დღეს ჩემი არყოფნა იწყება აქედან

დღეს ჩემი არყოფნა იწყება აქედან

(dges chemi aryofna iwyeba aqedan)


დღეს ჩემი არყოფნა იწყება აქედან,
დავგლიჯე სულ ყველა ნიღაბი მასხარის,
წუხელ შუაღამით ცამ მიწას დახედა
და მიხვდა - სიცოცხლეს ჰქონია საზღვარი.

მე უნდა დაგტოვოთ, ძნელია ატანა
ჩემი და გშორდებით, თუ შეძლებთ გამიგეთ,
ვხედავ, რომ მიწაზე დამჯდარა სატანა
და ადამიანებს ჭკუასაც არიგებს.

ატანა-სატანა, სული და გული და
კიდევ რამდენია, რაც ყელში ამოდის,
მომბეზრდა ყოველდღე დაწყება ნულიდან,
ჰოდა, გაიხილე სიკვდილო, გამოდი.

მორჩა და გათავდა, ეს არი, რაც არი,
იქითაც, აქეთაც, ცხოვრება მისია,
უჩემო სიცოცხლეს აყარეთ ნაცარი,
მე მაინც ამქვეყნად ვიყავი ნისიად..


თვალთმაქცობით დამაიმედე

თვალთმაქცობით დამაიმედე

(tvaltmaqcobit damaimede)


ჩემი სიცოცხლე ვნების ქსელში ისე გაება,
ყველაფერს დავთმობ, თუ მიბრძანებს ჩემი ღვთაება
ჩემთვის მადლი ხარ თუ სასჯელი, ეს სულერთია,
მე მაინც გელი!... ლოდინი კი ჯოჯოხეთია.
ყველაფრით დაღლილს, სიკვდილიღა მიელავს თვალში,
მაგრამ ჩემს სატრფოს ვერსად ვტოვებ ამ ცოდვა-ბრალში
მიწამ თავისი მიიბაროს, დრომ კი – თავისი,
ჩემი სული კი შენია და სხვა არავისი!
შენს სიყვარულში საზრდოს პოვებს ჩემი გონება,
რადგან ხარ ჩემი აღმაფრენა და შთაგონება
ჩემმა კალამმა სასწაულის ქმნა თუ ინება,
დროს შენი ხსოვნა სუნთქვასავით დაეფინება
მე მეფე მერქვა, შენ სიზმრების იყავ ფერია,
გავიღვიძე და სანუგეშო არაფერია
ჩემს სიყვარულში გაბატონდი, როგორც მეუფე,
და, ცრუს თუ მართალს, სამუდამოდ შენ დამეუფლე
სხვას არას ვჩივი, ესღა არის ჩემი ვედრება,
რომ შენს დაკარგვას ვერაფერი ვერ შეედრება
იმედი ხმელი ფოთლებივით ეცლება ლოდინს
და შემზარავი მარტოობის ზამთარი მოდის.
ზამთარი მოდის უშენობის ბნელი ზმანებით...
მე და ოცნება შენს აჩრდილსღა ვეთაყვანებით
ბულბულიც ზოგჯერ გალობისთვის ყელს კი იღერებს,
მაგრამ თუ სატრფოს ვეღარ ხიბლავს, აღარ იმღერებს
თვალმა თუ ავი დაინახა, კარგიც მისია,
თუ სილამაზეს არ შეხედა, რის მაქნისია?!
ახლაღა ვხვდები – სიყვარული თურმე ბავშვია
და მის გაზრდამდე მოყვარენი ფრთას რომ არ შლიან
უსულო სიმთან შენმა ხელმა მოიკლას ვნება,
მე კი შენს ბაგეს ვემბორო, მომეცი ნება!
გულს თუ არ მანდობ, თვალი მაინც გამოიმეტე
და, ზოგჯერ მაინც, თვალთმაქცობით დამაიმედე.


ფუჭი ლოდინი არ დამჭირდება

ფუჭი ლოდინი არ დამჭირდება

(fuchi lodini ar damchirdeba)


რას დავაბრალო ეს განშორება,
ვის ვკითხო ბედი ან სამართალი.
ნუთუ არასდროს განმეორდება,
ცხადად ქცეული ერთი ზღაპარი?
მონად ვიქეცი მე მოლოდინის,
გაურკვევლობამ მსხვერპლად მაქცია,
თუ სიყვარული იყო ჩვენს შორის
დრომ უცხოებად რატომ გვაქცია?
თუმცა ზაფხულის ცხელმაა დღეებმა,
შენზე ფიქრების ცეცხლში გამხვია,
ვერც დიდმა თოვლმა და ქარბუქებმა
ეს ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი ვერ გააცია!
ვინ სთქვა რომ წლები კურნავს იარებს?
და დროსთან ერთად გრძნობებიც ქრება,
შუბლზე მოდებულ ბედის იარაღს,
მოლოდინი თუ გაუმკლავდება...
ხშირად ცრემლები თუ მანუგეშებს,
წარსულზე ფიქრით გული მიკვდება,
ღმერთი შენს თვალებს თუ დამავიწყებს,
ფუჭი ლოდინი არ დამჭირდება!


