ერთი დღე

ერთი დღე
erti dge

ხანდახან ყველაფერი ისე მარტივად გეჩვენება... აი, როგორც ახლა, ამ წუთას. მივდივარ... გზაში ვარ, სასიამოვნო მელოდიებს ვუსმენ და ყველაფერს სხვა თვალით ვუყურებ... თითქოს, მხოლოდ დღევანდელი დღე არსებობს... ერთი ლამაზი, თბილი დღე... და თითქოს, ეს დღე არის მთელი შენი ცხოვრება... შენი სიცოცხლის ერთი წამი თუ წუთი... უყურებ ცას, ცისფერს, კამკამას, აქა-იქ ღრუბლები რომ მიმოფანტულან...
უყურებ მზეს, რომელიც ამ უსასრულო ცისფერ ჰორიზონტზე წერტილივით მოჩანს... უყურებ ცამდე აზიდულ მთებს, გორებს, ტყეებს და... გული სიხარულით გევსება... რაღაც სასიამოვნო გეღვრება გულში... და გიხარია, რომ ღმერთმა ამ სილამაზის დანახვის უფლება მოგცა... გიხარია, რომ არსებობ... თუნდაც, დღეს... თუნდაც, მხოლოდ ერთი წუთით, მაგრამ... ხომ მაინც ხედავ, ხედავ და თავს კარგად გრძნობ... გარეთ თბილი სიო ქრის... და სახეზე სასიამოვნოდ გელამუნება... თავს კარგავ... და გიხარია, სასიამოვნოა ზაფხული... მიყვარს... და ეს ყველაფერი მხოლოდ ერთი დღის საჩუქარია... ერთი დღე და შენი ცხოვრება დღიურს დაემსგავსება... ერთი დღე... მას მეორე ემატება და ასე... უსასრულოდ... ასე იქმნება თუ ნელ-ნელა იწერება შენი ცხოვრების დღიური... დღიური, რომელშიც შენს კვალს ტოვებ...


