ლამაზი მზიანი დილა

ლამაზი მზიანი დილა

(lamazi mziani dila)


ლამაზი მზიანი დილა. დილის ულამაზესი ხედი და სუნი ტრიალებს ჰაერში . ხოლო გულში კი ისევ ის მშვნეირი გრძნობაა რომელსაც ადამიანები სიყვვარულს ეძახიან .. რა ადვილად მოათავსეს ამდენი რამ ერთ სიტყვაში ... ბიჭი ფანჯარასთან მიდის იხედება სახეზე ღიმილი დაკრავს და თვალები სიხარულისგან უბრწყინავს. გადის ცოტა დრო და ბიჭი უკვე ქალაქის ლამაზ მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებში მისეირნობს . მაასთან მიდის, მთელი გულით და არსებით მისკენ მიიწევს. და აი დილიდან ნანატრი შეხვედრაც დგება .. ქალაქის რომელიღაც პატარა და მიყრუებულ ბაღში. ბიჭი ბედნიერია - გოგოც. ეხვევიან და ეხუტებიან ერთმანეთს .. სიყვარულის გრძნობაში მთლიანად ჩაფლულები ულამაზესი სიტყვებით ცდილობენ ერთმანეთის მიმართ არსებული სიყვარულის გამოხატვას. გარშემო კი ლამაზიი ბუნება რომელიც მათთან ერთად ხარობს. ბიჭი და გოგო ზიან, რაღაცას საუბრობენ და თვალები ნელნელა სულ უფრო და უფროო უბრწყინავთ. ნელნელა უახლოვდებიან ერთმანეთს .. სულ უფრო ახლოს ახლოს ... მათი ტუჩები უკვე ტითქმის ეხება ერთმანეთს .. და ........
ბიჭი იღვიძებს .....

წვიმიანი მოღრუბლული დილა.. საწოლიდან წამომდგარს ისევ ის სურათი მოხვდა თვალში რომელიც უკვე 2 თვეზე მეტია მის საწოლთან დგას .. სურათზე კი ის გოგოაა.... ბიჭი დგება ფანჯარასთან მიდის და სევდიანი მარტოსული გამოხედვით იხედება უსასრულობაში.

მის თვალებში არაფერი ჩანს სევდის და წამების მეტი.. არაფერი იმის გარდა რაც მის გულშია .. გულში რომელიც უკვე დიდი ხანია აღარაფრად ვარგა . გულში რომელსაც მხოლოდ ტანჯვაა და სიგიჟემდე ძლიერი სიყვარული ახსოვს....

ის მაგიდასთან მიდის ტელეფონს იღებს და ეკრანს უყურებს ... და მხოლოდ ერთმა აზრმა გაიქროლა მის გონებაში. "ისევ არავის გავახსენდი" ...

აი ის უკვე გარეთააა. ნელნელა მიდის ქუჩებში და ფეხქვეშაც არ იყურება .. მისთვის ხომ ყველაფერი სულერთია .. არც ქარი აციებს და არც წვიმა ასველებს ... ვერაფერს ამჩნევს. არც კი ფიქრობს არაფერზე ... მისი აზრრეებიც კი მხოლოდ ერთ ადამიანს ეკუთვნის .. მაგრამ არ უნდა ფიქრი .. იცის რომ ფიქრს ტკივილი მოაქ . საშინელი ტკივილი რომელიც მას უკვე გამოცდილი აქვს. მაგრამ აზრები ნელნელა თავისით მოდის ... და ნელნელა ოცნებებში იტაცებს .... და აი ის იმ ბაღს უახლოვდება . ბაღი ცარიელია მხოლოდ 2 ადამიანი მოჩანს შორიდან ... ისინი წვიმაში ზიან და ერთმანეთს ეხუტებიან .. ბიჭი ბაღის გავლით მიდის და წყვილს უახლოვდება ... უაზრო გამჭოლი და სევდიანი მზერით შეხეეედავს მათ და ...... ჩერდება ადგილზე . სკამზე ხომ ის გოგო ზის ... გოგო რომლის სურათიც მის საწოლთან დევს ... და გოგოსი რომელთანაც თავის სიზმარში ზუსტად ამ ადგილზე იჯდა ... ზუსტად ესე ეხუტებოდა და ეხვეოდა .... ბიჭმა წამიერი შეჩერების შემდე გზა გააგრძელა .. ბიჭი ისევ ისე წყნარად მიდიოდა ქუჩაში როგორც მანამდე რადგან არც კი წყენია ნანახი .. მის გულს ხომ წყენის შეგრძნება აღარ შეუძლია, ყველა შეგრძნებისთვის მკვდარია მისი არსება .. ის ისევ ისეთი უაზროო და სევდიანი გამოხედვით მიდის და მიდის უსასრულობისკენ ... და მხოლოდ ღამე მის


ორნი (ჩანახატი)

ორნი (ჩანახატი)

(orni - chanaxati)


ორნი..... ყველგან და ყოველთვის ერთად.... ახლაც ჩუმად ისხდნენ ტირიფის ჩრდილში და უნდოდათ დრო გაჩერებულიყო.... მთელი
სიცოცხლე ერთად ყოფილიყვნენ..... ვაი, რომ ყველაფერი წარმავალია ქვეყნად.....
გოგონა წამოდგა.... ხელში ტირიფის მტირალა ტოტი ეკავა.... ზღაპრულ ფერიას ჰგავდა.... ნაზი და სიფრიფანა...
-- ამას შევინახავ ჩვენი შეხვედრების სახსოვრად....
-- რომ იცოდე, როგორი ლამაზი და სენტიმენტალური ხარ!
-- ჰო, ვიცი, როცა ჩემთან არ იქნები ეს ტოტი გამახსენებს შენს სიყვარულს....
--ეს არასოდეს მოხდება! ჩვენ სულ ერთად ვიქნებით!....
............ რა ცოტა სჭირდება თურმე ბედნიერებას......
...... მთლად გაყვითლებული..... ჩამომხმარი...... კედელზე გაკრული ტირიფის ტოტი, გოგონასთან ერთად..... უხმოდ მისტიროდა დაკარგულ სიყვარულს....


