იმედი ნელ ნელა კვდება

იმედი ნელ ნელა კვდება

(imedi nel nela kvdeba)


ღამეა... ისევ წვიმს... რატომღაც გოგოსაც ესეთი განწყობა აქვს, მოწყენილია.... ელის.... რაღაცას ელის ან იქნებ ვიღაცას??!! ისევ და ისევ მარტოა. აღებს ფანჯარას და იყურება, იყურება დიდხანს და ელის.... ის არ ჩანს... ,,აქ არ არის'' გაიფიქრა გოგონამ, შორსაა... არა იქ საიდანაც ვერ ბრუნდებიან, მაგრამ ის მაინც არ ჩანს... ცრემლები, ტკივილი, პროტესტი, ერთმანეთში ირევა. მას სიყვარული სჭირდება , მაგრამ სიყვარული არ ჩანს... ის ღმერთს ეკითხება : რატომ ღმერთო?? მე ხომ ის მიყვარს... ხომ არ მძულს არა... ნუთუ არ ვუყვარვარ?? ნუთუ უაზროა ჩემი იმედები და ლოდინი?? რა დავაშავე.....
გარეთ კი ისევ წვიმს.... გოგონაც ტირის და განიცდის.... რას არ იზამდა მისი გულისთვის, ოღონდ ახლოს ყავდეს, მაგრამ არა ის მაინც არ ჩანს.... უყურებს მის ფანჯრებს და ხედავს შუქები ჩამქრალია, არავინ ჩანს, არც ის.... გოგონას ენატრება, უყვარს, მაგრამ იღლება... ძალიან იღლება....
გადის დღეები, კვირები და წლები, მაგრამ არაფერი იცვლება, გოგონა ხშირად იხედება ფანჯრიდან, მაგრამ რა??? არც არაფერი, მხოლოდ ათასში ერთხელ თუ ნახავს და ისიც ცოტა ხნით.... ამაზეც თანახმაა, ოღონდ შორიდან მაინც ნახოს მაგრამ 2 წუთით??? არა ეს უსამართლობააა... ისევ იგივე , ისევ ენატრება, ელოდება, უყვარს..... მაგრამ იმედი ნელ ნელა კვდება .....


იმედისფერი სამყარო

იმედისფერი სამყარო

(imedisferi samyaro)