ჩემი ფანჯრიდან დანახული ცხოვრება

ჩემი ფანჯრიდან დანახული ცხოვრება
chemi fanjridan danaxuli cxovreba

სიცოცხლე! ჰმ, რა არის ნეტავ სიცოცხლე ერთი შეხედვით ადვილი, მაგრამ უპასუხო კითხვაა.
ცხოვრება! ცხოვრება რაღაა? ნუთუ ამ ორ სიტყვას განმარტება არ აქვს
ვის შეუძლია ამ კითხვებზე პასუხის გაცემა ვფიქრობ არავის...
ყველას აქვს თავისი აზრი ამის შესახებ, თუმცა ზუსტად არავინ იცის, რა არის ცხოვრება... და მაინც, ყველას აზრში სჭვივის ეს სიტყვები:
სიცოცხლე! მკაცრია, დაუნდობელი, მაგრამ ლამაზიც და სიცოცხლით სავსეც. ზოგისთვის მამა და ზოგისთვის მამინაცვალი, როგორც დიდი ილია იტყოდა... ზოგისთვის ცხოვრება ფუფუნებაა და ზოგისთვის კი ხიდის ქვეშ ღამის გათევა. ზოგი ოცნებებით ცხოვრობს, ზოდი კი რეალობას თვალებში უყურებს. ზოგი ბედნიერია, ზოგი კი იტანჯება. ზოგისთვის სიცოცხლე ყველაფერია, ზოგი კი სიკვდილს ნატრობს...
დიახ, ნატრობს... სიკვდილი ხსნაა მისთვის. იმ ტანჯვაში სინათლის ნაპერწკალი, თავის დაღწევა წვალებისაგან, სიღარიბესა და უსამართლობისგან...
ეჰ... ვფიქრობთ... და რაც უფრო მეტს ვფიქრობთ, მით უფრო ვრწმუნდებით იმაში, რომ ცხოვრება ძნელია. ხშირად ვამბობთ: რა ძნელი ყოფილა ცხოვრებაო... მაგრამ იმას კი აგარ ვუკვირდებით... იქნებ და ცხოვრებას თვითონ ვირთულებთი
რაც უფრო ღრმად ვეცნობით, მით უფრო უბედურად ვგრძნობთ თავს! ბოლოს კი იმ დასკვნამდე მივდივართ რომ ცხოვრება ომია და ამ ომში კი, მხოლოდ და მხოლოდ ძლიერები იმარჯვებენ, ყველაფერი კი მხოლოდ გამარჯვებულს ერგება. ჩვენ ვალდებულები ვართ ეს გავიაზროთ, თუ გვინდა, რომ ცხოვრებაში რამეს მივაღწიოთ...
ჩვენი დევიზი ,,შეუდრეკლობა” უნდა იყოს და არა ,,სილაჩრე”. აეს არის მთავარი...
ცხოვრება დაუნდობელია... ეს ხომ დაუწერელი კანონია...
ძნელია იპოვო საკუთარი მოწოდება... და დაადგე სწორ გზას... ხოლო შემდეგ კი ამ გზას არ გადაუხვიო... ის ბეწვის ხიდი არ გაგიწყდეს, რომელზეც გადიხარ...
ცხოვრებაში ძლიერი უნდა იყო ადამიანი, რომ არ დაგჩაგრონ... თუ არა და გზისპირა ბალახივით გაგთელავენ...
თუ დაეცი, არც ეგაა პრობლემაა, მთავარია არ დაგავიწყდეს, რომ გამოსავალი ყველაფრიდან არსებობს. უბრალოდ ცოტა ძალა საპასუხო დარტყმისთვისაც უნდა მოიტოვო...
ადამიანის ბუნება მგლურ ბუნებას გავს... რომელიც მარტო საკუთარ თავზე ზრუნავს, არსებობისათვის იბრძვის... მზადაა თავისთვის ყველა გამონაკლისი დაუშვას, სხვას კი ამ გამონაკლისს არ აპატიებს.
ასეა თუ ისე, ცხოვრება ერთი თვალის დახამხამებაა და უნდა გამოვიყენოთ ეს დრო ჩვენივე კეილდღეობისთვის. შეიძლება ვიფიქროთ, რომ არარაობა ვართ და არაფერი გამოგვივა, მაგრამ არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ვიღაცისთვის შეიძლება მთელი სამყარო ვიყოთ.
ყოველ გათენებასთან ერთად ცხოვრება ახალ-ახალ საშუალებებს გვაძლევს, რომ ლამაზად ვაკეთოდ ჩვენი საქმე, ხვალინდელი დღე არავის აქვს გარანტირებული, ახალგაზრდას თუ მოხუცს. შეიძლება დღეს უკანასკნლეად ვხედავთ მათ, ვინც გვიყვარს. ამიტომ ნუღარ დაველოდებით მეტს, ვიცხოვროთ დღევანდელი დღით,
