იასუნარი კავაბატა - Yasunari Kawabata

iasunari kavabata
კავაბატა იაპონელი მწერალია, იაპონიის ხელოვნების აკადემიის წევრი და ნობელის პრემიის ლაურეატი. 20-იან წლებში ემხრობოდა ნეოსენსუალისტების მოდერნისტულ ჯგუფს. მის შემოქმედებას ახასიათებს სწრაფვა ფსიქიკური ანალიზისკენ, ინტერესი ქვეცნობიერისადმი.
1899 წ.- დაიბადა აკუტაგავას სოფელში, ქალაქ ოსაკასთან ახლოს. ოჯახში, როგორც უფროსი შვილი, ექიმობის პრაქტიკას ეუფლებოდა. მამამისი ღრმადგანათლებული, ლიტერატურისა და ხელოვნების მოყვარული იყო.
1901 წ.- ტუბერკულოზით გარდაეცვალა მამა.
1902 წ.- ტუბერკულოზით გარდაეცვალა დედა. ბებიასთან ერთად გადავიდა იბარაკში.
1906 წ.- გარდაეცვალა ბებია.
1912 წ.- იბარაკში შევიდა საშუალო განათლების სკოლაში.
1914 წ.- უკვდება პაპა. ოსაკაში მცხოვრებ დედის ნათესავებს ბავშვი თავისთან მიჰყავთ, თუმცა სწავლის გასაგრძელებლად კავაბატა კვლავ ბრუნდება იბარაკში, სადაც საერთო საცხოვრებელში ცხოვრობს. შემდგომში მისი ობლობის პერიოდი მის შემოქმედებაშიც იჩენს თავს.
1917 წ.- ამთავრებეს საშუალო სკოლას და აბარებს უმაღლეს სკოლაში ტოკიოს უნივერსიტეტთან. სკოლის პერიოდში გატაცებული იყო მხატვრობით და ოცნებობდა გამხდარიყო მხატვარი, თუმცა უკვე 15 წლისამ გადაწვიტა ლიტერატურას გაჰყოლოდა. ინტერესს იჩენს სკანდინავიური ლიტერატურის მიმართ (განსაკუთრებით სტრინბერგის შემოქმედებაზე), ასევე იაპონელი ავტორების ნაწარმოებებით, რომელბიც ჯგუფ "სირაკაბას" სახელწოდებით იყვნენ ცნობილები.
1918 წ.- თავისი პირველი მოგზაურობა კუნძულ იძუზე.