ცრემლი (ჩანახატი)

ცრემლი (ჩანახატი)

(cremli - chanaxati)


ახლა სანაპიროს ჩამოვუყევი... შენზე ვფიქრობ... თურმე ვტირი... მე კი ვერც ვამჩნევ...
თუმცა რა გასაკვირია... მე ხომ სულ ვტირი... ცრემლები თავისით მოგორავს და
იმედი აქვს, რომ შენამდე მოაღწევს... როგორ?... თუნდაც წვიმის სახით...
მე გამუდმებით ვფიქრობ... სულ ტვინი მეჭყლიტება ნუთი შემიძლია
მე ამ უსუსურ არსებას, ასე რამ გავაკეთო, რომ შეგიყვარდე...:( მე დავდივარ...
სულ ფეხით დავდივარ... ნეტავ რატომ? ალბათ შენ გეძებ... ალბათ ჩემში ის პაწაწინა
ნაპერწკალი, რომელიც ძლივსღა ბჟუტავს... მაინც არსებობს და გაღვივებას ელოდება... მაგრამ ეჭვი მეპარება,
ეს ნაპერწკალი თუნდაც პაწაწინა კოცონად გადაიქცეს...

ბნელა... ხალხი აქა-იქ ბოდიალობს... ალბათ ისინიც
ჩემნაირი გიჟები არიან... ყველა ბიჭის დანახვაზე გული ბარტყივით მიხტის... ყველა მგონიხარ...
მგონი გავგიჟდი... თუმცა ამას ველოდი კიდეც... ერთ ბიჭს მხარზე ხელი დავადე, რომ შემომხედა და ჩემი საშინელი სახე და ცრემლებით სავსე თვალები დაინახა უკანმოუხედავად გაიქცა... ალბათ შენც ასე მოიქცეოდი...
ვის რაში ვჭირდები?... მითუმეტეს შენ... გამოთაყვანებული სახით... ტირილისგან ჩაცვენილი...
არაფრისმთქმელი და სისხლიანი თვალებით?... უჭმელობით ჩამომხმარი, ჩონჩხად ქცეული სხეულით?...
მე ხომ ერთი არარაობა ვარ... რომელიც მოჩვენებასავით დადის და მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობს...

უცებ მტკვარს გადავხედე...
თითქოს ისიც დარდიანად, ნელა, ჩაუწვდომელი სევდით მიდიოდა...
ისე მიდიოდა თითქოს ეზარება და აძალებენო... უცებ გავჩუმდი მტკვარში შენი სახე აშკარად ჩანდა...
ასეთი რეალური მოჩვენება არასდროს მინახავს... ჩემი სევდით სავსე გული გაბრწყინდა... მე შენთან წამოვედი...
გაშლილი ხელებით წამოვედი და ჩაგეხუტე... დილა გათენდა... ეს სევდიანი დილა იყო...
მაგრამ თავისუფალი, რადგან ამ დედამიწას ერთი არარაობა გამოაკლდა...

წამყვანები დამწუხრებული სახეებით აცხადებდნენ მტკვარში დამხრჩვალი გოგონას შესახებ...
დედაჩემი გათიშული ეგდო სავარძელშუ და თვალებით ჭერს მიშტერებოდა...
შენ ფეხშიშველა გამოტანტალდი... თვალები მოიფშვნიტე... დაამთქნარე... პულტი ხელში აიღე და ტელევიზორი ჩართე... შენთვითონაც გაგიკვირდა ასეთი რამ რატომ გააკეთე... არასდროს გაინტერესებდა ქვეყანაში მომხდარი ამბები...
ახლა კი დიდი ინტერესით დააჭირე შენი პატარა თითები პულტს და ცართე...
იქიდან მე გიღიმოდი... სევდიანი თვალებით გიყურებდი... კორესპონდენტმა კიდევ ერთხელ გამოაცხადა ჩემი სახელი და გვარი..
. შენ პულტი ხელში გაგიშეშდა და მოძრაობის უნარი დაკარგე...

ახლა კი გხედავ ჩემს საფლავზე ხელებში თავჩაგრულს 15
წითელი ვარდი გიდევს კალთაში...
შენი უძიროდ ლამაზი თვალებიდან კი გამალებით ეცემიან ცრემლები ჩემს გაყინულ გულზე...