წვიმამ გადაიღო...…გამოიდარა... გამოჩნდა პირმცინარი მზე და იმედისფრად შეიმოსა სამყარო. მწვანე მინდორზე ლამაზად აკიაფდნენ წვიმის წვეთები. ბუჩქის ძირას პატარა იაც გამოჩნდა, რომელსაც ჩემსავით უხაროდა ყველაფერი. ლაჟვარდოვანი ცა თვალწარმტაც პეიზაჟს იდუმალებას სძენდა, ლურჯ ფერს, ხომ მარადისობის უფრსკრულების ანარეკლს უწოდებენ…და მეც მოვიხიბლე.. უაზრო პესიმიზმს, საოცრად გულწრფელი ოპტიმიზმი ცვლიდა თუმცა ვერ გამეგო რა ხდებოდა ჩემში... ვიღაცას ველოდი და მჯეროდა რომ აუცილებლად მოვიდოდა. ვიყურებოდი სადღაც შორს, სივრცეში, დავრბოდი ნამიან მინდორზე და ვტკბებოდი ცვრიანი ბალახის სუნით.. ირგვლივ ყველაფერი მთვრალი იყო და და მეც ამ განწყობას ტყვედ ვექციე. მინდოდა უფრო ახლოს მეგრძნო ბუნება და დავმტკბარიყავი მისი სილამაზით. მსურდა რაც შეიძლება დიდხანს გაგრძელებულიყო ეს ნეტარი წუთები და არ მეგონა, რომ ოდესმე დასრულდებოდა... გატაცებული და გაბრუებული შევყურებდი მინდორს,Yყვავილებს, მტკიცედ აღმართულ მთებს, რომლებიც შორიდან მოჩანდნენ, მზის სხივებს ვეთამაშებოდი და მოჩუხჩუხე ნაკადულის ხმას ჩემს ღიღინს ვაყოლებდი.. ირგვლივ შესაშურ სიმშვიდეს დაესადგურა.. …ვერცკი შევამჩნიე როგორ მოიღრუბლა ცა, ვერ ვიგრძენი წვიმის მსხვილი წვეთების შხაპუნი ჩემს ტანზე, მაგრამ დავინახე რომ იას თავი ჩაეღუნა და ცრემლიანი მზერა ჩემკენ მოეპყრო. მე შევკრთი... ვიგრძენი რაღაც შეცვლილიყო, ცაც შინდისფრად ელვარებდა და შემეშინდა... არვიცოდი სად წავსულიყავი, ყველაფერი უცხოდ მეჩვენა, სადღაც გამქრალიყო იმედი და სივრცეც ერთ მუშტად მოჩანდა... ვიგრძენი, რომ დავიღალე, ძალა მეცლებოდა, მინდოდა მეტირა, მეყვირა, მაგრამ ამაოდ... უაზრო ფიქრებმა მომიცვეს. დავდიოდი მარტო წვიმაში და ვეძებდი... თუმცა რას, არ ვიცოდი... მჯეროდა რომ ვიპოვნიდი, ვიცოდი რომ იქ, სადღც ახლოს იყო და რაც უფრო მეტად წვიმდა, მეც უფრო მეტად ვცდილობდი მომეძებნა... იქნებ არ ღირს, ან იქნებ ვერ შევძლებ?! პასუხი ვერ გამეგო და ეს მიცხოველებდა შემართებას... უეცრად ძალა ვიგრძენი და მივხვდი რომ ვიპოვე... მე დავინახე ის რასაც ამდენხანს ველოდი, ვიპოვე ჩემი იმედი და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ ცხოვრება მშვენიერია. მზემ გამოანათა.. ცამ…დაიბრუნა ჩვეული ფირუზისფერი... აბიბინდა მწვანე ბალახი და გამოჩნდა იაც, - კვლავ მომღიმარი.. შეუდარებელი იყო ის სურათი რაც ვიხილე..
მე ვიპოვნე ის, რაც გულით მსურდა რომ მეპოვნა, ვიწამე იმის, რისიც მჯეროდა და აღმოვაჩინე ის, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია.. გქონდეთ იმედი და არ დაკარგოთ რწმენა... ეს ის არის რაც უდიდეს ბედნიერებას გაპოვნინებთ!



ერთი მუჭა სიყვარული

ერთი მუჭა სიყვარული

(erti mucha siyvaruli)


ერთი მუჭა სიყვარული შევაგროვე ჩვენი ერთად ყოფნიდან და შავი დღისთვის გადავინახე,
როგორც კანფეტებს ვმალავდი ხოლმე ბავშვობაში .
შავი დღე დადგა - ცისარტყელა წამიშალე ...
ოთახში უშენობა ავანთე და ყველა ცრუ რწმენა გავანიავე - სიყვარულზე (რომლებსაც შენ მიყვებოდი)
მერე ფანჯრიდან გავხედე და სულაც არ იყვნენ ისეთი ლამაზები ...
მე უშენობაში ცხოვრებას ვეჩვევი , (დღეს შემიხვიეს გადაჭრილი მყესები)
ყოველ დილით ერთ ფილა სიყვარულს ვიღებ ... (ჩვენი ერთად ყოფნიდან)
ჩაის ვსვამ და
რა ლამაზია იცი უშენობა ? ცალი თვალით მაინც რომ შეგახედა ...


მარტოობის სიკვდილი

მარტოობის სიკვდილი

(martoobis sikvdili)


