ისევ, ჩვენს მუსიკას ვეფერები

ისევ, ჩვენს მუსიკას ვეფერები...

(isev, chvens musikas veferebi)


ისევ, ჩვენს მუსიკას ვეფერები...
ისევ, ისე ვმღერი, ჩემებურად...
ისევ, აკორდებით გეფერები...
თურმე მყვარებიხარ, ძველებურად...
აკორდი შემეშალა, ავირიე...
სული ყინულივით გამიცივდა,უცებ დაგინახე, გადამრიე...
თითებზე აკორდი შემაცივდა...მ
უსიკა აზრებად ავამღერე...
სიტყვები ტუჩებზე მიმოდიან,გთხოვ ნუ გამაჩუმებ,
ამამღერე...ნუღარ შეაჩერებ მელოდიას...
ისევ, აკორდები მელანდება...
გულშიც აკორდები გროვდებიან,თითები კლავიშს ებლანდება...
როცა, ეგ თვალები მშორდებიან...
ისევ, ვერ ავიღე ის აკორდი...
ისევ, ფალშია და ისევ მეძნელება...
ისევ, ოცნებებად ამიგორდი...
ისევ, მიგვატოვეს ენძელებმა...
ისევ, ჩვენს მუსიკას ვეფერები...
ისევ, ისე ვმღერი, ჩემებურად...
ისევ, აკორდებით გეფერები...თურმე მყვარებიხარ, ძველებურად..


გული ტამტამებივით მიძგერს

გული ტამტამებივით მიძგერს

(guli tamtamebivit midzgers)

გული ტამტამებივით მიძგერს,
რაღაც უცნაურ მელოდიას უკრავს ,
ჩემი სულიც ამ მისტიურ მუსიკას
არის აყოლილი და ოკეანის აზვირთებული
ტალღებივით ცეკვავს, ცეკვავს ისე ლამაზად
ისე საოცრად რომ შიში მიპყრობს
ამ უცნაური გრძნობების მოზღვავების გამო,
მაგრამ ეს მუსიკა, ეს ჰანგები, ეს ცეკვა, იმდენად
სასიამოვნოა რომ ცოტატი მაბრუებს და მამშვიდებს
თითქოს მეუბნება ნუ გეშინია მომეცი ხელი,
შენ მარტო არ ხარ, წამო გავცუროთ წითურ ღრუბლებში,
ვისუნთკოთ სიცოცხლის სურნელება, გავშალოთ ფრთები
რომელიც ამ გრძნობამ გვიბოძა ერთად,
გავცუროთ ცასავით კამკამა ზღვაში,
წამოდი წამოდი ვისუნთკოდ ერთად,
და მეც ვცეკვავ, ვცეკვავ, ვცეკვავ
გრდზნობები ვეღარ ეტევა ვერსად
და სკდება, სკდება მოდის წვიმად
ნელ-ნელა, წვეთი-წვეთ ცვივა სიყვარულის წვეთები ციდან,
ეს წვიმა მხოლოდ ჩვენ ორისთვის მოდის ასეთი წმინდა,
გრდზნობების წვეთები წვეთი-წვეთ გვასველებს ერთად
და სიყვარულით უსასრულოდ გაჯგენთილები, მზად ვართ
უსასრულო სიყვარულისთვის მუდამ..


სიყვარული იმისია

სიყვარული იმისია

(siyvaruli imisia)


სიყვარული იმისია
ვინცა იცის გრძნობის არსი
გაგთიშავს და გაგიტაცებს
უსასრულო ფიქრის ქარში

ფეხებიდან ტავისაკენ მომდინარე ტალღა
აგაფრენს და გადაგაგდებს სამყაროსგან მარად
ჩაგაფიქრებს ერთ სიტყვაზე გულს გაგიხდის ავად
ვერ გიშველის სიძულვილიც რომ გაგიჩნდეს წამლად

ვით ლამაზი რქები შვლის
მრავალ გრეხილ ტალღად
მოგევლინოს სიყვარული
მარად გულის წამლად..