დაღონებული და მარად სუსტი

დაღონებული და მარად სუსტი

(dagonebuli da marad susti)


დაღონებული და მარად სუსტი,
სარკესთან ფიქრობ, როგორც დიანა.
დღესაც შორეულ მეგობარს უცდი,
მაგრამ მან მოსვლა დაიგვიანა.
მახსოვს, ცრემლები შენ თვალს უვლიდა,
ალბათ ფიქრებმა ასე დაგღალა.
და უცხო ბინის ყრუ სართულიდან
შენ ფრინველივით დაჰყურებ ქალაქს.
მიხვალ როიალთან და როგორც გიჟი
იწყებ კლავიშზე ხელების თამაშს.
შენ ძლიერ გინდა და რაღაც გიშლის,
რომ გყავდეს ბავშვი, რომ იყო დამა.
სარკესთან ზიხარ და ფიქრობ სხვაზე,
ხან, როგორც მტრედი, თვალებს დანაბავ.
მიჰყვები ბედის უცნაურ ხაზებს
და ნატრობ ვიღაც არათანაბარს.
შენი ლოდინი სანამდი გასტანს,
ანდა სანამდი იქნები წმინდა.
რის მიზეზია, ჯერ ახალგაზრდას,
რომ შენ ცხოვრება ასე მოგწყინდა.
ოთახში ზიხარ შენ, ავადმყოფი,
ხან, როგორც ბავშვი, ძილს მიეცემი.
შენ ეს ჰაერი თითქო არ გყოფნის,
და გინდა გლოვა და გინდა ცრემლი.
დაღონებული და მარად სუსტი,
სარკესთან ფიქრობ, როგორც დიანა.
ახლაც შორეულ მეგობარს უცდი,
რომელმაც ასე დაიგვიანა.


არც ერთი სიტყვა სიყვარულზე

არც ერთი სიტყვა სიყვარულზე

(arc erti sityva siyvarulze)


არც ერთი სიტყვა სიყვარულზე! საკმარისია!
ყველამ ისედაც მშვენივრად იცის;
ჩემი ფიქრები მასზე ხელს არ გაისვრიან,
გაგონებაც კი არ მინდა მისი!
როდესაც მზერა რამე საგანს ჩაეჭიდება -
ეს ჯერ არ ნიშნავს, რომ არსებობ, რომ იყურები,
რა გაეწყობა, მაინც ასე ხშირად გვჭირდება
სხვისთვის მტკიცება საკუთარი უბედურების. . .
მე ვინ ვარ, მაგრამ, ხდება ხოლმე, მეც გავჩერდები
და ცას ავხედავ, ჩემი სახე რომ არ გამორჩეს
უფალს, რომელიც ზის და ჭედავს თავდაჯერებით
კაცობრიობის ახალ ნაოჭებს. . .
ღმერთმა სისწრაფე რომ დამაკლო, ამ დანაზოგით
დააჯილდოვა ზღვის ქარები და ღამურები.
რაღაცა იწვის ჩვენში მუდამ და ვიტანჯებით,
რადგან არა გვაქვს საკვამურები,
დაგმანულია ჩვენი ფანჯრებიც....


სიყვარული მინდა

სიყვარული მინდა

(siyvaruli minda)


შენთვის დაიჩოქა ჩემმა ყველა წმინდამ,

შენთვის დაიკარგა ყვეალა ნამი ციდან,

შენთვის დაიღალა ჩემი გული წმინდა,

გადარეულ ქალს კი სიყვარული მინდა.

შენთვის შეივერცხლა ყველა ღერი თმიდან

შენთვის შევაჩერე ყველა წყარო მTიდან,

შენთვის გავექეცი ყველა სატრფოს გზიდან

მაინც ვერ მიმიხვდი მაშინ მე რა მწყინდა

ახლა სხვას გავყვები სხვას მოვნახავ სხვიდან

აღარ დამატყვევო ჩამომეხსენ გზიდან

მაინც ვერ მიმიხვდი?