1920 წ.- აბარებს ინგლისური ფილოლოგიის ფაკულტეტზე ტოკიოს უნივერიტეტში.
1921 წ.- გადადის იაპონიის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. იწყებს ლიტერატურულ მოღვაწეობას და აქვეყნებს მოთხრობების კრებულს სახეწლოდებით "ომში გმირულად დაცემულთა სახეები", ასევე უნივერსიტეტის ჟურნალში “ახალი ტალღა”, მუშაობს ერთ-ერთ რედაქტორად.
1924 წ.- დაამთავრდა ტოკიოს უნივერსიტეტი ბაკალავრის ხარისხით. ოქტომბერში 14-მა მწერალმა, სადაც კავაბატას გვერდით იყვნენ ეკომიცუ რეიტი, კატაოკა ტეპეი, ნაკაგავა ეიკი და სხვა, შექმნეს მოდერნისტული ჯგუფი. თავიანთ თავს ნეოსენსუალისტებს უწოდებდნენ. ჯგუფმა დაარსა ჟურნალი “ლიტერატურული ეპოქა”. კავაბატა ამ ჯგუფის მთავარი თეორეტიკოსი და იდეოლოგი იყო. ჯგუფის გაერთიანებამ 4 წელი გასტანა.
1925 წ.- გამოიცა მისი ძველი მოთხრობები “თექვსმეტი წლის ბავშვის დღიურები” და “ობლების გრძნობა”.
1926 წ.- გამოქვეყნდა რომანი “იძუელი მოცეკვავე”, რომელმაც დიდი პოპულარობა მოუტანა. რომანი მწერლის გვიანდელი შემოქმედების საუკეთესო ნაწერად ითვლება. ქორწინდება.
1929 წ.- გაზეთ “ასახი სიმბუნში” იწყება სერიული პუბლიკაცია თხზულებისა “მხიარული გოგოები ასაკუსადან”.
1931 წ.- იწყებს მუშაობას ექსპერიმენტული მანერით თხზულებაზე “კრისტალური ფანტაზია”(დარჩა დაუმთავრებელი) მოთხრობაზე დიდიზეგავლენა მოახდინა ჯეიმს ჯოისის “ულისემ”. 30-იან წლებში კავაბატა კვლავ აქვეყნებს მოდერნისტულ ნაწერებს, სადაც იყენებს მეხსიერების ნაკადს და ფროიდის ფსიქოანალიზს. ყველაზე მეტი სიურეალიზმი გამოვლინდა მოთხრობაში "ნემსები, მინა და ნისლი".
1932 წ.- გამოაქვეყნა სიურეალისტური მანერით დაწერილი მოთხრობა "ელეგია". კრიტიკოსებმა ფინალში კავაბატას ბუდიზმისაკენ მისწრაფებები დაინახეს.
1933 წ.- გამოქვეყნდა მოთხრობა "ფრინველები და ცხოველები"(დარჩა დაუმთავრებელი).
1934 წ.- აირჩიეს კონსულტანტ-მრჩეველად ლიტერატურის დარგში, საერთაშორისო უსაფრთხოების სამინისტროს დეპარტამენტის ეგიდით. ამთავრებს მუშაობას ავტობიოგრაფიულ მოთხრობაზე "წერილი მშობლებს". ორჯერ სტუმრობს იუძავის მთებს და იწყებს მუშაობას რომანზე "თოვლიანი მხარე".
1935 წ.- ჟურნალში "ნიქეონ ქორო" დაიბეჭდა რომან "თოვლიანი მხარის" პირველი ნაწილი. მომდევნო ნაწილები იბეჭდება სხვადასხვა ჟურნალებში 1937 წლამდე.
1938 წ.- ჟურნალისტის ამპლუაში წერს რეპორტაჟების სერიას იაპონიაში ჩატარებულ გოს თამაშებზე.
1941 წ.- სხვა მწერლებთან ერთად ორჯერ ეწვია მანჯურიას, მანჯურიის გაზეთის მოწვევით და კვანტუნსკის არმიის თაოსნობით.
1942 წ.- იწყებს მუშაობას რომანზე "თამაშ გოს ოსტატი"("მეიჯინი"), რომელიც დაასრულა 1954 წელს.
1943 წ.- იშვილა ძმის შვილი. გამოქვეყნებულ ნაწარმოებებში "დაბადების ადგილი" (დაუმთავრებელი); "მზის ჩასვლა"; "მამის სახელი"; "ტოკაიდოს გზა", მწერლი ინტერესდება ნაციონალური კულტურული ტრადიციების პრობლემით და იკვლევს მათ.
1945 წ.- ერთი თვის გამავლობაში მუშაობს მეომრის სახით საომარი ნაწილების კორესპონდენტად, კაგოსიმას პრეფექტურაში.
1946 წ.- იწყებს თანამშრომლობას გამომცემლობა "ნინგენში".
1948 წ.- ირჩევენ იაპონიის "პენ" კლუბის მე-4 პრეზიდენტად.
1949 წ.- გამოქვეყნდა "მთების კვნესა", "ათასფრთიანი წერო".
1950 წ.- ტრადიციების კვალდაკვალ, დაწყებულს ტანიჯაკაში 1934 წელს, გამოსცემს "ახალი ქრესტომათია ლიტერატურაში", სადაც ესეის ფორმაში იბეჭდება ნაწერები ისეთი იაპონელი მწერლებისა, როგორებიც არიან: აკუტაგავა რიუნოსკე, კიკუტი კანი, ისიკავა ძუნი და სხვა.
1955 წ.- აქვეყნებს რომანს "ტბა". ამთავრებს მუშაობას თავის ყველაზე მოცულობით დიდ ნაწარმოებზე "ტოკიოელები" და მოთხრობას "იყო ქალი".
1957 წ.- ჟურნალში "სინტიე" იწებს მოთხრობა "მძინარე მზეთუნახავების" გამოქვეყნებას.
1961 წ.- იწყებს მოთხრობა "ძველი დედაქალაქის" წერას.
1962 წ.- გამოქვეყნდა "ძველი დედაქალაქი".
1964 წ.- გამოქვეყნდა სიურეალისტური მოთხრობა "ხელი". იწყებს მუშაობას "გვირილებზე".
1969 წ.- ხდება ქალაქ იბარაკის საპატიო მოქალაქე.
1970 წ.- ნახულობს ტაივანს და კორეას.
1971 წ.- იღებს მონაწილეობას ტოკიოს გუბერნატორის საარჩევნო კამპანიაში.
1972 წ.- აპრილში იღუპება მომწამლავი ჰაერით თავის სამუშაო ოთახში ძუსიში. ვერსია - თვითმკვლელობა. მიზეზი დღემდე გაურკვეველია.
1985 წ.- იბარაკში იხსნება მისი სახლმუზეომი.