ახლა ცრემლებით მევსება თვალები . . . მეცრემლება და სახეზე სისველეს ვგრძნობ . . არა არ ვტირი, ვერ ამჩნევ ჩემ თვალებს?! შენი ნახვით გამქრალი მონატრება ტირის, ედება ცრემლებათ ჩემ სახეს. . გესმის მარტო შენ გელოდი, მარტო შენ . . შენზე ვფიქრობდი. . შენთვის ვიწვოდი მარტო შენ მინდოდი . . შენ მონატრებას ვერ ველეოდი და არც არავის ვუმხელდი, ვერ ვუმხელდი რომ მენატრებოდი . . გეძებდი . . გეფერებოდი ოცნებებში და სიზმრებში . . .
ახლა გიყურებ და ვფიქრობ რა სისულელეა.. რადიოში ნაცნობი მუსიკა ისმის. . . დაბოლილი ჰაერი ოთახში იმალება. . ტელეფონის ზარი სიჩუმეს არღვევს და ფიქრებიდან რეალობაში მაბრუნებს. . . წამოდგომის თავიც არ მაქვს . . მთვრალი ფარდები კარტს თამაშობენ ...... დაბოლილი ჰაერი კუთხეში იცინის . . სურათები ირევიან და ირეკლებიან მზეში... მეძახიან ხელაბს შლიან უნდათ ჩამიხუტონ. . ზარი არ მაძლევს ფიქრის საშუალებას . . რეკავს ტელეფონი . . არ მინდა გაღვიძება . . რა უნდათ რა. . ნაცნობი მუსიკა ისმის რადიოში . . თვალები იხუჭებიან . . არ უნდათ გაღვიძება . . .
ისევ გეძებ ღამეში . . გამთენიისას ხიდთან გელოდები მაგრამ არ ჩანხარ. . სადა ხარ . . გეძებ . . ვერავის ვეკითხები . .სად გაქრა შენი მონატრება..... ჩვენი წვიმა ახლა მარტო მე მასველებს....... მენატრები ან რატო?!....... არ უნდა მენატრებოდე. . . . . . თვალები მეცრემლება, არა იმიტომ რო მენატრები არამედ შემცივდა მარტოობისაგნ შემცივდა. . უშენობისაგნ ალბათ. .
ცისფერი ცის ქვეშ მარტო დავდივარ, უშენოდ დავდივარ.. .. შენ თვალებში ვხედავდი ადრე. . მარტო შენთვის მინდოდა ეს ფერი. . ეხლა მარტო ჩემია... მაგარამ არ მინდა. . . გაჩუმდი მაინც, თავს ნუ იმართლებ, გაჩუმდი!!! მოუსმინე . . ისევ რეკავს ტელეფონი არ წყდება ზარი . . . . მართალი ვიყავი, ჩვენ ვერასოდეს ვიქნებით ერთად იმიტომ რომ ზედმეტად მიყვარხარ, მაგრამ არასოდეს ვაღიარებ. . . . არ ვაღიარებ რომ ეს ცრემლები შენ გეკუთვნის. . როცა არ ხარ მაინც გხედავ ხანდახან . . მარტო შენ გხადავ . . ყველგან გხადავ . . და გამჩნევ . .
გათელილი ქუჩები შენ გეძღვნება მარტო შენ . . თუ უკვე აღარ . . . კიდე კითხულობ?. . რატომ? . . ხო როშვაა. . . . ტელეფონი რეკავს სადღაც. . . ცას მინდა შევხედო.... დაბოლლილი ჰაერი აღარ იფანტება . . ცასს მინდა შევხედო . . ცისფერ ცას . . არ მინდა დასრულდეს . .
ჰაერის ტალახში ვიკარგები . . . უკვე ვხედავ ცას . . შენ გხედავ.....


არა!!!! არა! ოღონდ ეს არა

არა!!!! არა! ოღონდ ეს არა

(ara!!! ara! ogond es ara)


