ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

იმათი იყოს ეს სადღეგრძელო
imati iyos es sadgegrdzelo
ნიკო ფიროსმანი

რომ დავჯდებოდეთ დღეს პურის ჭამად,
მოვიგონებდეთ, ძმებო, ფიროსმანს.
მისი გული გვაქვს ჩვენ ღვინის ჯამად
და აქამდისინ ქართულ მირონს გვბანს.

გვიკურთხებს სუფრას აღდგომის კრავი,
მისი რუმბები და ნატურ-მორტი.
არ დაილევა კრავის საკლავი
და ასაბიით სუფრა მოირთო.

გაიარს კიდევ ათიოდ წელი
და ჩვენ ცხოვრებას უფრო მიქელავს.
ჩვენიც იქნება შესანდობელი,
შეგვაბრალებენ საწყალ ნიკალას.

და ატირდება წყვილი სანთელით
სამიკიტნოში სუფრა პატარა.
განვლო მან ცეცხლის კორიანტელი,
ბედმა უბედოდ ბევრი ატარა.

იყო საწყალი ერთი ოსტატი -
ასეთ ოსტატებს ზრდის საქართველო,
იკურთხოს მადლით მარჯვენა მათი,
იმათი იყოს ეს სადღეგრძელო.

20 მარტი,
1927 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

ისე უბრალოდ, როგორც მუხრანზე
ise ubralod, rogorc muxranze
ისე უბრალოდ, როგორც მუხრანზე
გაზაფხულისთვის მოდის ბალახი;
ისე უბრალოდ, როგორც არაგვზე
ალაპლაპდება მზეზე კალმახი;

ისე უბრალოდ, როგორც მერცხალი
დაუბრუნდება შარშანდელ ბუდეს;
ისე უბრალოდ, როგორც ფშაველ ბიჭს
დილის ცისკარი სასთუმლად უდევს.

ისე უბრალოდ, როგორც ნაგაზი
სდარაჯობს ფარეხს და ცხვარის ფარას,
როგორც დაწვება ნისლი მყინვარზე
და ბრდღვიალა თერგს კალთით დაფარავს.

ისე უბრალო და ისე სადა,
როგორც ურმული გუთნის დედისა,
როგორც გადიას დაკრული ქადა -
ხმა მშობლიური მე დღეს მეღირსა.

ისე უბრალოდ მინდა ვუმღერო
ჩემ განახლებულ მშობლიურ მიწას;
ლომისთვის იყო ის წილნაყარი,
ეხლაც სამშობლოს მარჯვენას იცავს!

15 სექტემბერი,
1937 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician


ლურჯი ედემი
lurji edemi
ყრმობის სამოთხე... წმიდა სამოთხე,
პირველი კოცნა, შეხვედრის ჟამი,
რუხ ფრთიანმა დრომ მოგვდვა ლაგამი,
გაუწმინდურდა სიწმინდის კუთხე.
პირველი გრძნობის კუბო - სამოთხე!...
მაინც არ მჯერა, ალერსის ბაღი
ჩამომხმარიყოს, ვეღარ აყვავდეს;
მაშინ ცხოვრება საფლავს აგავდეს,
თუ დაგვავიწყდეს ბავშვობა ლაღი!..
მჯერა, მწვანეა ალერსის ბაღი,
ვნების გრიგალი დაგვწივის თავზე,
ნებივრობს, ტანში იცინის ცოდვა,
ცეცხლად იშლება სიგიჟის ბოდვა.
როგორც აფთარი გათხრილ საფლავზე
ვნების გრიგალი დაგვწივის თავზე!..
მაგრამ რა მოკლავს პირველ სიყვარულს?!
სული არ იწვის ვნების კოცონზე,
მაინც ვოცნებობთ ბავშვობის დროზე,
მიველტვით მწვანეს ბავშვობის კუნძულს;
რა მოკლავს გულში პირველ სიყვარულს?..
მწვანე ედემი, ლურჯი ედემი,
ბავშვობა ლაღი, თავისუფალი,
პირველი გრძნობის უმხელი ალი...
ისევ წინ გვიძღვის იმედის გემო,
პირველი გრძნობის ლურჯი ედემი!...

1915 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician


ლექსი მეწყერი
leqsi mewyeri
მე არ ვწერ ლექსებს... ლექსი თვითონ მწერს,
ჩემი სიცოცხლე ამ ლექსს თან ახლავს.
ლექსს მე ვუწოდებ მოვარდნილ მეწყერს,
რომ გაგიტანს და ცოცხლად დაგმარხავს.