შემოქმედება:

იძუელი მოცეკვავე 1926წ.
მხიარული გოგოები ასაკუსადან 1930 წ.
თოვლიანი მხარე 1935-1937 წ.წ.
თამაშ გოს ოსტატი 1951-1954 წ.წ.
ათასფრთიანი წერო 1949-1952 წ.წ.
მთების კვნესა 1949-1954 წ.წ.
ტბა 1954 წ.
მძინარე მზეთუნახავები 1961 წ.
ძველი დედაქალაქი 1962 წ.
სილამაზე და მწუხარება 1964 წ.
ხელი 1964 წ.


ვანესა ბელი - Vanessa Bell

vanesa beli
ვანესა ბელი დაიბადა 1879 წლის 30 მაისს ინგლისში, ლესლი სტივენის ოჯახში, სადაც ყველა კარგად ერკვეოდა ხელოვნებაში. ისინი გამუდმებით კამათოდნენ ლიტერატურაზე, მუსიკაზე, მხატვრობაზე. სახლში ყველა ღებულობდა განათლებას. ყველაფერმა ამან კი ის ნაყოფი გამოიღო რომ ვანესა ბელი ცნობილი მხატვარი გახდა, ხოლო მისი და, ვირჯინია ვულფი არანაკლებ ცნობილი მწერალი. მხატვრობით ვანესა 1894 წელს დაინტერესდა და 1896 წელს ჩააბარა კენსინგტონის სამხატვრო სკოლაში. თუმცა ცუდ დროს მოუწია სწავლა,1895 წელს დედა გარდაეცვალა და ოჯახის მოვლა მას დაეკისრა, რადგან ყველაზე უფროსი იყო. 1901 წელს მან ჩააბარა ქალთა სამხატვრო სამეფო აკადემიაში. მისი სურვილი სწავლისა იმდენად დიდი იყო, რომ მიუხედავად მამის ავადმყოფობისა, რომელსაც კიბო აღმოაჩნდა, სწავლა არ მიატოვა და მამის მოვლაც შეითავსა. თუმცა მამა 1904 წელს გარდაიცვალა და და-ძმები ევროპაში სამოგზაუროდ წავიდნენ (ვირჯინია, ვანესა, ტობი და ადრიანი). მოიარეს ვენეცია, ფლორენცია და სახლში პარიზის გავლით დაბრუნდნენ, სადაც ტობის მეგობარს, კლაივ ბელს გაუარეს.





