებიან,
რომ... პოეტობა, შემინარჩუნონ შენმა თვალებმა.


თუ გულით ტკივილი დაგაქ

tu gulit tkivili dagaq
"..რაღაც საოცარი თვალები გაქვთ
არავის არ უთქვამთ თქვენთვის?
ჩემი შთაგონების ქალბატონო
ნუთუ ვერასოდეს გეტყვით,
რომ ყველა ნახატი, რაც კი დამიხატავს
ყველას თვალები აქვს თქვენი,
რომ არეკლილია დიდი ტკივილი და
დიდი სიყვარული რწმენის,
რწმენის, რომ ყველა თქვენებრ კეთილია
და ყველას თქვენებურად ესმის
მე დანახვის დღიდანვე შემიყვარდით,
დანახვის დღიდანვე გეტრფით..
სულმა სილამაზე ვეღარ დაიტია
სხეულზე გადმოგღვრიათ ვხედავ,
ლამაზი ღიმილით სამყაროს ათბობთ და
რა ტკივილებს მალავთ ნეტავ?!
ერთხელ ავირეკლე სევდიანი თვალები,
მას მერე ფიქრები მტანჯავს..
:ნუთუ შეიძლება მუდამ იღიმოდე
თუ გულით ტკივილი დაგაქ..


გატყდება ნავი მშფოთვარე ზღვაზე

gatydeba navi mshfotvare zgvaze
გატყდება ნავი მშფოთვარე ზღვაზე,

ატყდება კვნესა-ოხვრა საზარი,

და ამ დროს როგორც ლანდი, ჩვენება,

შორს გამოჩნდება დამხსნელი ჯვარი...

წინ, მეზღვაურო! თუ იგი ჯვარი

მართლა დამხსნელი არ არის შენთვის,

მასზე წამებას და მწარე ჯვარცმას

მაინც იპოვი მუდამ, ყოველთვის.

ასე ხანდახან ცხოვრების ზღვაზე,

რაღაც სპეტაკი, უცხო შვენება

ქარიშხლიან და ბობოქარ ღამეს

თეთრი ლანდივით მოგეჩვენება...

წაჰყე, მგოსანო... თუ იგი ტრფობა

მართლა დამხსნელი არაა შენთვის,

მშვენიერ ტანჯვას და ვნების წამებს

მაინც იპოვი მუდამ, ყოველთვის.


ხელახლა შეხვედრის განსაცდელი

xelaxla shexvedris gansacdeli
ღამით გათანგული და გაბრუებული
გამოვალ უქუდო ფაფარგაჩეჩილი,
ამეკვიატება რაღაც უნებური
ფიქრი და ვიცი რომ არ ვარ შეშლილი.

ვიცი და ვაითუ ეს აკვიატება
სიცოცხლემოცარულ მხატვართა ხვედრია,
ვაითუ მოძველდა,რაც მედიადება
და გზები ხელახლა გადასახედია.

გადასაშლელია წერილი ყოველი,
გადათეთრებული,გამოუგზავნელი.
მომავალ ახალი წელივით მომელის
გარდაუვალობის გზა მოუსავლელი.

ამოსაგდებია სულიდან ხატება,
რომელიც მეგონა ვარამში მიხსნიდა,
ზედმეტი ტკივილი ამოიშანთება,
ამოიწრიტება ბალღამი სისხლიდან.

მაგრამ ჰო,როგორი ცოდვები ვამხილე,
სად მოვინანიო ან რომელ საყდარში,
თუ ღმერთი არა მწამს და ხატიც დავხიე
და მინდა წიგნივით ჩაჯდომა სხვა ყდაში.

სიცოცხლეს ვენდობი სხვა თეთრონს,სხვა მერანს,
რომელიც ფიცხია და გასახედნია
და ღამეს მწვერვალზე შევძახებ მთვარიანს:
-შეხედე რა კარგი გადასახედია!

გადასასინჯია ყოველი საათი,
უკუღმა წუთებად გადასათვლელია
და უღელტეხილი - ცხოვრების აღმართი
თავიდან,ხელახლა გადასასვლელია.

და როგორც ძეწნები ელიან გაზაფხულს,
როდის ჩაიცვამენ შეღებილ ტანსაცმელს,
ასევე მოველი სიცოცხლის დასასრულს
და შენთნ ხელახლა შეხვედრის განსაცდელს.


ისე ძალიან მომნატრებიხარ

ise dzalian momnatrebixar
ისე ძალიან მომნატრებიხარ,
სული გახლეჩილ ფიქრებს დარაჯობს...
როდის ამავსე ასე პირთამდე,
როდის მოხვედი?-უკვე არც მახსოვს!
დასაბამიდან შენ გერქვა ჩემი,
ცხოვრობდი ჩემში, მოსული სითბოდ...
შენი ფილტვისთვის ჩასასუნთქ ჰაერს,
ღიმილითა და ალალადმითმობ...
და ხშირად ვფიქრობ,ტკივილო ჩემო,
მე შენთვის ვინ ვარ, რა მომაქვს შენთვის?
დაეპატრონა გული შენს გრძნობას,
გრძნობას სხვისთვის და სხვის მიერ შექმნილს!!!
იქნება ვერც ვთქვი ეხლა ლამაზად,
იქნება სიტყვა გამიწყდა სადმე...
გადასარჩენად მოსულხარ ჩემთან,
მიყვარხარ მე შენ ძვირფასო ცამდე!!!
სუნი დაიკრა გარეთ ამინდმა,
გაზაფხულის და.. სახლში ვბრუნდები,
ფიქრში ვუღიმი დანახულ სურათს,
რომ მოვალ შენთან, ჩაგეხუტები!
ისე ძალიან მომნატრებიხარ,
სული გახლეჩილ ფიქრებს დარაჯობს...
მე სიყვარული ან გადამარჩენს,
ანდა ავსებულს, ტკბილად დამახრჩობს!!!!


საოცარია ადამინი

saocaria adamiani
საოცარია ადამინი ყველა ჭელია როგორც
პეპელა
ზოგს ვიღაც უყვარს ზოგს კი ვიღაც ძულს
ზოგი კი ჭკვნება როგორც ენძელა.
ადამიანში არის არსება სიძულილი და
შეყვარება,
შეყვარებული მუდამ იმარჯვებს
სიძულვილი კი მუდამ მარცხდება.
საოცარია ეს სიყვარული შენთან მოდის
და სევდით იარა,
მივა აუხსნის ეტყვის მიყვარხარ
ის კი ვერხდება გულის იარას.