ახლა მე გავტყდები

სიყვარული მინდა..

სიყვარული მინდა..

სიყვარული მინდა..


იქნებ შენა ხარ

იქნებ შენა ხარ

(iqneb shena xar)


იქნებ, შენა ხარ სიყვარულის უძირო სევდა,

იქნებ, შენა ხარ ამ ცხოვრების ერთი იმედი,

იქნებ, შენს გამო ამ ცხოვრებას ლამაზი ერქვა,

და უშენობას ვერ აღვწერდი ძველი სიტყვებით!

იქნებ ოცნებას შენს გარეშე ღალატი ერქვა

და სიყვარულსაც აღარ ჰქონდა ჩემთვის სათქმელი...

შენს მონატრებას სინანულის ცრემლები ერქვა

დასიყვარულსაც აღარ ერქვა მისი სახელი

იქნებ შენა ხარ ამ ცხოვრების მთავარი აზრი,

სწორედ შენა ხარ სიყვარულით მოგვრილი სევდა

და ამიტომაც მენატრებიყველაზე მეტად!


ნუ გგონიათ მარტოობით დაისჯებით

ნუ გგონიათ მარტოობით დაისჯებით

(nu ggoniat martoobit daisjebit)


გაიღიმეთ, ქალბატონო, განა თქვენი
სახის მწუხრით გადაჩრდილვა შეიძლება?!
გაიღიმეთ, მერე ალბათ ყველა დარდი,
სულ უბრალოდ, მოგონებით შეიცვლება.

ამ სიცივეს და სექტემბრის ყვითელ ფოთლებს,
აურიეთ,აურიეთ ნაბიჯები,
ნუ გგონიათ სიყვარული აღარ მოვა,
ნუ გგონიათ მარტოობით დაისჯებით.

რა კარგია, ქალბატონო, აი უკვე,
მაგ თვალებში ვარსკვლავები აციმციმდნენ,
აი, ასე მოგაწოდებთ თბილ-თბილ სიტყვებს,
თქვენ უბრალოდ ეცადეთ და დაიჭირეთ.

წვიმის სეზონს გადავურჩით, ახლა უკვე,
ნელა-ნელა შემოდგომა გვეპარება.
თქვენ იცით, რომ სევდიანი ისტორია,
სათითაოდ მოიზომეს მეძავებმა?!

გაიღიმეთ, ჩათვალეთ, რომ ბრძანებაა,
ვაჟკაცურად ეცადეთ და შეასრულეთ.
მე კი, ისე, ოქროს თევზის დასაჭერად,
თან გავყვები ძველთბილისელ მებადურებს...


იცხოვრე, როგორც გული გკარნახობს

იცხოვრე, როგორც გული გკარნახობს

(icxovre, rogorc guli gkarnaxobs)


იცხოვრე, როგორც გული გკარნახობს,
არ მიეკედლო სხვას!
შეხედე თეთრად მოღრუბლულ ცას,
ის ხომ შენს ფიქრებს ჰგავს.

დათვალე დროის მწველი წუთები
და არ ჩამორჩე გზას,
გაფანტე ცაზე შავი ღრუბელი,
გულს ნუ მიანდობ სხვას!

მაშინ ცხოვრებაც აღარ გაწვალებს
როგორც შესაწირ კრავს,
უცნაურად არ მოგეჩვენება
ბუნების მკვეთრად ცვლა.

იცხოვრე, როგორც გული გკარნახობს
და გაუყევი გზას...


არ შეგვეშინდეს უკან მოხედვის

არ შეგვეშინდეს უკან მოხედვის

(ar shegeshindes ukan moxedvis)


შეინარჩუნე სიყვარული მშვენიერი!
შეინარჩუნე სიხარული ბედნიერი!
თავი დახარე, დაუფიქრდი შენს ლამაზ წარსულს,
ვერ დაიბრუნებ ვერასოდეს იმ დროს გარდასულს.
ნუღარ ეცდები დაიბრუნო გასული წლები!
ვეღარ გაუძლებ, რომ მოგძახოდნენ ის ძველი ხმები.
ნუ გააკეთებ ისეთ რამეს, რომ გული დაგწყდე,
რომ ჩვენს გულებში გადაბმული ჯაჭვი არ ჩაწყდეს!
გახსოვდეს მუდამ ამ ცხოვრებაში წამს მიყავს წლები.
კარგად გათვალე შენს გონებაში ეს ნაბიჯები!
ჩვენ ხომ არ ვიცით ცხოვრებაში თუ რა მოგველის,
არ შეგვეშინდეს ამიტომაც უკან მოხედვის.