არ ვიცი...საიდან როგორ დავიწყო.
შენ რომ ჩემს ცხოვრებაში გამოჩნდი ღვთის საჩუქარი მეგონე!
მეგონა მართლა გიყვარდი და ეს შესაძლებელი იყო!
მაგრად შევცდი...ვაი რომ მწარედ შევცდი.
შენ ერთ დღეს მოინდომე ჩემი მიტოვება...
და მიმატოვე...საბოლოოდ ოცნებები დამიტოვე მხოლოდ
გული მატკინე,ეხლაც მტკივა გული,და ცუდად ვარ!
რატომ მიმატოვე? ეს არ უნდა გაგეკეთებინა...
ჩემი გულისთვის მაინც!ხო იცოდი რომ თავგანწირვით მიყვარდი...
გელოდე,ძალიან ბევრი...უსაშველოდ,უიმედოდ გელოდე...
მეგონა დაბრუნდებოდი!...ჩემს თავს ვატყუებდი ვითომ უბრალოდ
არ გეცალა ჩემთვის და სიყვარულისთვის.
მაგრამ არა...შენ მხოლოდ ჩემი სიყვარულისთვის არ გეცალა!
საშინლად განვიცდი უშენობას!მიყვარხარ!!!უიმედოდ და უზომოდ...დავიფიცე რომ
15 აპრილამდე...სიყვარულის დღემდე დაგელოდებოდი მხოლოდ...
ეს დღე თანდათან იწურება და არც შენ ჩანხარ!!!
თითქოს მხიარულად ვარ გარეგნულად...თითქოს ყველაფერი კარგადაა...მაგრამ
არა!!!ჩემს გულში ცრემლის ტბა დამდგარა!!!
რატომ??? რატომ მაინდამაინც მე უფალო? ასეთი რა ცოდვა მაქვს რომ
სიყვარულში არ მიმართლებს!
უფალო მხოლოდ იმას გთხოვდი და გთხოვ ჩემი საჩუქარი დამიბრუნე!
გევედრები ...ეს დროც სწრაფად გადის ...და გული სულ უფრო მიკვდება. ეს
უიმედო სიყვარული ბოლოს მიღებს,მანადგურებს საბოლოოდ!!!დღეს თუ არ გამოჩნდი
მაშინ ნელ -ნელა დავიწყებ შენს დავიწყებას! და ეს არ მინდა!
დღევანდელ დღეს მაინც გამიხსენე! მე ხომ მთელი ეს დღე...სიყვარულის
დღე!...მხოლოდ შენს ზარს და მესიჯს ველოდი! ყველა ბედნიერი იყო დღეს ჩემს
გარდა...მე კი სახლში ჩუმად ჩაკეტილი გელოდი ლოცვით...ვედრებით!!!
შენ კი არ ჩანხარ! არა და არა...ვერასდროს დაგივიწყებ!!!
გთხოვ ჯერ კიდევ არაა გვიან რო დამიბრუნდე!...მიდი ამ დღეს ნუ
ჩამაშხამებ!სულ ორი წუთით მეც გამხადე ბედნიერი ისევე როგორც ჩემი მეგობრები არიან!
გელოდები ისევ...იცი, მხოლოდ ერთხელ მინდა ჩაგხედო თვალებში და შენ თვითონ
გამიმეორო ის სიტყვები რასაც უშენობა ქვია!
ისევ გელოდები ...თუ დაბრუნდები წარმოიდგინე როგორც პატარა დაჭრილ ჩიტს
რომ შეუმსუბუქო სიცოცხლე ისე იქნება!
ისევ გელი ...და გთხოვ გულს კიდევ ნუ დამწყვიტავ და ამ ერთხელ მაინც
გამაგონე შენი ხმა! მიყვარხარ!!!შენ ჩემი პირველი სიყვარული ხარ! და ვერ გავიგე
ასე სწრაფად რატომ წახვედი ჩემგან!!!? "მეგობრისთვის გითქვამს მიყვარს
მაგრამ უნდა დავივიწყოო!" ეს რას ნიშნავს? ეს სიტყვები მაშინებს ...რატომ?
რატომ რა დავაშავე? მითხარი ...შენ ხარ მასეთი თუ მე ვადანაშაულებ ჩემს
თავს ყველაფერში არ ვიცი...
მოკლედ გეტყვი დამიბრუნდი სულ 5 წუთით მაინც! იმიტომ რომ ამიხსნა ეგ შენი
სიტყვები.
იცი? მზარავს იმის გაგება რომ ვიღაც სხვა გიყვარს და ეხლა მასთან ხარ ,ის
ბედნიერია შენთან და მხარზე თავდადებული სეირნობთ.
არა!!!! არა! ოღონდ ეს არა


გიყვარს თუ არა

გიყვარს თუ არა

(giyvars tu ara)