მათ ბლუმსბერის რაიონში შეიძინეს ბინა და დაიწყეს ერთად ცხოვრება, რომელიც შემდგომ იმდროის ახალგაზრდა ინტელექტუალების ცენტი და შეკრების ადგილი გახდა. ძირითადად საუბრობდნენ ლიტერატურაზე ვირჯინიას ინტერესებიდან გამომდინარე, რაც ვანესას არ მოსწონდა, ამიტომ მან 1905 წელს ჩამოაყალიბა შეხვედრების წრე, რომელსაც "ხუთშაბათელთა კლუბი" უწოდა და ხუთშაბათობით, მხოლოდ მხატვრობაზე საუბრობდნენ. შეხვედრებს მუდამ ესწრებოდა კლაივ ბელიც და 1907 წლის 7 თებერვალს, მანამდე ორჯერ უარის თქმის შემდეგ, ვანესა ცოლად გაჰყვა კლაივს. მალევე შეეძინათ ჯულიანი, 1 წლის შემდეგ კი კვენტინი. ვანესა ახერხებდა ოჯახის პარალელურად ემუშავა თავისი პროფესიითაც. 1910 წელს მან გაიცნო მხატვარი როჯერ ფრეი, რომელიც იმდოისთვის ამზადებდა გამოფენას "მანე და პოსტიმპრესიონიზმი".
ოჯახმა ის მათ კლუბში მიიწვის, ამით დაიწყო ვანესასა და როჯერის რომანი, რომელიც 1913 წლამდე გაგრძელდა. 1912 წელს ფრეიმ გააკეთა ლონდონში გამოფენა "პოსტიმრესიონისტთა მეორე გამოსვლა", სადაც ვანესას 4 ნამუშევარი იყო წარმოდგენილი. ვანესამ ფრეის დახმარებით გაიცნო პიკასო, მატისი და დერენი. 1913 წლის მაისში ვანესა, მისი ქმარი, ფრეი და დუნკან გრანტი ერთად გაემგზავრნენ იტალიაში, სადაც ვანესასა და დუნკანს შორის რომანტიული ურთიერთობა წარმოიშვა. მათი რომანი იყო ხანგრძლივი და უცნაური (მოგვიანებით გაირკვა რომ დუნკანი ჰომოსექსუალისტი იყო), მიუხედავად ამისა 1918 წელს ვანესამ მას შვილი ანჟელიკა გაუჩინა.

20-იანი წლები მისთვის წარმატებული გამოდგა. 1922 წელს ჩატარებულმა პერსონალურმა გამოფენამ დიდი მოწონება დაიმსახურა. შემდეგი პერსონალური გამოფენები იყო 1930წ. 1934წ. და 1937 წ. ამავე პერიოდში ის აკეთებდა დეკორაციებს ბალეტისთვის. წარმატებითა და ბედნიერებით ტკბობა დიდხანს არ გაგრძელდა, 1934 წ. გარდაიცვალა როჯერ ფრეი, ხოლო 1937 წ. შვილი ჯულიანი. ამ ყველაფერს კი დის, ვირჯინია ვულფის საშინელი თვითმკვლელობაც დაერთო. ილეოდა 1941 წლის მარტი...

მეორე მსოფლიო ომის დროს ვანესა და დუნკანი ჩარლსტონში დასახლდნენ. აქ მათ შეეძლოთ მშვიდად ეცხოვრათ და თავი აერიდებინათ გერმანული ბომბდამშენებისგან. მოხუცებული მხოლოდ შვილიშვილებით იყო ბედნიერი. ნელ-ნელა ნაკლებად ჩნდებოდა ლონდონში. ყველაფერს ერჩივნა დუნკანთან მშვიდად ცხოვრება. 1961 წელს მხატვარი დაავადდა და 7 დღის მერე გარდიცვალა. დაკრძალეს ეკლესიის სასაფლაოზე, სასექსში.