მე დაგინახე მწუხრის ჟამს წუხელ

მე დაგინახე მწუხრის ჟამს წუხელ

(me daginaxe mwuxris jams wuxel)


მე დაგინახე მწუხრის ჟამს წუხელ,
ჩემთან მოჰყავდი ღამეს ქარიანს,
ამ საიდუმლოს მხოლოდ ლექსს ვუმხელ,
შენ წუხელ გავდი დედა მარიამს.
ეს ცხადი იყო თუ, მოლანდება,
ფერად სიზმარში გადახვეწილი,
ერთი ბნელი დღე ისევ ღამდება,
კვლავ სამყაროდან ვარ მოკვეთილი.
ვიცი ძვირფასო, ჩემთან ძნელია,
ვიცი, რომ სულ სხვას მივყვები სავალს,
მაგრამ თვალები შენი სველია,
და ტირი კვლავ ჩემს თავგადასავალს.
მაგ მწვანე თვალებს და ცისფერ თავშალს,
თავშალსშენახებ ნაწნავის შრიალს,
ოლარდადებულ გულს,გადანაშალს,
ჩემს ველურ სულში ვუგებ აშრიალს.


მხოლოდ ცხრა თვით

მხოლოდ ცხრა თვით

(mxolod cxra tvit)


ყოველთვის მოჩვენებით გებრძოდი...
გაგრძნობინებდი, რომ არაფერს გითმობდი...
ვცდილობდი, მეთამაშა ცივი ქალის როლი,
მაგრამ უნიჭო მსახიობი ვარ...
ჩემს თავს ვუმტკიცებდი,
რომ ჩემთვის მხოლოდ სიტყვები ხარ,
რომლებსაც არანაირი ძალა არ აქვთ,
მაგრამ ყველა არგუმენტი გამეფანტა...
დაბნეული ვარ...
სიცოცხელს ვიფიცებდი,
რომ არასოდეს დაგითმობდი
მოგებულ პარტიას,
მაგრამ უპრინციპო ადამიანი ვარ...
ვერ ვწინააღმდეგობ!
ვერ გწინააღმდეგობ!
ვერ ვკრძალავ!
ვერ გკრძალავ
ჩემს ორგანოებში!..
და ასეა ყოველთვის,
როდესაც აღვმართავ დიდ გალავანს
ჩემ და შენ შორის,
როგორც ბრძოლებში სჩვეოდათ ხოლმე
და ჩავრაზავ ყველა მისადგომს
შენგან ჩემ მხარეს,
მაშინ ეძებ და პოულობ კიდეც
პირდაპირი კარის ერთადერთ გასაღებს;
მოდიხარ საქმიანი გარეგნობით,
მოდიხარ საქმიანი გამოხედვით,
მოდიხარ უბრალოდ საქმიანი
და მეუბნები:
" წინადადება მაქვს შენთან,
სახლი მინდა ვიქირავო;
ჩემი შვილისთვის...
მხოლოდ ცხრა თვით,
მხოლოდ შენს სხეულში..."


ვოცნებობ

ვოცნებობ

(vocnebob)

ვოცნებობ, იქნებ ისევ დამტოვონ შენზე ფიქრებმა,
მაინც სხვის გულზე დასვენებული შენი ვიქნები!...
არც გებრალები, არც შემიყვარებ ხვალ, როგორც უწინ,
ამიტომ ვნატრობ გამეცალონ, გაქრნენ ფიქრები...
მე ხვალინდელ დღეს შევადარებ წარსულის აჩრდილს,
დავხუჭავ თვალებს, მონატრებას მოვუხმობ ჩემთან...
ხვალ ბიჭი ისევ გამოიწვევს საცეკვად გოგოს,
მე კი დავრჩები შენს ლოდინში, მარტოდ და კენტად...
ცრემლები ისევ დამიშლიან გზისკენ გახედვას,
მათი სიკვდილი დამახუჭინებს ტკივილით თვალებს,
ისინიც ჩუმად გადაივლიან გაყინულ ლოყას,
დამიფარავენ, წამიშლიან წარსულის კვალებს.
ტუჩები ისევ მიცახცახებს სიცივისაგან,
ხვალ ბიჭი ისევ გამოიწვევს საცეკვად გოგოს,
მე კი ტანჯული, ლიანდაგზე დასვენებული -
იმაზე ფიქრი მასულდგმულებს - მოვკვდები ბოლოს!...