ნათქვამია: ადამიანი თავის ბედს თვითონ ჭედსო. მართლაც ასეა. უფალმა მოგვცა გონება და შესაძლებლობა ჩვენ ავირჩიოთ, თუ როგორ მოვიქცეთ, რა გავაკეთოთ...
ალბათ დამეთანხმებით, რომ ცხოვრება მიზნის გარეშე უინტერესოა.. ადამიანი იმისთვის ცოცხლობს, რომ რაღაც სასიკეთო გააკეთოს, როგორც საკუთარი თავისთვის ასევე სხვისთვისაც. მაგრამ არსებობენ დღეს-დღეობით უქნარებიც. დიახ, უქნარები... დღედაღამ ბირჟაზე რომ დგანან და პარაზიტივით ცხოვრობენ... ისინი ადამიანებში არ ითვლებიან, ყოველ შემთხვევაში მე ასე ვფიქრობ. მხოლოდ და მხოლოდ ამ ქვეყნის ზედმეტი ტვირთნი არიან. რომლებიც მხოლოდ იმაზე ფიქრობენ, დრო როგორ გაიყვანონ, დააღამონ და გაათენონ. ნუთუ შეიძლება ასეთ ცხოვრებას ცხოვრება ერქვას
ცხოვრება ხომ ხალისს უნდა გაძლევდეს, გააკეთო რაღაც, რაც შენვე გამოგადგება. აკაკი წერეთელი გვეუბნება: ,,მაგრამ მარტო წრთვნა რას იზამს, თუ ბუნებამც არ უშველა”. ასეა გენაცვალე, ადამიანად იმისთვის დაიბადე, რომ შენც გაანძრიო ხელი, ტვინი და დაიმსახურო სხვისი პატივისცემა.
და მაინც, რა არის სიცოცხლე ამ გამწარებულსა და უთავბოლო წუთისოფელში? _ არვიცი, ალბათ სიყვარული, სიხარული, მეგობრობა, ტანჯვა და უბედურება, აი რა არის სიცოცხლე.. მაგრამ ხანმოკლე და დაუნდობელი...
სიცოცხლე ჩვენთვის უფლის საჩუქარია. მაგრამ აქვე ვიკითხავთ: რისთვის ვართ ამ ქვეყნად მოსულები, რათ გვინდა ეს საჩუქარი, რომელსაც ცრემლი მოაქვსი ცრემლი ტანჯვისა და უბედურებსა, ცოტაოდენი სიხარულისაც.
ნათქვამია: ადამიანი ტირილით იბადება, ტირილით ცხოვრობს და ასევე ტირილით კვდება...
ბავშვი სუფთა, უსუსური და სიცოცხლით სავეს იბადება, რომელიც ყველაფერს ვარდისფერი სათვალით უყურებს. უხარია ყოველი თბილი სიტყვა, მოფერება. ერთი კანფეტი მისთვის ყველაფერია...
იზრდება და... ... ...
აი მაშინ გვემღვრევა სული ყოველგვარი სიბიმძურით, გვიჩნდება ამპიციები. თუმცა საკითხავია ცხოვრება ამპიციების გარეშე შესაძლებელია.
იზრდება და უჩნდება სურვილი, რამეს მიაღწიოს, კაცად იქცეს, რომლის სახელიც დარჩება მთელ ერს თუ არა, ახლობლებს მაინც... შრომობს და აღწევს მიზანს. მაგრამ ამ შრომას ბევრი ვერ უძლებს და ნებდება ცხოვრებას. შემდეგ ბერდება და ილუზია აწვება...
ფიქრობს, რომ იცხოვრა, მაგრამ ვერ ხედავს თავისი შრომის შედეგს... და ხვდება, რომ დრო ფუჭად დაუკარგავს. გრძნობს სიკვდილის მოახლოებას და ეშინია, რომ მისი სახელი, მის საფლავშივე დაიმარხება. აღარავინ გაიხსენებს საწყალ მოხუცს... მის საფლავის ქვაზე წაწერილ ორ თარიღს შორის მოქცეულ წლებს. იმ წლებს, რომლებსაც თურმე ფუჭად ჩაუვლია.
ყველას ეს ბედი მოგველის ხალხო... მიწა ვართ და მიწადვე ვიქცევით. სამწუხაროა, მაგრამ ასეა...
ვიცხოვრებთ, ვიშრომებთ, ვითომდა ჩვენი შვილებისთვის, მაგრამ გავა დრო და მათაც დავავიწყდებით. ჩვენი საფლავისაკენ მომავალ გზასაც კი დაივიწყებენ. იტყვიან: რა გააკეთეს ჩვენთვისო... და ვერც გაამტყუნებ. მართლაც და რას ვაკეთებთ - არც არაფერს...
ასეა თუ ისე, ჩვენ ჩვენ მაინც უნდა ვეცადოთ. ეს ხომ ჩვენი ვალია. უნდა გავუფრთხილდეთ იმ ფასეულობებს, ადამიანის სულში რომ უნდა მკვიდრობდეს და რითაც უზენაესი მსაჯულის წინაშე უნდა წარვსდგეთ...