დიანა არბუსი - Diane Arbus

diana arbusi
დიანა არბუსი დაიბადა 1923 წლის 14 მარტს, ამერიკაში, ქალაქ ნიუ-იორკში, ნემეროვების ოჯახში. ისინი მართავდნენ ბეწვის მაღაზიას მეხუთე ავენიუზე. დიანას მამა მთავარი სულისჩამდგმელი იყო ამ ბიზნესის, ამ საქმეს მთელ თავის დროს უთმობდა, ნაკლებად ერეოდა საოჯახო საქმეებში და უამრავი საყვარელი ჰყავდა. დედა მაღაზიის მომმარაგებლად მუშაობდა და ტელეფონის ზარებს პასუხობდა, ბავშვებისთვის ვერც ის იცლიდა. ბავშვების აღზრდას ძიძა კისრულობდა. დიანა ბავშვობიდან ძალიან დაუახლოვდა თავის სამი წლით უფროს ძმას, ჰოვარდს, ხოლო თავისი 5 წლით უმცროს დას, რენეს, შვილივით უვლიდა. 30-იან წლებში დიანამ ჩააბარა ეთიკური კულტურის სკოლაში, შემდეგ-ფილდსტონის სკოლაში, სწორედ ამ სკოლაში მიექცა ყურედღება მის ნიჭს სახვითი ხელოვნებისადმი. მამამ დიანას თავისი მაღაზიის ილუსტრატორი, დოროთი ტომპსონი, მიუჩინა ხელოვნების შესასწავლად. თავად ტომპსონმა, ხელოვნების კურსები გაიარა ცნობილი ბერლინელი მხატვრის, გრაფიკოსისა და კარიკატურისტის, ჯორჯ გროკასგან, მოგვიანებით არბუსს არაერთხელ გაუმხელია მისი შემოქმედებისადმი სიყვარული. 1937 წელს დიანა ხვდება მომავალ მსახიობს, ალან არბუს და სურვილს გამოთქვამს გაჰყვეს მას ცოლად. მშობლებმა გადაწყვიტეს ხელი შეეშალათ მისთვის და 1938 წელს, დიანა საზაფხულო კურსებზე კამინგტონის სკოლაში გაუშვეს. დიანამ იქ გაიცნო ალეკ ელიოტი, რომელიც მისი მეორე დიდი სიყვარული გახდა.



1941 წ. დიანა ცოლად გაჰყვა ალანს. გათხოვება მისთვის ერთადერთი გზა იყო მშობლების გავლენისგან თავის დასაღწევად. შეეძინა 2 გოგო: დონი (დაიბ. 1945წ.) და ემი (დაიბ. 1954წ.) დიანა მათთან დიდ დროს ატარებდა, ხოლო ალანი ორ ადგილას მუშაობდა. მან უარი თქვა ოჯახის გამო თავის კარიერაზე და ფოტოგრაფიის შესწავლას მიჰყო ხელი, 1943 წ. დაამთავრა ფოტოგრაფების საჯარო კურსები. ქმრის დახმარებით 1946 წელს დიანაც იწყებს მუშაობას ფოტოგრაფად სამოდელო სააგენტოში. პირველ დაკვეთას ის ღებულობს მამამისისგან, რომელიც ფინანსურად ეხმარებოდა მას. 1947 წელს ცოლ-ქმარი მიიღეს სააგენტო Конде Наст-ში, სადაც ჟურნალებმა, "Vogue " და "Glamour" შეუკვეთეს პულოვერების ფოტოსესია. 1951 წ. მიემგზავრებიან ევროპაში სამოგზაუროდ, სადაც დიანას თავისუფლდება დოგმებისგან თავის შემოქმედებაში. ისინი ეცნობიან უკვე სახელმოხვეჭილ ფოტოგრაფს რიჩარდ ავედონს, შემდგომ ის დიანას მეგობრი გახდება. ამ პერიოდში დიანას აწუხებს დეპრესია, რომელიც ბავშვობიდან ტანჯავდა. 1957 წ. მორიგი ნერვიული კრიზისის შემდეგ ცოლ-ქმარი გადაწყვეტს ერთად აღარ იმუშაონ. 1969 წელს ისინი დაშორდნენ ერთმანეთს. დიანა ცდილობს იპოვოს საკუთარი თემა ფოტოგრაფიაში, მაგრამ უშედეგოდ. საბოლოოდ, ავსტრალიელი ფოტოგრაფის ლიზეტ მოდელის კურსებზე მივა, სადაც მას ლიზეტი შესთავაზებს ექსტრემალური ფოტოგრაფიით დაინტერესდეს. ამ იდეის განსახორციელებლად ის ნიუ-იორკის ტრანსვესტიტთა კლუბს ეწვევა, სადაც თავის პირველ მოდელს პოულობს.