ცხოვრება ადამიანს ყველაფერს გიკეთებს ყველაფერს უნდა მოელოდა რას იზამს მე ფეხებით გამთელა და ცხოვრების აზრი დამაკარგინა აღარ შემიძლია დავიღალე შენმა ლოდინმა დამღალა მაგრამ რა ვქნა ველოდო როდის გამომხედავენ შენი ლამაზი თვალები და გამიხარებ გულს დავიღალე შენმა გამოხედვამ საშინლად დამღალა და თან ნელ-ნელა შენი თავი შემაძულა რა გინდა? ვიცი რომ გიყვარვარ, მაგრამ არ მპასუხობ მითხარი რაც გაქ სათქმელი და შვებით დავისვენებ თუ არ გიყვარვარ გადაგიყვარებ მაპატიე ამდენხანს რომ ყურადღების ქვეშ მყავდი ღმერთო რა იქნება გათენდეს ერთი დილა გავიღვიძო და ეს ადამიანი არ მიყვარდეს და არავინ ამ ქვეყანაზე რასაც ბიჭის სახელი ქვია დავიღალე ძაან დასვენება მინდა ის რაც ჩემი მთელი ცხოვრებაა არ დამისვენია ალბათ ღმერთი იმის შანს მომცემს რომ გადავიყვარო და დამავიწყდეს მისი ლამაზი სახე მისი გაცინება და შეუდარებელი გამოხედვა რომ გამომხედავდა ასე მეგონა დიდი ხნის სიცოცხლე მომემატა მეთქი დრო გადის თითონ ფიქრობს მე მივალ მასთან მე ვფიქრობ ის მოვა ჩემთან მაგრამ არც ერთი და არც მეორე დადუმებული ვართ მხოლოდ ჩვენი გახედვაა ჩვენი ყველაფერი არაუშავს ის ქალი ვარ ამ ქვეყნად ვისაც არასდროს სიყვარულში არ გამართლია და ობოლივით ყოველთვის დაჩაბნილია მალე მიხვდები როგორ მყვარებიხარ მაშინ გაიგებ როდესაც სამუდამოდ დაგივიწყებ შეგიყვარებს სხვა, მაგრამ დაიმახსოვრე როგორც მე ისე არასდროს არავინ ჩემო კარგო მიხვდები ყველაფერს მალე მიხვდები ჩემთვის ნაადრევი იქნება და შენთვის ძაან გვიანი …გაიგე მოხვალ და ისევ უკან წახვალ აღარ მეყვარები ღმერთს შევევედრები ბევრს ვილოცებ რომ შენი თავი სამუდამოდ დამავიწყა და შემდეგ ახალ ცხოვრებას ახალი ამბები მოყვება დრო მოვა ყველაფერს გაიგებ. მე სიყვარულის ყვავილი დავრგე მაგრამ ყვავილმა არ გაიხარა მე გეუბნები და მიპასუხე ჩემს მეტი ვინმე გიყვარს თუ არა


7 ჯადოსნური სიტყვა

7 ჯადოსნური სიტყვა

(7 jadosnuri sityva)


როგორ ძალიან მომენატრე იცი? იცი რა ცუდად ვარ უშენოდ? როდესაც არ გელაპარაკები თავს მარტოდ ვგრძნობ, შენ მე სიცოცხლის უნარს მაძლევ, თითქოს შენთან ლაპარაკის დროს,თვალებით მეუბნები იცოცხლეო ჩემთვის, განა არღირს რომ ჩემთვის იცოცხლო? მე კი გეტყვი, გეტყვი რომ შენთვის ვცოცხლობ, ვცოცხლობ იმიტომ,რომ შენთვის ღირს, სიცოცხლე თუნდაც ერთი წამით...
ეს ერთი წამიც საკმარისია იმიტომ, რომ მეტი დრო არ მაქვს ალბათ და რომც მქონდეს არ მინდა! არ მინდა იმიტომ, რომ მინდა რომ ჩემგან შორს იყო რადგან... ასე უფრო ძლიერ მეყვარები და უფრო მეტ ინტერესს აღძრავ ჩემში !!!

შენ ჩემთვის მრავალგვერდიანი წიგნი ხარ, ზუსტად ის წიგნი, რომელსაც ბოლო ფურცელი აკლია და მე მის ძებნას შევალიე მთელი ჩემი სიცოცხლე, მთელი ჩემი არსება და... ალბათ ღირდა რომ თუნდაც მაგისთვის მეცოცხლა !!! მეცოცხლა იმისთვის, რომ ამ ბოლო ფურცლისთვის შემელია მთელი ჩემი სიცოცხლე !!!

შენი გული მე მეკუთვნის, ეგ პაწაწინა გული, რომელიც ისეთი მგრძნობიარეა რომ ჩემი ერთი სიტყვა ასე აღაგზნებს მას !!! როგორ მინდა რო მის ცემას მოვუსმინო და აი... მე მესმის უკვე, რა საყვარლად ცემს... მე მას ყურს ვუგდებ და ჩემი გულიც შენი გულისცემას ჰყვება !!!