ბედნიერება (ჩანახატი)

ბედნიერება (ჩანახატი)

(bedniereba - chanaxati)


ხელში რა გიჭირავს?
-ბედნიერება
-და რატომაა ასე ცოტა
-ის მარტო ჩემია, ნათელია და ლამაზი
-რა საოცარია
-გინდა ცოტა?
-მინდა
-ხელი გამომიწოდე, მოგცემ ცოტას
-ოი ეს რა თბილია
-მოგწონს?
-ძალიან... დიდი მადლობა
-ახლობლებს მადლობას არ ეუბნებიან
-რატომ
-იმიტომ რომ უსიტყვოდ ხვდებიან ყველაფერს
-სხვებს?
-სხვებს ეუბნებიან ისეთივე სხვები
-იცი, მე ცოტათი უკეთესად ვარ ბედნიერება რომ მიჭირავს ხელში
-ყოველთვის ასე ხდება
-და რომ ცოტას გავუნაწილო?
-შენ უფრო მოგემატება
-როგორ?
-თვითონაც არ ვიცი, უფრო დიდი და თბილიც ხდება
-ხელებს ხომ არ დავიწვავ?
-ხელებს შურზე და ბოროტებაზე დაიწვავ, ბედნიერებაზე არა
-იცი? მე ვიცი ვის გავუნაწილებ მას
-მე მოხარული ვარ ამით
-მაშინ
-სწორედ მაშინ შევხვდებით ერთმანეთს, გაუნაწილე ვისაც გინდა! ეს ხომ ძალიან ბევრ ადამიანს ჭირდება


ეხლა გეკითხები როდის წამიყვან სიხარულო ?

ეხლა გეკითხები როდის წამიყვან სიხარულო?

(exla gekitxebi rodis wamiyvan siyvarulo?)


გამარჯობა სიხარულო!!!! არ მინდოდა მომეწერა, დიდხანს ვიფიქრე
და გადავწყვიტე ბოლოს...იცი შენ უთქმელად დატოვებულ სიტყვებს ფასი
ეკარგებათ მერე და სატარებლადაა ძალიან ძნელი... ასე, რომ ვთქვათ
ყველაფერი ჯობია და ტკივილად არ დავიტოვოთ
გულში... ძალიან მომენატრე, ძალიან მაკლიხარ, ძალიან განვიცდი უშენობას, თითქოს
ყველაფერი კარგად იყო, არ უნდა წასულიყავი,
ბოლო დროს იღიმოდი და მხიარულობდი ისე როგორც არასდროს... იცი რა
გამახსენდა ეხლა? გახსოვს.... რომ გნახე, მეორედ იყო მგონი, ბეეეევრი ნაყინი, რომ
გაჭამე და შეშინებული დამფრთხალი!
თვალებით, რომ მიყურებდი, არ გავხდები ცუდადო? ვჭამოო? შეიძლებაო???
მაშინ მივხვდი, როგორ გჯეროდა ჩემი და როგორ უსაფრთხოდ გრძნობდი თავს ჩემთან
ერთად.... სიგიჟემდე მენატრები!!!!&!
ზოგჯერ მაინც აუტანელი ხდება ეს მონატრება და ისე ძალიან მეტკივილები, რომ როგორც შენ
იცოდი ისე ვუჭერ ხელებს ერთმანეთს და ვმშვიდდები თითქოს. რა მოგიყვე?!
ისევ ძველებურადაა ყველაფეი, ისევ წვიმს ხოლმე და მერე იდარებს, ისევ ასდის ქალაქს სველი მიწის სუნი და ისევ ჩამესმის შენიხმა :"ვგიჟდები ამ სუნზე" რაო სიხარულო? გეგონა
დამავიწყდებოდი ასე მალე????-დავაი რა! გახსოვს ეს "დავაი რაააა?" როგორ გვიყვარდა? ძალიან სერიოზულ ფრაზებს, რომ ვაბოლოებდით ამ ფრაზით, მე ყოველთვის ვგრძნობდი როდის იტყოდი ამას და ყოველთვის გასწრებდი... როგორ საყვარლად ბრაზდებოდიიიიი???? საყვარლად სულელო ჩემო!!!!! საყვარლად სულელო და მოტკივილებავ!!!! მოგიტან მალე, შენს სიმღერებს აღარ ღიღინებ ამაჩემდიო?-მე ვღიღინებ!!!! და სიმღერებშიც გეძებ, ლექსებშიც, ქუჩაშიც და სიზმრებშიც....მეტკივილები და მაკლიხარ!!!! ხომ ხედავ აღარ
გეუბნები როდის მოხვალ მეთქი???? ეხლა გეკითხები როდის წამიყვან
სიხარულო? გაიქეცი ხო უჩემოდ???? ღორმუცელავ ,ეტყობა კარგია მანდ რადგანაც დამივიწყე, აღარ გახსოვარ, ერთი კვირაა უკვე გემუდარები დამესიზმრე მეთქი და არ მოდიხარ. დაგავიწყდი სიყვარულო??? მოკლედ წავედი ეხლა მე, არ მოიწყინო თორემ მეც მოვიწყენ!!!! არაფერი შეცვლილა,ისევ მიყვარხარ და ისევ მენატრები.... ხვალმოვალ, ჩემო ლამაზთვალება სიხარულო!!!!!

(ქვიდან წამოდგა ჭაღარა მამაკაცი, საფლავის ქვას კიდევ ერთხელ გადაუსვა
ხელი ღიმილით, ტუჩებით ჰაერში კოცნის იმიტაცია გააკეთა და დაღმართს დაუყვა)


ეს იყო ზამთარში, თოვლში

ეს იყო ზამთარში, თოვლში ...