სამოციანი წლებიდან სიკვდილამდე დიანა მუშაობს სახვადასხვა ჟურნალებთან, ამავდროულად თავს იმკვიდრებს თავისი ორიგინალური შემოქმედებით. ამ პერიოდში გალერეები და მუზეომები ფოტოგამოფენებს არ აწყობდნენ, რადგან ფოტოხელოვნება ჯერ არ ითვლებოდა ხელოვნების დარგად. დიანა იყო ერთ-ერთი პირველთაგანი რომელიც იცავდა საავტორო უფლებებს. ნელ-ნელა დაიწყო მოდაში შემოსვლა ექსპერიმენტულმა ხელოვნებამ და ჟურნალებმაც დაიწყეს ასეთი ფოტოების ბეჭდვა. არბუსისთვის ასეთი პირველი ჟურნალები იყო Esquire და Harper’s Bazaar. მისი ფოტოების დაბეჭდვა სხვა ჟურნალებმაც დაიწყეს: New York Times, Sports Illustrated, Show, Herald Tribune და სხვა. მისი პირველი სამუშაოდან სიკვდილამდე, ანუ 11 წლის განმავლობაში გამოქვეყნდა 250-ზე მეტი სამუშაო ჟურნალებისთვის და 70-მდე სურათი გაზეთის სტატიებისთვის. 1961 წ. მისი ყურადღება მიიპყრო ტოდ ბროინინგის ფილმმა "მახინჯები", სადაც თამაშობდნენ ცირკის მსახიობები, რომელთაც თანდაყოლილი სიმახინჯეები ჰქონდათ სხეულზე ან დეფექტებით იყვნენ დაბადებულები. დიდი შრომა დასჭირდა დიანას იმის მისაღწევად რომ დამეგობრებოდა ასეთ ადამიანებს და მისი ფოტოსესიისთვის ეპოზიორათ.

1963-1966 წლებში მას მხარს უჭერდა გუგენჰაიმის მუზეომი. 1968 წლიდან დიანა თანამშრომლობს ჟურნალ "Sunday Times Magazine". ეს ჟურნალი გადაწყვეტს რომ დააფინასოს დიანას ცხოვრება ინგლისში. სწორედ ამ პერიოდში იწყებს დიანა ადამიანების სიმახინჯეების გადაღებაზე მუშაობას და იღებს რობერტს ლუისის პრემიას ამერიკული ჟურნალების ფოტოგრაფებისგან. 1966 და 1968 წლებში გადატანილი ჰეპატიტი, ართულებს დეპრესიულ განწყობასაც და მიუხედავდ ხანგრძლივი თერაპიული კურსებისა, ტკივილი ძლიერდება. მოგვიანებით ლიზეტ მოდელმა განაცხადა რომ დიანა შიზოფრენიის ერთ-ერთი ფორმით იტანჯებოდა. 1971 წლის 26 ივლისს დიანამ ბარბიტურატების დიდი დოზა მიიღო და ვენები გადაიჭრა ხელებზე, 48 წლის ასაკში.