სიგიჟემდე მენატრები

სიგიჟემდე მენატრები
sigijemde menatrebi

სიგიჟემდე მენატრები - მეთქი, რომ გითხრა, ბევრს არაფერს ნიშნავს...
მაგრამ, იცი? ჩვენს სიყვარულს შეუძლია ათასობით კილომეტრით დაშორებულებიც დაგვაკავშიროს ოცნებაში, თუმცა, დამერწმუნე, ამ ოცნებას მაინც ექნება რაღაც მისხალი რეალობისა. ჩვენი სიყვარული იმდენად ძლიერია, ცხოვრების ბნელ ნაკეცებშიც კი დაგვანახებს ერთმანეთისკენ მიმავალ გზას.
რაღაცას გაგიმხელ, ჩემთვის მნიშვნელოვანს და ერთადერთისთვის გასანდობს - მინდა, მე შენი ოცნება მერქვას, თითქოს, მიუწვდომელი და სანატრელი; მინდა, მე შენი სინაზე მერქვას, ოღონდ, ხილული და მოსაფერებელი; მინდა, მე შენი სათნოება მერქვას, თითქოს , სპეტაკი და ზეციური; მინდა, მე შენი სიყვარული მერქვას, უზომოდ დიდი, სათუთი, ცელქი, შენმიერი და შესაყვარებელი; მინდა მე შენი ტკივილი მერქვას... მძაფრი, მტკივნეული, მტანჯველი და განუკურნებელი, მოუშუშებელიც... ეს უფრო მეტად, უფრო მეტად მინდა, იმიტომ რომ თუნდაც, არც შენი ოცნება მერქვას, არც სინაზე, არც სათნოება და დავთმობ, თუნდაც არც სიყვარული მერქვას შენი, ოღონდაც შენი მოუშუშებელი ტკივილი მერქვას იმიტომ, რომ... არასდროს დაგავიწყდე... არასდროს იყო გულგრილი ჩემს მიმართ...
არ გაბრაზდე, კარგი... ეს სიტყვები მხოლოდ შენ გითხარი... სხვას ვერავის ვეტყვი და ვერც სხვისგან გაიგონებ. მერე რა?!
ჩვენთან ცოტა ხნის წინ მზე ჩავიდა, ბევრი დავიდარაბის შემდეგ დასვენებული მზე. უკვე ცა ვარსკვლავებით აიკინძა. სადღაც, ღრიჭოში, ერთი მუჭის ტოლად მოქცეული დღე მიიმალა. ის დროა, მზის ერთი სხივი რომ გენატრება და გესათუთება...
იცი რა გამახსენდა? პირველად ყვავილები რომ მაჩუქე... როგორ წვიმდა, არადა ყვავილები სულ არ იყო სველი. ვიცი, რომ ის ყვავილები არ გიყიდია, ფასს ვერ დაუკარგავდი. ვიცი, რომ სადღაც იყავი წასული, სოფელში და იქ, ჭინჭრიან ორღობეში მოკრიფე. იმიტომაც ჰქონდათ ისეთი ნათელი და ხასხასა ფერები. იმ ყვავილებმა სიყვარული მომიტანა, შენც. კიდევ გაგიმხელ რაღაცას, მაშინ, წვიმაში, ყვავილებით ხელში მე ვტიროდი. ვიცი, არ შეგიმჩნევია, და არც ახლა გაგიკვირდება, იმიტომ, რომ შენც ტიროდი. ამ ყველაფერს კი მერე მივხვდი და არ შემრცხვენია...
იმ დღის მერე, ყოველთვის, როცა დაგინახავ, თვალებში სიცელქე მეპარება, ღაწვებზე - სიწითლე. შენ ამას ვერ ამჩნევ, იმიტომ, რომ მხოლოდ თვალებში მიყურებ და იქ იმას ეძებ, რაც ყოველთვის ჩანს, რაც შენც გიბრწყინავს და რაც სიკვდილის მერე ჩაქრება...
იმ ყვავილების მერე გაცნობიერებულად დავიწყე შენზე ფიქრი...
ბევრი მინდა გითხრა, ამიტომ, ახლა ცოტას ვწერ. როცა გნახავ ბევრს მაშინ გეტყვი, პირისპირ. არ შეგეშინდეს არ დამავიწყდება...
იცი, ხანდახან მინდა გავაღწიო შენი სიყვარულიდან და სიყვარულის გემო დავკარგო... ვიღაც სხვა ზის ახლა მდინარის პირას და რაღაცას წერს შენთვის, და ეს მე ვარ. ოღონდ მგონია, რომ სხვა ვარ... მზის ჩასვლამდე სარაფნით ვიბანავე მდინარეში, იცი რა კარგი იყო?! მდინარიდან წყლის სუნი ამომყვა, არა, უფრო ველური ყვავილების და დედის რძის სუნი... მერე, ჩემს სამოსზე უკანასკნელი წვეთიც ამ ნაზავისა მზის სხივთან ერთად გამეპარა. გავშრი...
მთვარემ ჯალათივით მოსჭრა თავი მზეს და ახლა თვითონ ამოგორდა მთის გადაღმიდან... ჩვენ რომ გვიყვარს ისეთი მთვარე - მადლმფენი და მფარველი. ბედნიერი მთვარე დამნათის თავს...
მენატრები, როგორც ზღაპარი ბავშვობისა...
ეჰ, მონატრებას ახლაც შევჩივი უშენობას, მაგრამ რა? ულმობელია და არ ვაინტერესებ, არადა მეშინია რომ არ გავგიჟდე შენი მონატრებით.
გახსოვს, ერთხელ გკითხე თვალებში რატომ არ მიყურებ-მეთქი. მეშინია არ ჩავიძიროო. მერე აღარ გეშინოდა და ყოველთვის თვალებში მიყურებდი. მე კი, ყოველთვის მთელი ძალით მიცემდა ეს ოხერი გული...
უნდა დაგემშვიდობო და გავაგრძელო ჩემი გაუმხელელი მონატრება... ვიცი, ამ ღამეს თუ გავიტან უშენოდ, ხვალაც შევძლებ, ვიფიქრო შენზე... ხვალინდელი დღე შენით მიხარია...
მთავარია ჩვენ ერთმანეთისა ვიყოთ...
მართლა უნდა დაგემშვიდობო... მართლა მენატრები და როგორმე ამას თუ გადავურჩი, ისევ მოვა გაზაფხული ჩვენში. დღეს ჩვენი გაზაფხულის ბოლო დღეა, ჩვენი მაისის 31.
იცი, სიგიჟემდე მენატრები-მეთქი, რომ გითხრა, ბევრს არაფერს ნიშნავს. ასე რომ იყოს, ალბათ, ჩემი ფეხით გეახლებოდი!