(es iyo zamtarshi, tovlshi)


... მე ის თავიდანვე მომეწონა... ეხლა რომ ვუფიქრდები, არ ვიცი რატომ, მაგრამ ძალიან, ძალიან მომეწონა... შეძლება თავისი ბავშვური გულუბრყვილობით... რაც ძალიან იშვიათია ამ ასაკის ბიჭებში...
ალბათ, ამიტომ...
ჩავედით, დავბინავდით...
მერე იყო ბევრი სიცილი, ბევრი ბავშვები, სმა, მხიარულება...
... კანატკაზე ერთად აღმოვჩნდით... სიცივისგან ვკანკალებდი... უნებურად თავი დავადე... სიჩუმე...
მერე იყო თოვლში წოლა... ერთად... თავი მის მუცელზე მედო და ცას ვუყურებდი... თოვდა...
იმ დღეს ვიფიქრე... ალბათ მალე ერთად ვიქნებით... რა კარგია... მასაც მოვწონვარ...
მერე იყო ხელჩაკიდებულები რომ ვსეირნობდით... ხან აქ, ხან იქ, ხანაც უბრალოდ...
მეც ველოდი...
აი, დღეს იტყვის, ან ხვალ...
და მიხაროდა, რომ ის არსებობდა... მიხაროდა, რომ ესე კარგად ვიყავით...
... შუა სრიალის დროს უცებ გავაჩერებდი, ვეხუტებოდი, ვკოცნიდი და ვკოცნიდი...
და მიხაროდა...
... წამოსვლის წინა ღამეა... ანუ ბოლო ღამე...
დავლიეთ... მთელი საღამო ვცდილობდი მასთან ყოფნას, ის კი რატომღაც – არა... გამიკვირდა, მაგრამ არ შევიმჩნიე...
მე ხომ ისევ ველოდი...
კოტეჯში წამოვედით... ხელი რომ ჩამკიდა... უცებ გავთბი... და ყველაფერი დამავიწყდა... მერე ისევ გამიშვა და კოტეჯში შევიდა... ცოტა ხანი გარეთ დავრჩი... მერე მეც შევედი...
ცოტა ხანში მე და ის მარტოები გამოვედით გარეთ...
თოვლში დავჯექით...
მე მციოდა და ვკანკალებდი... ის ჩამეხუტა და ხელებს მითბობდა...
უბედნიერესი ვიყავი...
მკოცნიდა ლოყაზე და კისერში და მეჩურჩულებოდა... მაჟრიალებდა...
მაშინ ვგრძნობდი, რომ მარტო ნამდვილად არ ვიყავი ამ უსასრულო სამყაროში... რომ გვერდით მყავდა ის... ვინც მინდოდა...
მაგრამ არც ერთი სიტყვა... მიკვირდა... და მაინც არ ვიმჩნევდი...
მერე წავედით...
მერე ისევ ბევრი ბავშვები, ისევ სმა, ისევ ცეკვა, ისევ მხიარულება...
... ჩვენ ცალკე გადავჯექით... მე ვიწექი და თავი მის მუხლებზე მედო... ის თმაზე მეფერებოდა... ეს უკვე ბოლო წვეთი იყო... აი, ახლა მეტყვის...
არც ერთი სიტყვა...
მხოლოდ კოცნა... ჯერ ლოყებზე, მერე თვალებზე, მერე მთელს სახეზე, მერე კისერში...
უცებ, ტუჩებშიც...
გამიკვირდა...
ჯერ ხომ უნდა მითხრას და მერე არ უნდა მაკოცოს???
მაგრამ ისე მესიამოვნა მისი კოცნა, რომ იმ წუთში ყველაფერი, ყველაფერი დამავიწყდა... არ ვფიქრობდი, ვინ მიყურებდა, ვინ რას იფიქრებდა, ან საერთოდ, რას ვაკეთებდი...
ერთი ვთქვი მარტო... აუ, რას ვაკეთებ – მეთქი? და მერე... მეც ვაკოცე...
არ მახსოვს, რამდენი ხანი ვკოცნიდით ერთმანეთს... მგონი დიდი ხანი...
... უკანა გზაზე ისევ ხელჩაკიდებულები წამოვედით... მაშინ უკვე დარწმუნებული ვიყავი, რომ მისთვის ეს უბრალო კოცნა იყო და მეტიც არაფერი... მე კი...
მთელი ღამე ამაზე ვფიქრობდი...
დილით თვალებში ვერ ვუყურებდი...
არც ერთი სიტყვა...
ერთი გამიღიმა წასვლის წინ... მე არც შემიხედავს...
... განადგურებული ვარ...
იმის მერე სულ ამაზე ვფიქრობ...
ეს რა გავაკეთე...
მერე ჭორებიც გავრცელდა ჩვენზე... ერთად ყოფილანო ზამთარში...
ეს ჭორი რომ მას ვუთხარი, მხრები აიჩეჩა... და მორჩა...
როგორ უსუსურად ვიგძენი მაშინ თავი...
ეს რა გავაკეთე? სრულიად უცხო ადამიანს ფეხქვეშ გავათელინე ჩემი გრძნობები...
და მაინც ვერავინ ვერაფერს მიხვდა...
ის ყველას უყვარს...
არადა, რა გამიკეთა???
გადამიარა და გული გამიტეხა... რამდენს ვტიროდი... და ეხლაც... როცა მახსენდება, ეხლაც ვტირი ხოლმე...
... ყოველ დღე ვხვდები... ვითომ არაფერი... ისე ჩამივლის, თითქოს არ ვარსებობ... თითქოს არაფერი არ იყო... ზამთარში... თოვლში...
და მაინც... მე ისევ ველოდები.




ლოდინი ...

ლოდინი ...

(lodini ...)