როგორ მომწონს შენი ხმის ტემბრი როდესაც სევდა გაჰკრავს, სევდა ხომ სიყვარულის თანამგზავრია და მე მჯერა და მწამს, რომ შენც ისე ძლიერ გიყვარვარ როგორც მე !!!

შენი თვალები ისეთი მგრძნობიარეა რომ როდესაც ვუყურებ თუ როგორ ანთია მასში ცეცხლის ალი და მეც... ნებსით თუ უნებლიედ ვვარდები მასში და ვიწვი !!!

შენი თმები ისე ბზინავს რომ შემიძლია შევადარო ჩანჩქერს, ოღონდ შორიდან შემყურეს, რა ლამაზად ჩამოდის მაღლიდან და რა ლამაზად ეხეთქება იქ, სადაც არავის მიესვლება და არავის მიეკარება გარდა ერთისა,ის ერთი მე ვარ, ოღონდ განა ძალით შევედი მასში არა, შენთვითონ მომეცი უფლება რათა შევსულიყავი და მეთარეშა !!!

შენი კანის სურნელი ვარდის სურნელს ჰგავს, რომელიც გაზაფხულზე ხარობს და მოწყვეტას ლამობს მაგრამ... ყველასთვის არაა ხელმისაწვდომი რადგან... მას ეკალი იცავს და არავის იკარებს გარდა ერთისა, ის ერთიც მე ვარ !!!

შენი კანის ფერი შოკოლადის ფერს წააგავს, რომელიც მე ასე ძალიან მიყვარს, მიყვარს განა იმიტომ რომ შენ ხარ მასავით ტკბილი არა, ისაა ტკბილი შენსავით !!!

შენ ხარ ღმერთისგან შექმნილი არსება და ჩემი ხელით დახატული და მართლაც... ეს ასეა !!!

და ბოლოს, მე ვთქვი ის, რისი თქმაც მინდოდა შენთვის, რასაც ვამბობ და რაც გითხარი, ყველაფერი გულიდანაა ამოღებული, გულმა გონებას უკარნახა, გონებამ კი ჩემს მარჯვენას... მარჯვენამ კი დიდი სიმარჯვით შეასრულა გონების ნაკარნახევი...

და აი... იმ წიგნის ბოლო ფურცელი მეთვითონ დავწერე, დავწერე იმიტომ, რომ არ მქონდა საშუალება მეპოვა მთელი ჩემი სიცოცხლის მანძილზე... მაგრამ ეს არაა დასასრული, დამრჩა მხოლოდ შვიდი ჯადოსნური სიტყვა, ღომელსაც ყურში გეტყვი და რომელსაც არასდროს არავის არ ეტყვი შენი სიცოცხლის მანძილზე !!! ეს გვეცოდინება ჩვენ : მე, შენ და ღმერთს !!!

გიყვარდეთ ერთმანეთი


წერილი დანგრეულ სიყვარულს

წერილი დანგრეულ სიყვარულს

(werili dangreul siyvaruls)