ნუთუ მე ის მიყვარს ?

ჩაიხედე საკუთარ გულში
chaixede sakutar gulshi

ხანდახან ძნელია გაიგო შეყვრებული ხარ თუ არა და საკუთარ თავს ეკითხები ნუთუ მე ის მიყვარს?...იბნევი და ვეღარ ხვდები თუ როგორ მოიქცე .. საკუთარ თავს შეიძლება ეს კითხვა ათასჯერ დაუსვა მაგრამ პასუხს ვერ გაიგებ.. თუ საკუთარ გულში ჩაიხედავ აუცილებლად იპოვი პასუხს ... როგორ ჩაიხედო გულში?... ჩვეულებრივად დაფიქრდი ის ადამიანი შენს ცხოვრებაში რას წარმოადგენს თუ რამდენად ძვირფასია შენთვის თუ წარმოგიდგენია რომ მასთან ბედნიერი იქნები .. მაგრამ ხშირად აქაც ვერ ვიპოვით პასუხს .. მაშინ ერთი გზა გვრჩება წარმოვიდგინოთ მის გარეშე თუ როგორი იქნება ჩვენი ცხოვრება .. შეგვიძლია თუ არა რომ ის ადამიანი სხვისთვის გავიმეტოთ?.. თუ ეს შეგვიძლია მაშინ პასუხის პოვნა ადვილია ანუ არ გვიყვარს და მის გარეშეც ბედნიერი ვიქნებით:)... მაგრამ თუ პირიქით მოხდა და ვგრძნობთ რომ ეს ადაიანი დიდ როლს ასრულებს ჩვენს ცხოვრებაში ეს იმას ნიშნავს რომ ჩვენ ის გვიყვარს :).. ყველამ ჩაიხედეთ საკუთარ გულებში და ისე იმსჯელეთ როგორც აქ წერია და აუცილებდლად იპოვით პასუხს ...