შებინდებულიყო... ზღვის ტალღები საიდუმლოდ ეჭორავებოდნენ, ეჩურჩულებოდნენ ოქროსფერ სანაპიროს. შორს მთა მოჩანდა უზარმაზარი. მთის ერთ კალთაზე ერთი მარტოხელა ხე იდგა. ხი ძირში სიყვარულის სადღეგრძელო ისმებოდა. ქორწილი იყო - ბუნების ქორწილი და სიყვარულის თაკარა მზე ანათებდა იქვე, ჩრდილში დამსხდარ გოგონასა და ბიჭის გულებს. გოგო 16ის იყო, ბიჭი 19-ის.
- ხვალ მიდიხარ თბილისში? კარგი რა, ხომ იცი რომ ერთ თვეს ვერ გავძლებ უშენოდ. - ბუზღუნებდა გოგო, - არ შემიძლია. სულ ცოტა ერთი თვე ვაპირებ აქ დარჩენასო, ესე ბრძანა დედაჩემმა. რა გავაკეთო აქ უშენოდ? მზე და ზღვა??? ნუთუ გგონია რომ შენს გარდა სხვა მზე მჭირდება?
გოგო აცრემლებული შეაცქერდა ბიჭს.ბიჭი ჩაფიქრებული და ოდნავ სევდიანი ჩანდა. გოგოს აცრემლებული თვალები რომ დაინახა, გამოფხიზლდა.
-ნუ სულელობ! მე მართლა საქმე მაქვს. გთხოვ, ნუ გგონია რომ შენგან წასვლა მინდა.! უბრალოდ ლუკას დახმარება სჭირდება . დიდი პრობლემები აქვს. მე..მე დავამთავრებ თუ არა საქმეებს, მაშინვე ჩამოვალ... მე ძალიან მომენატრები. ხო იცი რომ უშენოდ სუნთქვა არ შემიძლია?? მიყვარხარ.. და ბიჭმა მონატრებული, წრფელი კოცნით აკოცა გოგოს. გოგომ ტირილსგზაში არც დალაპარაკებია. ღრმად ჩაფიქრებული ჩანდა. იჯდა მანქანაში, ხელში ფურცელი და პასტა ეჭირა და რაღაცას წერდა.
მალე "ადგილზე" მივიდნენ. იქ უამრავი ხალხი იყო შეკრებილი .ძალიან ხმამაღლა იგინებოდნენ და კამათობდნენ. ბიჭი ხალხს შეერია. მალე დიდი ჩხუბი ატყდა - ეს ბიჭის ბრალი არ იყო. უცბად ქუხილივით ხმა გაისმა და ხალხი გაიფანტა.
...ერთმა გამვლელმა ხალხის შუაში ორი სისხლიანი ბიჭი შენიშნა. ლუკა სულ ამოსვრილი იყო თოკას სისხლში.
- ლუკა. მე დღეს ბევრი რამე გავიგე - ეჩურჩულებოდა თოკა.- ერთ რაღაცას გთხოვ! იცოდე , რომ ამქვეყნად სიყვარულით უნდა იცხოვრო. პირველ რიგში-გიყვარდეს! ხო, კიდევ ჩემ ხატიას გაუფრთხილდი, გთხოვ არაფერი მოაკლო..ხო იცი, როგორ მიყვარს. -ლუკა ყველაფერზე ეთანხმებოდა და ტან ცდილობდა, რამით მიხმარებოდა. ბიჭი ჩურჩულებდა, მაგრამ თანდათან ამის ძალაც ეცლებოდა.
- ლუკა,ძმურად გთხოვ, ხატიას ჩემი თავი არ დაავიწყო. იბრძოლე იმისთვის რომ ბედნიერი იყოს. - ბიჭს ძალიან, ძალიან ტკიოდა. რამდენიმე წითიც და..
..უცბად ყველაფერი გარშემო დადუმდა. ლუკა გამოფხიზლდა . თავი აწია და უკანასკნელი ხმით იღრიალა ..
გ ა თ ა ვ დ ა..
......................................................
დღე იყო. დაახლოებით 3 საათი. გოგო ზღვის პირად იჯდა და ლამაზ კენჭებს არჩევდა. თან ბიჭზე ფიქრობდა. უცბად ქარი ამოვარდა და გოგო დიდმა ტალღამ შეიტაცა. გოგომ გონება დაკარგა.
სამი დღის მერე გაიღვიძა.თბილისში იყო, რომელიღაც საავადმყოფოში. ლუკა დაინახა. ლუკა გოგოს ჩაეხუტა. გოგომ გაიღიმა და თოკაზე კითხა. ღიმილი სახეზე შეაშრა და კითხვით სავსე თვალებით შეაშტერდა. ლუკამ შარვლის ჯიბიდან ფურცელი ამოიღო, გაშალა და გოგოს მიაწოდა. გოგომ წაიკითხა:
"სიცოცხლე მინდა. მინდა მიყვარდეს" (ეს სიტყვები თოკამ სიკვდილის დღეს მანქანაში დაწერა)
......................................................
დაღამდა. ზღვას მგლოვიარე შავი ემოსა და ფიქრობდა.. არც ირხეოდა. შორს ისევ მოჩანდა მთა. რომლის ერთი კალთა მოშიშვლებულიყო. ხე გამხმარიყო და მის ძირში ბუნების ქორწილიც შეწყვეტილიყო. იქვე, მთვარის ჩრდილში ცხოვრებისგან განმარტოებული ახლა უკვე სხვა გოგონა იჯდა და სიყვარულის თაკარა მზის სხივს დიდი იმედით ელოდა.
მან ხომ არ იცოდა, ამისთვის რომ დაისჯებოდა...
ელოდა ალბათ ამიტომ.


უპატრონე ....