ერთად მივუყვებით გზას

ertad mivuyvebit gzas
შემოდგომის ერთ ცივ დღეს, ლამაზ, ფერად დღეს, პარკში ვიდექით ჩვენ ორნი, ერთმანეთს თვალებში ვუყურებდიტ,უხმოდ,უსაზღროდ გვიყვარდა მაშინ ერთმანეთი.იმ დღის მოწმეა ის ფოღლები, ის ხეები და ის სკამები რომლებიც თავიანთი დუმილით ჩვენ სიყვარულს იზიარებდა...
რა მოხდა იმ დღეს? ვერ იხსენებ? იქნებ დახმარება გჭირდება? კარგი, ყველაფერს გაგახსენებ...
- შენ მაშინ მხოლოდ ერთხელ შემომხედე, მე შორს ვიდექი და გელოდებოდი, შემომხედე და ჩემთვის ყველაფერი გასაგები გახდა, ტირილი დავიწყე,გიყურებდი და ვტიროდი...რა მატირებდა? ყველაფერი...ბედნიერების, სიხარულის ცრემლები მისველებდა სახეს,
შენ მოხვედი მაგრად ჩამეხუტე, მეფერებოდი, ცრემლებს მაშორებდი, თვალებს მიკოცნიდი, ჩემზე შენმა სიახლოვემ წამალივით იმოქმედა და როგორც ბავშვი, ისე გავყუჩდი, ტირილისგან დაღლილი. შემდეგ ხელი ჩამკიდე, თვალებში კიდევ ერთხელ ჩამხედე და ერთად გავუყევით ბილიკს.. მას შემდეგ მივუყვებით გზას...;
ხან გვაწვიმს, ხან გვათოვს, ხან მზის სხივები გვათბობს,
ჩვენ კი დაუსრულებლად ერთად მივუყვებით გზას...

მოგვაწოდა: anabel


სიჩუმე ...


ეს ჩემი პირველი ჩანახატი, რომლის გამოქყნებაც გადავწყვიტე
იმედია მოგეწონებათ


თოვს...
გარშემო ყველაფერი თეთრია...
თბილად ცივა...
ცაში ვიყურები, თეთრი ფანტელები სახეზე მადნება...
ყრუ სიჩუმეა...
მბრძანებლური სიჩუმე...
ლამაზი სიჩუმე...
ისეთი სიჩუმე, რომელიც მხოლოდ თოვლში გახვეულ სოფელს შეუძლია...
თვალები დავხუჭე, ლოყებს ცხელი ცრემლები მიგაორავს...
რატომ მტკენს,
რატომ მტანჯავს ეს სასტიკი სიჩუმე, სულს რატომ მიფორიაქებს...
ნუთუ არ შემიძლია ბუნების წინააღმდეგ წასვლა?
რატომ მამარცხებს ყოველთვის ის თავისი უტყვი ენით?
სიჩუმე, რომელიც ჩემი ტკივილია, ჩემი სულის გასაღები...
ჩემი თავის შეცნობაში მეხმარება...
დღეს მან კიდევ ერთხელ დამიმტკიცა თავისი უსაზღვრო ძალა,
ბუნებაზე კარგი ფსიქოლოგი არ არსებობს,
მისი სიჩუმე ყველაზე დიდი მეგობარია,
მისი უტყვი ენა, ყველაზე კარგი მოსაუბრე,
ადამიანის ენა ვერასდროს იტყვის იმას რისის თქმაც ბუნების სიჩუმეს შეუძლია...

ერთ დღეს, ძალიან ადრე, გარეთ ვიდექი და სახეზე ფიფქები მადნებოდა...
დახუჭული თვალებიდან ცრემლები მომდიოდა...
ვიდექი და გზას ვერ ვხედავდი...
ბუნების სიჩუმეს ვუსმენდი, ჩემი სუფთა ცრემლებით ვესაუბრებოდი, რადგან ბუნება არ სცნობს ადამიანის უნდო სიტყვებს...
და მან არ იცით მაშინ რა მითხრა?
"გზა განაგრძე, გულში ბევრი ია დაგითესე, ბუნებას უყვარხარ, ადამიანებმა შეიძლება ამქვეყნიური სიყვარული დაგაკარგვინონ, მაგრამ რწმენას, რწმენას გაუფრთხილდი, რომელიც იასავით ყვავის შენს გულში, ბალახმა არ გადაუაროს თორემ ერთხელ აყვავებულ იას მეორედ ვეგარ გაახარებ"

ავტორი - anabeli