არსებობენ ადამიანები

არსებობენ ადამიანები
arseboben adamianebi

,,არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ცდილობენ ყოველთვის გაიღიმონ და ადამიანები, რომლებიც თამაშობენ გაღიმებულებს.
ზოგჯერ დავიღლებით, იქვე რამეს დავეყრდნობით და ცხოვრების გზაზე ჩამომსხდრები დასვენებას ვცდილობთ.
ვმალავთ ტკივილს, საკუთარს ან ერთმანეთისას. არ ვიმჩნევთ, რომ ჩვენს გვერდით ვიღაც ტირის, რადგან არ ვიცით რითი უნდა დავამშვიდოთ.
ერთმანეთს თვალებში ვუყურებთ და ვატყუებთ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, ამ დროს კი თავადაც არ გვჯერა ამის.
ვამბობთ ძალიან ბევრ სიტყვას, რომელიც ზედმეტია, და იშვიათად გამოვხატავთ სითბოს, რომელიც ყველაზე მეტად არის საჭირო.
რამდენს ვწერთ-რამდენს ვიტყუებით, რამდენს ვიღიმით-რამდენს ვიტყუებით.
სითბო აუცილებლობაა და არა ვალდებულება.
ადამიანს თვალებში უყურებ და უხსნი, რამდენად ძვირფასია შენთვის, მერე კარს ხურავ და დაძინებისას ეგ სიტყვები წარსულს მიჰყვება.
იღვიძებ და თავს ატყუებ, თუ როგორი ლამაზია დილა, როგორ გიხარია გათენება და შენს სულს ებუზღუნები.

არსებობენ ადამიანები ვისაც წამებში უყვარდებათ, და ვისაც არასდროს უყვარდებათ."


რას ვეძებთ მთელი ცხოვრება ?

რას ვეძებთ მთელი ცხოვრება?
ras vedzebt mteli cxovreba ?

რას ვეძებთ მთელი ცხოვრება? ალბათ ყველანი ვეძებთ ერთსადაიგივეს - საკუთარ თავს სხვის გულში….
დავსდევთ ჩვენს ფანტომურ ოცნებებს, ძლიერ და იშვიათ ნარკოტიკს - სიყვარულს…და უბრალო ადამიანურ სიყვარულს კი არა,როგორც სასიამოვნო ემოციას,არამეტ რეზონანსს, ჩვენი სურვილების თანხვედრ ვექტორს, რომელსაც არაფერი საერთო არა აქვს რეალობასთან…სამწუხაროდ ამ ფანტომთან ბრძოლა საკუთარი ძალებით არარეალურია…ამაზეც ღმერთის ნებაა საჭირო…
იქნებ არის კიდეც ღმერთის ნება და გვეხმარება კიდეც, მაგრამ ჩვენ არ გვესმის…არ გვესმის რადგან საკუთარი გულისცემა იმდენად ძლიერია, რომ აღარაფერი გვესმის, სმენას ვკარგავთ…გულის ყურს ვკარგავთ…
მაშინ მიგაქანებს გულის ყოველი დარტყმა რეზონანსის ტალღებად სულ უფროდაუფრო ღრმად და გავიწყდება,რომ ცურვა არ იცი და წყლის ყოველთვის გეშინოდა…
მაშინ გიზიდავს ანდამატივით შენი სიყვარულისა და ვნების ობიექტი ისე, რომ ყოველი სიტყვა აზრს მოკლებულ არაჩვეულებრივ მუსიკად ჩაგესმის ყურში…
...სიყვარულის პულსს კი ვეღარ შეანელებ…ის უკვე საკუთარი ცხოვრებით ცხოვრობს…ხან სიხარულის და ბედნიერების ცაში აყავხარ და მზად ხარ ყველას ყველაფერი აპატიო და ყველა ტკივილი დაივიწყო, ხან კი... მიწაზე დაგცემს ტანჯვითა და ტკივილით, სიძულვილით აგავსებს…პირველ რიგში საკუთარი თავისადმი…და ერთი წამითაც აღარ შეგიძლია საყვარელ თვალებში ჩახედვა, თუნდაც უკანასკნელად…
მხოლოდ ერთადერთ ადამიანს აქვს უფლება ჩემს გულს ხელით შეეხოს…ჩვენ ხომ ერთნაირი პულსი გვაქვს…და ეს იშვიათობაა…
ამიტომ ღმერთს ვთხოვ მოგვიტევოს და შეგვინდოს , რადგან საკუთარმა გულისცემამ დაგვაყრუა… თუმცა ვიცი,რომ ამისთვის მაინც მოგვეკითხება…
"თუკი ბაბუაწვერამ გაიყოლა თვალების ეშხი,
უეშხო თვალებს რა ეშხი აქვთ, რაღაა მზერა...?