უპატრონე

(upatrone)


გამომიგონე........... ღამის ჩრდილიდან გამოიტანე შენი ოცნება და დამამსგავსე....
მერე მოდი და ცემს მკლავებში შემოიხიზნე
უპატრონე ჩემს მონატრებას...
ნუ შეაკავებს შენს ძარღვებში დამწყვდეულ ვნებას, რომ ჩემს ხელებზე, ჩემს ტუჩებზე იძიო შური...
რომ შემოლეწოს ჩემი სიზმარი, როგორც ზღვის თქეშმა ქოხის ფანჯრები
და ამ სიზმრიდან სამუდამოდ ამომიყვანოს....
..........გამომიგონე........... მე ხომ ასე გამიჭირდა შენთან მოღწევა...
შეყვარებული შემოდგომის ყვითელ ფოთოლზე,
მეოცნებე შორეულ ზღვაზე.... და ყვავილების სიჩუმეზეც ვნებააშლილი....
მე ხომ მხოლოდ შენს მონატრებას ვეღრა ვიტევდი...
მე ხომ ყოველი ჩემი ნერვი ცეცხლის გაუვალ ალად მხვდებოდა....
შენსკენ მომავალს მე ხომ სიზმრებიც მიკრძალავდნენ გამოჩენას...
მე ხომ დავფლითე სიმარტოვის მაცდური ბადე და ჩემს სახეზე შეხორცებული ხომ კივილით ავიხლიჩე ყველა ნიღაბი...
მე ხომ შენამდე მოვაღწიე... მე ხომ დაგნებდი....
..........გამომიგონე............ შემოყვარე როგორც გინდა, დამამსგავსე სენს სურვილებს...
შემისწავლე ყოველი ნაკლი, მე ხომ უზომოდ დავიღალე...
და წიხლს მაჭერს ქალაქის სევდა, მე ხომ ვერაფრით დავუბრუნდები მზეს, ჩამოხრჩობილი ფანჯრის სიჩუმეს.....
დამტოვეს შენთან...
მხრებით გამითბე გაყინული ხელისგულები...
მზე სემოსწირე ცემს ჭრილობებს, მოჰბანე ჭუჭყი...
მკითხე თუ რატომ არ მოვედი აქამდე შენთან...
მკითხე თუ თუ როგორ შემოვაწყდი ნაწვიმარ ქუჩას...
როგორ ჩამქოლეს, შემატოვეს დაღუპვას, როგორ მივედი უზარმაზარ ფოლადის კართან...
შიგნითაც როგორ შემიყვანეს, ჩაკეტეს კარი......
როგორ ვტიროდი უსასრულო ნაცრისფერ ზამთარს
ად როგორ გაჩნდა ჩემს სხეულში პირველი ბრაზი...
ძველ სიგიჟეზე, ლოთობაზეც მკითხე რამე, ძველ სიგიჟეზე ათასჯერ რომ შევცვალე ახლით....
თვალებში სევდა როგორ იქცა უმიზნო სითხედ და ხელში როგორ შემომაკვდა უჯიშო ძაღლი...
იტირე ჩემი წარსულისათვის , იტირე დიდხანს, იტირე ჩემში, ჩემს გარშემო და კიდევ იქით.....
მოვედი შენთან დაღლილი, აღარ მაქვს სახე...
ჩემს მონატრებას უპატრონე...
მაჩუქე ფიქრი...
..............გამომიგონე.............. შეაერთე ყოველი ნატვრა, გამომიგონე ლამაზი და ერთგული შენი........
თეთრი მკლავებით შემოსაზღვრე ყოველი ღამე
შემომიტყუე, შემომიშვი მეც მაგ საზღვრებში.....
მხოლოდ ჩემს მკერდზე გაათენე შენი დღეები...
შეაკოწიწე ჩემი მზერა.....ჩამალე შენში....
..............გამომიგონე............... დამამსგავსე შენს ერთ-ერთ სიზმარს.......
შენს ერთ-ერთ ნატვრას, ყველაზე ტკბილს, ყველაზე ლამაზს.......
მე შენთან ვდგავარ, დავიღალე მე უსენობით,
მე შენთან ვდგავარ, მოვარწიე, დამტოვე შენთან......
მე დაღლილი ვარ , მე შიგნიდან გამომწვარი ვარ.......
არ შემრჩა ქარი და არც ცეცხლი და არც სიჩუმე
მოვედი შენთან.......... უპატრონე ჩემს მონატრებას......
მხრებით გამითბე გაყინული ხელისგულები....
მე გამაწამა, გადამთელა ქალაქის სევდამ......
მე გამაწამა და ჩამქოლა კიდლების ხროვამ.......
მოვედი შენთან...... უპატრონე ჩემს დაღლილ ცრემლებს......
მერე ზაფხული მომანატრე, მერე მიჩვენე......
ზაფხულში თვითინ შემიძეხი, როგორც ყვავილი......
შენი ტუჩებიც მომანატრე ყოველ კოცნის წინ......
შენი ტუჩებით ამომიშრე ყველა ჩრილობა.......
გადააცალე ჩემს ოცნებას მტვერი და წუჭყი.......
დამიკრიალე ეს ოცნება და მერე ჰკოცნე....
დამტოვე შენთან...... მიპატრონე.... მიტირე შენში....
........გამომიგონე....... დამამსგავსე შენს ლამაზ სურვილს..


განშორება გრძნობებს ამძაფრებს

განშორება გრძნობებს ამძაფრებს

(ganshoreba grdznobas amdzafrebs)


განშორება გრძნობებს ამძაფრებს...
დრო გადის და ყველაფერი იცვლება...