მე დავიბადე აპრილის თვეში,
ვაშლების გაშლილ ყვავილებიდან,
მაწვიმს სითეთრე და წვიმის თქეში
მოდის ცრემლებად ჩემს თვალებიდან.

აქედან ვიცი, მე რომ მოვკვდები,
ამ ლექსს რომ ვამბობ, ესეც დარჩება,
ერთ პოეტს მაინც გულზე მოხვდება
და ეს ეყოფა გამოსარჩლებად.

იტყვიან ასე: იყო საწყალი,
ორპირის ფშანზე გაზრდილი ბიჭი.
ლექსები იყო მისი საგზალი,
არ მოუცვლია ერთი ნაბიჯი.

და აწვალებდა მას სიკვდილამდე
ქართული მზე და ქართული მიწა,
ბედნიერებას მას უმალავდენ,
ბედნიერება მან ლექსებს მისცა.

მე არ ვწერ ლექსებს, ლექსი თვითონ მწერს,
ჩემი სიცოცხლე ამ ლექსს თან ახლავს.
ლექსს მე ვუწოდებ მოვარდნილ მეწყერს,
რომ გაგიტანს და ცოცხლად დაგმარხავს.

აპრილი,
1927 წ.


ტაბიძე ტიციან - Tabidze Tician

თამუნია წერეთელს
tamuna weretels
”მოდი-ნახეს“-ო - მიველ და ვნახე
და სჯობდა მაინც, რომ არ მენახა,
არხისტრატიგის მრისხანე სახე,
საკურთხეველის რომ დგას კარებთან.

მე ბავშვი ვიყავ და არ ვიცოდი,
ნათელა სისხლზე რისთვის ხარობდა,
რა სიამაყის გულს აწვა ლოდი,
როცა სარებზე თავებს ახმობდა.

როგორც ათასი გამტყდარი თარი,
ისე იმღერის თავების ღობე.
ვაჟკაცთ შეტევით სძლიეს თათარი
და გამარჯვებას ვეღარ ხარობდენ.

და მოგონება მოასკდება გულს
და გრიგალივით სულზე გადიარს,
ვხედავ მებრძოლი სისხლით გათანგულს
და შეყვარებულ ცოტნე დადიანს.

მე არ მაცხია მონგოლის თაფლი,
და ხელგაკრული არ ვზივარ მზეზე,
მაგრამ ბუზები, რომ ვერ დაითვლი,
კბენენ ჩემ სხეულს სულ უმიზეზოდ.

არ შეგიკერავს შენ ჩემთვის ჩოხა,
მაგრამ ვატარებ ობობას პერანგს,
რაც სხვას სიცოცხლე მიაჩნდეს ოხრად,
ასეთი სისხლით ვეღარ შეღებავს.

ბევრი დაგყვება დღეს აბეზარი,
მაგრამ არ გვანან იმ ძველ რაინდებს,
რა საჭიროა იმ დროთ მეზარე,
დრო უმისოდაც არავის ინდობს.

ამ სიბნელეშიც მოდის ნათელა -
ქველი წერეთლის ამაყი ქალი.
მე თუ ცხოვრებამ მართლა გამთელა,
მღელვარე გულის დამრჩა ფართქალი.

მაგარი არი ხომ ”მოდი-ნახე“.
ლექსს უფრო მტკიცე აქვს გალავანი
და ეს პოემაც შენ შეინახე,
მეც პოეტების ვარ ფალავანი.

ასე იმღერის ძველი მოტივით
სამოთხის ჩიტი - გამაიუნი,
შენს გარდა ალბათ სხვაც მომიტევებს,
რომ შენზე ვფიქრობ დღეს თამუნია.

22 აპრილი,
1926 წ.


სტატუსები – statusebi

მე კი სხვის ნაკვალევზე სიარული არ მჩვევია.........


სტატუსები – statusebi

ბედნიერება საკუთრებად რატომ გგონიათ, ბედნიერება მხოლოდ სესხად მოგვცა განგებამ....


სტატუსები – statusebi

საყვარელი ადამიანის გულის ტკენას სულ რამდენიმე წამი ჭირდება,ამ ჭრილობის აღდგენას კი წლები....


სტატუსები – statusebi

.შეუძლებელია აიძულო ვინმე , რომ უყვარდე...მათ მხოლოდ შეუძლიათ იყვნენ სიყვარულის ღირსნი.


სტატუსები – statusebi

თუ კოცნა სიტყვაა, მაშინ მე შენთან სერიოზული სალაპარაკო მაქვს