ყველაში და ყველაფერში მას რატო ვხედავ? ალბათ გაგიკვრდება და მკითხავ: უკაცრავად მაგრამ, ვის მას? (ან იქნებ უკაცრავადო არც მითხრა, შენ ხომ არასოდეს გიყვარდა ფორმალობა).. მე კი გიპასუხებ (ყველაფრის მიუხედავად გიპასუხებ, იმიტო რომ არასოდეს შემეძლო დამეტოვებინა შენი შეკითხვა უპასუხოდ, შენგან განსხვავებით)... და გეტყვი – მას,ვისაც შენ მთელი ცხოვრება დაუკავშირე, მას, ვინც შენია და არავისი შენს გარდა, მას, ვინც ის შეძლო, რაც მე ვერ შევძელი...მას, ვინც ჩემს მაგივრად მოგეფერება, მაგერამ ჩემნაირად ვერა....იცი? რატომღაც ყველას მას ვამსგავსებ... და ალბათ ეს მსგავსებაც იმის გამოა გამოწვეული რომ ყოველთვის მინდოდა მას ვმგვანებოდი, იმიტო კი არა რომ მომწონს, არამედ იმიტო რომ შენ მოგწონს, შენ აირჩიე იგი ცხოვრების თანამგზავრად... და იმ დღის შემდეგ იქცა იგი ჩემთვის სასურველ ქალად, ჩემთვის მისაბაძად... გაგეცინა?... მაპატიე.... (იცი რამდენი ხანია შენი ღიმილი არ დამინახავს?).... თითქოს მას შემდეგ, რაც ის შენი მეგზური გახდა, ჩემს თვალშიც დაფასდა, უფრო მოემატა ღირსებები და შეუმცირდა ყველა ის ნაკლი, რასაც მანამდე ვამჩნევდი... ესეც შენი დამსახურებაა და მხოლოდ ამიტომ.... რა სისულეებს გწერ, არა? შენ ხომ უკვე სხვასთან ხარ, სხვისი ქმარი და მამა გქვია... და მე კი დღემდე ვერ დამიჯერებია ეს ყველაფერი, დღემდე არ დადის ჩემამდე, როგორ შეძელი ესე ჩემი მიტოვება, უყველაფროდ, ყოველგვარი თანაგრძნობის გარეშე.. თითქოს ადამიანი კი არა, ვინმე უსულო საგანი მიგეტოვებინოს... (თუმცა შენი თბილი და კეთილშობილი სული ვერც უსულო საგანს დატოვებდა ესე უყურადღებოდ, ვიცი..)...რას იზამ, ცხოვრებამ ესე მოიტანა (ნუთუ თავსაც ვიმართლებ?).. მინდა გისურვო ბედმნიერება (და ალბათ ამით კიდევ უფრო დავმცირდები შენს თვალში...) მე არ მინდა უბედური იყო... (ჩემსავით....) ყველაფერი შეირგე რასაც ცხოვრება მოგიტანს, ვინაიდან და რადგანაც, ერთხელ იბადები და ნამდვილად გაქვს უფლება იყო ბედნიერი... ასწიე თავი მაღლა და ისე განაგრძე სვლა წინ, წარმატებისკენ... მე შენ მიუხედავად ყველაფრისა, ძალიან მიყვარხარ.. (წარმომიდგენია, როგორ მოგგვარა ღიმილი ჩემმა ფრაზებმა..) გისურვებ ბედნიერ ამობასა და…


მინდა გჯეროდეს, რომ შენთვის დავიბადე

მინდა გჯეროდეს, რომ შენთვის დავიბადე

(minda gjerodes, rom shentvis davibade)


მოდი უნდა დაგხატო ჩემში
შენი სული და გული უნდა გადავხატო
ჩემს სულზე და გულზე....
მე გავივსები და მექნება ორი მხარე
შენი და ჩემი...
შენ კი ,რომელი მხრიდანაც გინდა იქიდან შემომხედავ და გამათბობ....
შენ ხელის გულს ჩემს ხელის გულს შეახებ და ერთად შევქმნით ჩვენ სამყაროს... შენი ხელის გულიან ჩემ ხელის გულამდე............
ცას გულში ჩაუკრავს თბილი მზე და ალიონისას ჩვენთვის გამოწვდილი აქვს ხელის გულზე დასმული......
რამდენიმე საათით გვაჩუქებს და მერე კვალავ შემოიცვას შავ სამოსელს..........
მე და შენ კი ჩვენ სამყაროს მთელი ძალით ვქმნით და არ ვუშვებთ ერთმანეთს ხელს,რომ ისე არ გაქრეს.........
მინდა გიყვარდე და ვხდედავდე შენში ჩემ სილამაზეს...
მინდა შენს თავლებში ვხედავდე ჩემი სულის ანარეკლს, რომლესაც სათუთად უფრთხილდები....
მინდა შენთან ვიყო სუსტი ქალი, შენით ძლიერი...
მინდა მხარზე გეყრდნობოდე და ვგრძნობდე, რომ ჩემი საყრდენი ხარ...
მინდა ჩუმად მედგე მხარში და მზერით მეუბნებოდე, რომ შენი ვარ....
მინდა ხელში ამიყვანო, როგორც მტრედი, შენი სიმშვიდის სიმბოლო....
მინდა გიყვარდე....
მინდა გჯეროდეს,რომ შენთვის დავიბადე...
მინდა ვზრუნვადე შენზე ყოველი წამი....
მინდა ვხედავდე შენს თვალებში, რომ შენი იმედი ვარ...
მინდა ჩუმად შემომხედო და მითხრა: სიცოცხლე მაჩუქე შენით......