...ბიჭის მამას მკერდში სიმსივნე აღმოაჩნდა. ოპერაცია რამდენჯერმე გადაიდო ცუდი ანალიზების გამო.
ბიჭი ცდილობდა არ ეჩვენებინა გოგოსთვის, რომ ნერვიულობდა, თუმცა ეს ადვილი შესამჩნევი იყო, მის თვალებში გოგონა ადვილად კითხულობდა შიშს, იმედს, სიყვარულს, ბედნიერებას და მოლოდინს... სურდა მისთვის დარდი შეემსუბუქებინა, მაგრამ ცრემლებს ძლივს მალავდა... ბიჭს მაგრად ეხვეოდა, ამით ცდილობდა გამოეხატა ის გრძნობები, რასაც ვერ ამბობდა...

...ოპერაციის დღეს მოლოდინი გაუსაძლისი შეიქნა... გოგოს ბიჭის შეწუხება არ უნდოდა და წუთებს ითვლიდა, მობილურს უყურებდა, თუმცა შეტყობინება არადა არ მოდიოდა...
...ოპერაციამ კარგად ჩაიარა...
ბიჭი საავმყოფოს დერეფანში იდგა. მობილური აიღო და დაურეკა მას ვისზეც ფიქრი ძილშიც კი მოსვენებას უკარგავდა.
-როგორ ხარ საყვარელო?
-არამიშავს. შენ როგორ ხარ ძვირფასო? მამა როგორ არის? - სასწრაფოდ ჰკითხა გოგომ.
-ნუ ნერვიულობ, ახლა რეანიმაციაშია, უკეთაა, ორშაბათამდე იქ იქნება, ჩემს აქ ყოფნას აზრი არ აქვს და წამოსვლას ვაპირებ. ახლა სად ხარ?
-სამსახურში.
-გამოგივლი და ჩემთან ავიდეთ, ძალიან დავიღალე, სახლში ვისადილოთ. რას იტყვი?
-კარგი, გელოდები! მალე მოხვალ?
-კი, ნახევარ საათში მანდ გავჩნდები!
-მიყვარხარ!
-მეც ძალიან მიყვარხარ!


ნახევარი საათი გავიდა. გოგონა იდგა და ელოდა. მოვიდა. მათი ყოველი შეხვედრა საოცარი იყო. სიყვარულისა და მონატრების ზეიმი...
ბიჭს მართლაც საოცრად დაღლილი და განდგურებული სახე ჰქონდა. თვალები ჩაწითლებოდა, წვერი გასაპარსი ჰქონდა...
სახლში წავიდნენ.
...ბიჭმა კარი გააღო. სახლში საოცარი სიჩუმე სუფევდა.
...გოგონა საღამომდე იქ იყო. ბიჭი დაამშვიდა. ერთად ისადილეს. ისაუბრეს. მერე უბრალოდ ჩუმად იწვნენ ბიჭის ოთახში. გოგონას ტავი ბიჭის მკერდზე ედო და ფიქრობდნენ...

...საღამოს გოგონა სახლში დაბრუნდა... ასე გაგრძელდა რამდენიმე დღე... ერთ ღამეს გოგონა მასთან დარჩა კიდეც. დილით ერთ საწოლში, გვრდი-გვერდ გაიღვიძეს. მატზე ბედნიერი იმ წუთში არავინ იყო. მოეწონათ ერტად გატარებული ღამე, ერთად ძილი...
-კიდევ ბევრ ღამეს გავატენებდი შენთან ერთად, შენს გვერდით ჩემო გოგო! -ყურსი ჩასჩურცულა ახლად გაღვიძებულ გოგონას ბიჭმა.
გოგომ შეხედა, თვალებში ჩახედა და აკოცა... შემდეგ გაუღიმა და უთხრა:
-მეც ჩემო ბიჭო...

...სამსახურებში აგვიანდებოდათ.
ავტობუსების გაჩერებასთან გაჩერდნენ. წვიმა დაიწყო...

...სანამ წვიმა გადივლიდეს, მინდა გითხრათ, რომ ყოველთვის ყველაფერს აქვს დასასრული; ბედნიერებასაც კი...
მაგრამ მათი ბედნიერება არ მთავრდება. ის მხოლოდ ახლა იწყება. უბრალოდ სახეს იცვლის. რაღაც ეტაპი დამთავრდა და ბევრად უფრო მნიშვნელოვანი, საინტერესო დაიწყო...

შეიძლება მე თხრობას ძალიან მალე ვამთავრებ. ყველაფერი სხვანაირი წარმომედგინა. სხვანაირად ვაპირებდი დაწერას, მაგრამ... ამ ამბის გმირებს სურთ რომ ჯერჯერობით თხრობა შევწყვიტო. მე მათ აზრს პატივს ვცემ და დროებით ვწყვეტ მათი ამბის თხრობას...

...ამ ლამაზი წყვილის ამბავი კი მხოლოდ ახლა იწყება და გადადის სერიოზულ ეტაპზე... ისინი აპირებენ ახალ წელს ერთად შეხვდნენ, ზამთარში თუ რაიმემ არ შეუშალა ხელი ბაკურიანში წავლენ, ზაფხულში ერთად დაისვენებენ... განა ეს ცოტაა?!

ყოველ საღამოს ერთად ატარებენ და ერთმანეთის გარეშე სუნთქვაც კი უძნელდებათ.
ბიჭის მამა კარგად არის. საავადმყოფოდან სახლში გამოწერეს და ჯერჯერობით სახლში განაგრძობს მკურნალობას...

...დრო კი ისევ მირბის. მიქრის და ყველაფერს ცვლის...

სიყვარულს კი ვერ ერევა... ბიჭისა და გოგოს სიყვარული ისეთივე ძლიერია, როგორც ქვითკირი... მათ უსიტყვოდ ესმით ერთმანეთის...