ჩვენ ვერ ვამჩნევთ იმას, რასაც ფეხით ვთელავთ ….

ჩვენ ვერ ვამჩნევთ იმას, რასაც ფეხით ვთელავთ ….
chven ver vamchnevt imas, rasac fexit vtelavt
ჩვენ ვერ ვამჩნევთ იმას,რასაც ფეხით ვთელავთ….მაგრამ მაინც გვავიწყდება ცაში ახედვა….
ათას თვალს ვხედავთ,მაგრამ გვავიწყდება საყვარელი თვალების ფერი და სითბო…
რთულ და გაუგებარ საკითხებზე ვსაუბრობთ,მაგრამ ხშირად გვავიწყდება ის,რაც ელემენტალურია…
ხშირად ტყუილს ვამბობთ იმიტომ,რომ სიმართლის გვეშინია….
მილიონ სიტყვას ვამბობთ,მაგრამ მთავარის თქმა ყოველთვის გვიჭირს….
კოშმარულ სიზმრებს ვყვებით და გვავიწყდება ყველაზე ტკბილი სიზმრები…
ვიცით, რომ სურვილი არ ასრულდება,მაგრამ მაინც ვეძებთ ხუთფურცლიან იასამნის ყვავლის,როგორც ბავშვობაში…
ასობით ადამიანს ვხვდებით,მაშინ როცა გვენატრება მხოლოდ ერთი…
ვიღიმით მაშინ როცა სინამდვილეში ტირილი გვინდა….
ვამბობთ,რომ ყველაფერი კარგადაა,როცა ძალიან ცუდად ვართ…
ხელებს ჯიბეებში ვიწყობთ,როდესაც ხელის ჩაკიდება გვინდა….
ვუსმენთ მუსიკას,როდესაც გვეშინია სიჩუმის…
უამრავ რჩევას ვაძლევთ სხვას,მაგრამ ვიცით რომ ჩვენ თვითონ მასე ვერასოდეს მოვიქცეოდით ...


აბა რაღატომ გეშინია ?