და მერე რა?

და მერე რა?

(da mere ra?)


ქუჩაში სიჩუმე გამეფებულიყო. არავინ ჩანდა ირგვლივ. ნეტა რა ხდება? გავიფიქრე მე.
ბათუმის ქუჩები არასდროს ყოფილა ასეთი წყნარი, მაგრამ საოცრად ლამაზი, დადუმებული მაგრამ მრავლის მეტყველი.
გული უცებ სევდით ამევსო, მივხვდი , რომ ეს სიცარიელე რაღაცის მიმანიშნებელი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ რისი?
კარგა ხანია ბათუმში არ ვყოფილვარ, მეგონა აქ ჩამოსულს ხალხი სიხარულით მომეგებებოდა, გულში ჩამიკრავდა და მომეფერებოდა, მაგრამ თურმე ვცდებოდი.
კარგი, არაუშავს ვთქვი მე და გავაგრძელე სახლისაკენ გზა. თქვენ წარმოიდგინეთ სახლშიც არავინ დამხვდა.
ეხლა კი ნამდვილად შევშინდი, ტელეფონზე დავრეკე. დედას თხოვნით ბათუმის ერთ-ერთ ქუჩაზე მივედი, აქ კი ნამდვილი საოცრება ვიხილე, ამდენი ხალხი ერთად თავმოყრილი ჯერ არ მენახა.
გზაა გავიკვლიე და როგორც იქნა ნაცნობ სახეებსაც მივაგენი, მათ კი აცრემლებული თვალები მომაგებეს.
უეცრად, ჩემდა უნებურად ცრელი წამსკდა თვალებიდან, გამახსენდა ეს ქუჩა, რა ბედნიერი ვიყავით აქ მე და ის.
ის? ვთქვი ხმამაღლა და მაშინღა მივხვდი ყველაფერს.
ბოლოს რომ ვისაუბრეთ რაღაც უცნაური ჩანდა, ეტყობოდა რაღაცას წინასწარ გრძნობდა, მაგრა მე არ მინდოდა ეს დამეჯერებინა მივვარდი დედას, ხმამაღლა ვტიროდი და ვთხოვდი ეთქვა, რომ ეს ყოველივე ტყუილი იყო.
ციდან წვიმის წვეთები წამოვიდა.
მე კი მივუყვები უსასრულო გზას და ისევ ისე ხმამაღლა ვტირი. ვტირი და არა მარტო მე, ჩემს წინ უამრავი ხალხი მიაცილებს სამუდამო სამყოფელისკენ.
უკანაც ბევრი სტირის საყვარელი ადამიანის დაკარგვას, მაგრამ ჩემსავეთ მაინც არავინ გლოვობდა, მე ის მიყვარდა, მიყცვარს ისე, როგორც არავის არავინ, მიყვარდა უანგაროდ, მიყვარდა მთელი სულითა და გულით, მიყვარდა და მერე რა?
- არაფერი.
- ბედნიერი ვიყავი და მერე რა?
- არაფერი.
- ვოცნებობდი და მასთან ერთად ტკბილად ვმღეროდი, ვმღეროდით ერთად ჩვენი ხალხისთვის, ვმღეროდით და ვუზიარებდით მათ ჩვენს დარდს.
- და მერე რა?
- არაფერი. ვუპასუხე მე.
- სწორედაც, რომ არაფერი.
- ყველა იბადება, ყვლელა ცხოვრობს, ყველაა ერთხელ მაინც ბედნიერი და მერე რა ?
- არაფერი
- სწორედაც, რომ არაფერი ბოლოს მაინც ყველა კვდება.
- რატომ?
- ეგ არავინ იცის.
- და მერე რატომ?
- რატომ? რატომ და სწორედ ეგაა ცხოვრების წესი, ყველას თავის ბედისწერა აქვს და მას ვერავინ ვერ შეცვლის თუნდაც ძლიერი, სუფთა და უანგარო სიყვარული- მიპასუხა უცნობმა ხმამ.