მაცდური ღიმილით მიწვევ

მაცდური ღიმილით მიწვევ

(macduri gimilit miwvev)


მაცდური ღიმილით მიწვევ
შენს სახელს ვნებებში ვაქსოვ
სიზმრებს და ოცნებებს მირევ
და ვითომ არაფერს არ მთხოვ.
არ ხარ თუმც მაინც ვილტვი
ღამეს აშიშვლებს მთვარე
ცაზე ვარსკვლავებს ვითვლი
მსურს ჩავიფიქრო რამე.
რომ დამავიწყოს შენი
თბილი ტუჩების ნდომა
ეს მარტოობა ბნელი
და მონატრების გლოვა.
ლოდინი სურვილს ტანჯავს
ვერ გაგისწორებ თვალებს
და ვერც პირდაპირ გეტყვი
ვერასდროს გულის ნადებს.
ამიტომ ვცდილობ ესე
რომ აგარიდო თავი
და დავიბრუნო ჩემი
ვითომ ცხოვრება წყნარი


მე არ ვარ ის

მე არ ვარ ის

(me ar var is)


მე არ ვარ ის,
ვინც უნდა გახდეს, მომდევნო ტრაგედია, შენი სულის კედელზე
და ნატკენ ოცნებებს,
დასამთავრებლად
ვტოვებ შენს სხეულზე-როგორც საფერფლეზე, ჩამწვარ სიგარეტად...
ვერ დამატიე სულში სილამაზედ
და ქუჩის ბოლოს სასურველ სილუეტად, აღარც მე ჩავსაფრდი...
და იცი?დამთავრდი...

სულაც არ ყოფილა საჭირო მარტოობა, რომ შემიყვარო
და გაინაწილო ჩემს ფილტვებში დარჩენილი სუფთა ჰაერი,
როგორც მე შევძელი, ისე არ მჭირდები
და როგორც შეძელი, შენც ისე წახვედი,

ვუკიდებ თამბაქოს და ჩემს გარშემო, ღიმილისფერი, ნაცნობი კვამლია...
შენში ვარ, მხოლოდ სასურველი სილუეტი სხვისი სხეულის,
ისე კი ქალი ვარ..


ნეტავ ახლა ჩემთან იყო

ნეტავ ახლა ჩემთან იყო

(netav axla chemtan iyo)


ნეტავ ახლა ჩემთან იყო,
ნეტავ, ახლა გხედავდე,
ნეტავ, ჩემთან მოხვიდოდე გულში ჩაიხედავდე!
ნეტავ, ახლა გეხვეოდე,
ნეტავ, გულში გიკრავდე,
ნეტავ, ჩემო ანგელოზო ოდნავ მაინც გიყვარდე.
ნეტავ, ახლა მიღიმოდე ამბორისთვის მიხმობდე
ნეტავ, მხოლოდ ჩემი იყო არავისზე ფიქრობდე.
ნეტავ, ახლა გიმღეროდე შენს წინაშე ვდნებოდე,
ნეტავ ,ჩემი სიყვარულის ქსელში გაებმებოდე.
ნეტავ, თვალებს გიკოცნიდე
ნეტავ, ასე ხდებოდეს,
ღმერთო ჩემო ეს სურვილი ნეტავ ამიხდებოდეს.


ღამეა ახლაც ისეთი ბნელი

ღამეა ახლაც ისეთი ბნელი

(gamea axlac iseti bneli)


ღამეა ახლაც ისეთი ბნელი
რომ მთელს სამყაროს შავ ფერში ახვევს,
ცხოვრებისაგან არაფერს ველი,
ვეღარ ვგრძნობ ჩემი სხეულის ნაჭერს...

თითქოს ვიღაცამ დახვრიტა ზეცა
და ვარსკვლავებად მოჟონავს სისხლი,
სხვა ჩემს სიცოცხლეს უჩემოდ ძერწავს,
და რომ ვარსებობ, რატომღაც მიკვირს.

არეულია როლი, თუ სცენა,
ვიღაც ცხოვრების კანონებს მიდგენს,
საკუთარ თავთან ზურგითა ვწევარ,
ან რა აზრი აქვს პირისპირ ვიდგე?

რას შევცვლი თუკი ღამეს გავათევ(?),
ღამე ყველაფერს შავ ფერში ხატავს
ვაგორებ დღეებს,როგორც კამათლებს,
და ვიბრძვი მხოლოდ საკუთარ თავთან...

თითქოს ვიღაცამ დახვრიტა ზეცა,
დილა სისხლიან გზაზე აგდია,
სხვა ჩემს ცხოვრებას უჩემოდ ძერწავს,
და, რომ ვარსებობ,
მხოლოდ ფაქტია!