პირველი სიყვარული

პირველი სიყვარული

(pirveli siyvaruli)


ნეტა რა არის პირველი სიყვარული? გრძნობა, რომელიც გვართობს და გვხიბლავს?! ნუთუ ორივე? ოჰ, ღმერთო ჩემო, ხვალ გამოცდა მაქვს უსაშინლესი და მეცადინეობის მაგივრად ვზივარ და იმ პირველ სიყვარულზე ვფიქრობ! გული დამიჭრა საზიზღარმა, შხამიანი ისრით. . . საშინლად მტკივა. ვგრძნობ ტკივილს უიმედო ნოსტალგიისას!. . .
ბუზღუნებს ჩემი მეორე მე. . .
- ხვალ გამოცდა გაქვს, იმეცადინე!
- ვიცი!
- რომ იცოდე სულელივით არ იჯდებოდი და სხვაზე არ იფიქრებდი!
- ვინ სხვაზე? მე ხომ ვმეცადინეობ?
- გეთანხმები, კითხულობ, წერ, მაგრამ თვალწინ ასოების ნაცვლად ვის ხედავ? ფიქრში ვინ გიზის? გამოცდა თუ სიყვარული?
- თავი დამანებე! ვმეცადინეობ!
- მეცადინეობ? ნუ მაცინებ?არ გრცხვენია? იწვი, იფერფლები. . .
- თავი დამანებე! ჩემიც მეყოფა!
ბუზღუნი მორჩა, გული დამშვიდდა. . . ვაგრძელებ მეცადინეობას. . . .
- რას აკეთებ?
- ვფიქრობ!
- გამოტყდი!
- ჰო!
- რაზე ფიქრობ?
- პირველ სიყვარულზე!
- კიდევ მასზე ფიქრობ?!
- ჰო. . .
- რატომ?
- არ ვიცი. . .
- ჰო დაივიწყე?
- არ ვიცი. . . .
- კიდევ გიყვარს?
- არ ვიცი. . .
- აბა რაზე ფიქრობ?
- არ ვიცი. . .
- აბა, რა იცი?
- არაფერი ვიცი!
- კარგი რა! არ შეიძლება ასე! თავს ნუ იტანჯავ! დაივიწყე, როგორც მან დაგივიწყა, შეძელი ეს, როგორც მან შეძლო, გადაიყვარე, როგორც მან გადაგიყვარა, აღარ გაიხსენო, როგორც ის არ გიხსენებს, აღარ იფიქრო, როგორც ის არ ფიქრობს. . . .
- არ შემიძლია! ვერ ვივიწყებ! ვერ შევძელი! ვერ გადავიყვარე! არ გახსენებაც ვერ შევძელი! მასზე ფიქრიც ვერ შევწყვიტე!. . . უძლური ვარ. . .
- არა, შენ ძალიან ძლიერი ხარ! შენ ბევრი რამე შეგიძლია! შეგიძლია, ოღონდ მოინდომე! შენ ყველაფერი შეგიძლია!
- არ შემიძლია, არ შემიძლია! მინდა, მაგრამ არ გამომდის! ყოველთვის, როცა დავიწყება მინდა, მაშინ უნდა მოხდეს ყველაფერი, მაშინ უნდა გამახსენოს ვიღაცამ ან რაღაცამ! რატომ? რატომ, ღმერთო ჩემო, რა დავაშავე?
- ნუ ნერვიულობ, ნუ ბორგავ, ნუ ბობოქრობ! შენ არაფერი დაგიშავებია. უბრალოდ შეგიყვარდა ის ვინც ვერ დაგაფასა, ვერ მოგიარა, ვერ გაგიფრთხილდა. . .
- იქნებ ისევ ვუყვარვარ და . . .
- არ გიფიქრია, იქნებ არასოდეს ყვარებიხარ?
- არა, არა, ის დღეები, ის დაუვიწყარი, ლამაზი სიტყვები, თბილი საუბარი, ყველაფერი ტყუილი იყო?
- შეიძლება ტყუილი იყო, შეიძლება! სიამოვნებდა და გამოგიყენა!
- არა, არ გამოუყენებივარ, ვიცი! ვიცი! ვიცი! ვუყვარდი! არა, თუ არ ვუყვარდი, მოვწონდი მაინც. ეს ვიცი ნამდვილად! არ არის ისეთი, რომ ამდენი ეაფერისტა!
- რა იცი?
- ვიცნობ!
- იცნობ?
- ჰო, ვიცნობ!
- იცნობ?
- კი, ვიცნობ!
- დარწმუნებული ხარ, რომ იცნობ?
- ახლა თუ არა, მაშინ ვიცნობდი! მაშინ, ადრე. . .
- ხომ ხედავ, შენით აღიარე, ადრე ვიცნობდიო, შეიძლება მაშინაც არ იცნობდი სათანადოდ!
- რატომ? დიდი დრო იყო ერთმანეთის შესაცნობად!
- უცნაური იყოო?!
- კი იყო, მაგრამ მაინც ვიცნობდი!
- იცნობდი ბავშვს! ახლა დიდა!. .
- მართალი ხარ! ბავშვი იყო, ძალიან საყვარელი, პატარა ბავშვი! მეც ბავშვი ვიყავი. . . ბავშვი იყო, მაგრამ ამაყი და მზრუვნელი ბავშვი! ბავშვი ხარო, რომ გეთქვა, ეწყინებოდა. . . ეს ალბათ იმიტომ, რომ ბავშვი იყო და სურდა, დიდი ყოფილიყო!. . .
- და ბავშვმა ვერ შეინახა სიყვარული. . .
- ბავშვი. . .
- იმეცადინე!.