სტატუსები - statusebi

მერე რა,თუ მზე არსად აღარ ჩანს..? მერე რა, თუ შემიყვარდა მთვარე..? მერე რა, თუ ვეღარ დავწერ ლექსებს..? მერე რა, თუ მიმატოვებს მუზა..?


სტატუსები - statusebi

აი უკვე მერამდენე დღეა, სიჩუმე მეფობს...წავედი...თითქოს მზე დაბნელდა...სიცოცხლე გაჩერდა დრო უსაშველოდ გაიწელა...და გაქვავდა...ადგილზე გაშეშდა...


სტატუსები - statusebi

სიტყვები ხანდახან, სათქმელს ვერ ამბობენ...სიტყვები ხანდახან, ვერაფერს ამბობენ...


სტატუსები - statusebi

მე და შენ,ანუ ჩვენ..სიყვარულს გავუგეთ, ერთმანეთს დავუთმეთ, გულები გავუთბეთ.!


სტატუსები - statusebi

შვილის თვალებში მზე თუ იცინის,დედისთვის მუდამ გაზაფხულია..


ცვეტაევა მარინა - Tcvetaeva Marina

იქმენინ დღე
iqmenin dge
იქმენინ დღე! და - დღე ფერმკრთალი და ნისლიანი
უსულო წყალზე დაეფინა, როგორც სუდარა.
მიმოავლო რა მზერა ტკივილ-ღიმილიანი,
-იქმენინ ღამე! - თქვა სხვამ, უცხო ხმით მოუბარმა.
და მიიბრუნა მან თვალები ფიქრით აღსავსე,
და გააგრძელა გზა თავისი ღრუბელთა მიღმა.
ეს შ ე ნ გიმღერი, ვინც ღამეებს დასდე სათავე,
ჩემს ღამეებს და ჩემს არსებას რომ უთხარ: იყავ!


ცვეტაევა მარინა - Tcvetaeva Marina

მე - ვარ
me - var
მე - ვარ. შენ - მოხვალ. ჩვენ ორს შორის არის უფსკრული.
მე ვსვამ. შენ გწყურის. ამაოა თქმა და ხსენება.
ჩვენ ათი წელი და ჩვენ ასი ათასწლეული
გვაშორებს ერთურთს, რადგან უფალს ასე ენება.
იყავ! - ანდერძი არის ჩემი. მე უნდა აგცდე,
რომ დაბრკოლებად არ დაგიხვდე, მოხვალ როდესაც.
მე - ვარ. შენ - მოხვალ და ათეულ გაზაფხულს შემდეგ
შენ იტყვი: - ვარ! - მე კი ჩუმად ვიტყვი: - ოდესღაც...


ცვეტაევა მარინა - Tcvetaeva Marina

მზე ერთია
mze ertia
მზე ერთია და - დააბიჯებს ყველა ქალაქში.
მზე ჩემია და - არ დავუთმობ მე მზეს არავის.
არც ერთი წუთით და არცერთ სხივს - არც ვის - არასდროს.
დე, ქალაქები უსასრულო ღამემ დამარხოს.
ხელში ავიყვან! რომ ვერ შეძლოს წრეზე ტრიალი,
დამწვას ხელები, ბაგეები, გული - ტიალი.
და მარადიულ ღამეში თუ წავა - წავყვები...
ჩემი ხარ, მზეო, ჩემო მზეო - სულ და სავსებით.


ცვეტაევა მარინა - Tcvetaeva Marina

ჩემს ლექსებს, შექმნილთ ასე ადრიან
chems leqsebs, seqmnilt ase adrian
ჩემს ლექსებს, შექმნილთ ასე ადრიან,
როცა თავს პოეტს ვერც კი ვარქმევდი,
მომწყდართ ვით წვეთებს შადრევანიდან
და მაშხალიდან გაყრილ ნაპერწკლებს.
ალქაჯებივით შემოცვივნილებს
საყდრად - სურნელში საკმეველისა;
ლექსებს ყრმობაზე, ლექსებს სიკვდილზე,
ლექსებს, წაკითხვა რომ არ ეღირსათ!
ლექსებს, დახლთ მტვერში რომ მარტვილობენ
და ძველდებიან იქ ხელუხლებლად;
ჩემს ლექსებს, როგორც ძვირფას ღვინოებს,
მჯერა, თავისი დრო დაუდგებათ!


ცვეტაევა მარინა - Tcvetaeva Marina

ალბათ, პაპაჩემი ბოშებს აკერპებდა
albat, papachemi boshebs akerpebda
ალბათ, პაპაჩემი ბოშებს აკერპებდა
აშლილ ვიოლინოს ვნებით აყეფებდა,
უქროდა მათებრ და მათსავით მღეროდა,
ვიღაცა აქებდა, ვიღაცა მტერობდა.
მეც მისი ჯიშის ვარ, შლეგი და სულელი,
თან დამდევს ქვიშის და ქარების სურნელი.
ეს მან დამანათლა, ალბათ, ხეტიალი,
ხუჭუჭა ქოჩორი, ცხვირი კეხიანი.
ახლაც ჩემი ხელით კვლავ ატმებს იპარავს
და ჩემი თითებით ტკრციალებს გიტარა...
ნამგალს არ ჰკვერავდა, სულ დანავარდობდა,
მეგობრად ვერა და, საყვარლად ვარგოდა!
თამბაქო უყვარდა, მთვარე და მძივები,
მეზობლის ქალების მკერდზე დაძინება.
ცხოვრება ჩემსავით ფეხებზე ეკიდა,
დანა მოუჩანდა ჩაკეცილ ჩექმიდან!
ცოტა მხდალიც იყო საფლავებს უფრთხოდა
ეშმაკს მთლად გროშებად სულსაც დაუთმობდა.
ალბათ, კატასავით გამვლელს კლანჭს ასობდა,
შენი ვიოლინო სულ აღარ ახსოვდა...
რა შლეგიც ის იყო და მიეთ-მოეთი,
ხედავთ, მეც ისეთი დავდექი პოეტი!