აბა რატომ გეშინია ?
aba ratom geshinia ?
რატომ უყურებ ცას ამდენ ხანს?
- ლამაზია.
- მეც ვიცი, რომ ლამაზია, მაგრამ ამდენ ხანს რატომ უყურებ?
- მამშვიდებს!
- იქნებ დაბლაც იპოვნო რაიმე ისეთი, რომ დაგამშვიდოს.
- ვიპოვნე.
- აბა რაა?
- ხელში მიჭირავს.
- მაჩვენე.
... გაშლილი თითებიდან მძიმედ და ამოსუნთქვასავით გამოიშალა მშრალი მიწა.
- ეს ხომ მიწაა?
- კი.
- ესეც გამშვიდებს?
- საოცრად.
- არ გეშინია?
- რისი?
- მიწისა და ცის?
- არა, არა.
- გეშინია რაიმესი მაინც?
- კი.
- რისი?
- რომ ზამთარში არ მოვკვდე და გაყინულ მიწაზე საფლავის გათხრა გაუჭირდეთ.
- მაინც გათხრიან.
- კი, მაინც.
- აბა რაღატომ გეშინია?
- გაწვალდებიან.
- კიდე რისი გეშინია?
- ცის.
- აბა, მამშვიდებსო?
- ჰო, მამშვიდებს, როცა ვეუბნები, რისიც მეშინია.
- და რას ეუბნები?
- მეშინია. არ გამიჭირდეს მერე შენთან სუნთქვა და შენი შესუნთქვა-მეთქი.
- და ის?...
- მამშვიდებს... მსუბუქი ვარო.
- უცნაური ხარ და მტკივნეული.
- ვიცი.
- მტკენ.
- წადი თუ გინდა.
- აწი ვეღარ წავალ, მიყვარხარ.
- მაშინ ნუ წუწუნებ.
- მაშინ ნუ მაშინებ.
- უბრალოდ მკითხე და გიპასუხე.
- ჰო.
- ჰო...


ვიდრე ცოცხალი ხარ იცოცხლე

ვიდრე ცოცხალი ხარ იცოცხლე
vidre cocxali xar icocxle

ნუ უცდი უნივერსტეტის დამთავრებას, შეყვარებას, სამსახურის პოვნას, დაქორწინებას, შვილების ყოლას, მათ დაბინავებას, ზედმეტი ათი კილოს დაკლებას. ნუ უცდი პარასკევ საღამოს, ან კვირა დილას. ნუ უცდი როდის მოვა გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ან ზამთარი. ბედნიერებისათვის დღევანდელ დღეზე შესაფერისი მომენტი არ არსებობს. ბედნიერება პროცესია და არა მიმართულება. ისე იმუშავე, თითქოს ფული სულ არ გჭირდება, ისე შეიყვარე თითქოს გული არასოდეს უტკენიათ, ისე იცეკვე, თითქოს ვერავინ გხედავს. გახსოვდეს, კანი ჭკნება, თმა თეთრდება, დღეები კი წლებად იქცევიან. მაგრამ ის, რაც უმთვრესია არ იცვლება, შენს ძალასა და აზროვნებას ასაკი არ გააჩნია. შენი სული ის ბუმბულია, რომელიც აბლაბუდებს არღვევს, ყველა დასასრულის უკან ახალი დასაწყისია, ყველა შედეგის უკან - ახალი მიზანი. ვიდრე ცოცხალი ხარ იცოცხლე. წინ წადი მაშინაც კი, როცა უკვე ყველას ჰგონია, რომ დაეცემი...................................


გემუდარები წადი

გემუდარები წადი
gemudarebi wadi

გემუდარები წადი რა წადი და აღარასოდეს დაბრუნდე...! წადი სადმე შორს ჩემგან შორს ისეთ ადგილას სადაც მე არ ვიქნები...! წადი ...! გემუდარები წადი...! სიყვარული ხომ მასწავლე ამისთვის მადლობელი ვარ ახლა კი წადი...! წადი რა გთხოვ წადი...! ღამეს შევჩივლებ ყოველ საღამოს ჩემ დარდებს ვიცი გამიგებსს...! წადი...! წადი და აღარ დაბრუნდე...! თუ გებრალები მარტო მაგიტომ არ დამიბრუნდე მაგას ჯობია წახვიდე ...! წადიი...! არაა საჭირო ახსნა რამის უბრალოდ წადი...! არაა საჭირო ბევრი სიტყვები უბრალოდ წადი...! წადი რა გთხოვ წადი...! სადაც შენ გინდა წადი ...! დამავიწყე შენი თავი გთხოვ ..!
ფიქრის უფლება ხომ მაქვს ხოდა ვიფიქრებ წადი გთხოვ წადი დამეხმარე შენს დავიწყბაში გთხოვ წადი....!