თუ გაკოცე

თუ გაკოცე

(tu gakoce)


თუ გაკოცე, ვაი შენი ბრალი
დავეცემი დავიმდაბლებ სულს
თუ კივილი ჩამეხშება ხმაში,
ქვენა გრძნობა დამეუფლა უცებ,
თუ გაკოცე, ვაი შენი ბრალი!
თვალის ხამხამს გაუცვითე ტუში,
მსურს ავწაპნო ერთი ციდა სხივი,
სამზერიდან აგაცალო ვნება
ჩამოგყვები კონტურებად ვივლი.
წლები თეთრად შემერია თმაში,
ანემონებს გაუშლია კვირტი,
აგონიას გაგიმძაფრებ ვფიცავ,
თუ გაკოცე, ამ ამბორით შეგშლი.
ბადაგივით შეგისრუტავ ხარბად,
სამყაროში უმზეოდაც ვიწვი,
გამირბიხარ,გაბრაზებას ვმალავ,
შენ დაკემსილ ნაფეხურებს ვითვლი.
ამ მიწაზე ერთი ფიქრი დამრჩა,
სხვა მიზნები ჩავალაგე სკივრში,
თუ გაკოცე,თუ გაკოცე...დედააააა...
სულ მაგ ტუჩებგამოწვდილი ივლი.


მანამ მომეფერე

მანამ მომეფერე

(manam momefere)


მანამ მომეფერე, მანამ გამიფრთხილდი, მერე ყველაფერი იქნება გვიანი.
სანამ ძველებურად ბრუნავს დედამიწა, სანამ არ გამწირავს იღბალი ტიალი
გულში ჩამიკარი გული არ მატკინო, მერე ყველაფერი იქნება გვიანი
სანამ სიყვარული ისევ შემიძლია სანამ კვლავ მახარებს ფოთოლთა შრიალი
ხელზე წაიკითხე ჩემი ბედის წერა, მერე ყველაფერი იქნება გვიანი.
მოვა დრო მიხვდები წარსულის შეცდომებს, აღარ გაგახარებს ფოთოლთა შრიალი.
მე ვეღარ დაგიხსნი ტანჯვა სამსხვერპლოდან, მერე ყველაფერი იქნება გვიანი.
ბედის ირონია მწარედ ჩაგვიცინებს და აგატირებს შიჩუმის ტრფიალი.
მარტო დარჩენილი სევდით გამიხსენებ, მაგრამ დამიჯერე იქნება გვიანი
სანამ ცოცხალი ვარ, მანამ მომეფერე მერე ვერ მიშველის ხსენება ფიალით
გული არ მატკინო, თორემ ცრემლების ღვრა, როცა არ ვიქნები იქნება გვიანი...


ჩემს ბედს ახლა შენი სახელი ჰქვია

ჩემს ბედს ახლა შენი სახელი ჰქვია

(chems beds axla sheni saxlei hqvia)


არ მიძებნია,
ისე გამიჩნდნენ მტრები,

არ ამინთია,
ისე ჩამიქრეს კვარი,
სულ თვალწინ მიდგას შენი შიშველი თმები,
ზურგსუკან მესმის შენი ნაბიჯი ჩქარი.

არ უწვიმია,
ისე დავსველდი გუშინ,
ყველა ვინც დადის,
ახლა ჩემს გულზე დადის,
შენზე ტკივილი ღრმად ჩამეზარდა გულში,
შენზე დარდია ჩემი მთავარი დარდი.

გვერდზე მიმაგდო შენზე წუხილმა დღესაც,
გზები არა ჩანს,
ხევებს მივყვები ქვიანს,
შენ აღარა ხარ,
ჩემი ბედია ესაც
და ჩემს ბედს ახლა შენი სახელი ჰქვია.


ეხლა სადა ხარ

ეხლა სადა ხარ

(exla sada xar)


ვდუმვარ ხანდახან, მებუტება დაღლილი ბაგე,
"ეხლა სადა ხარ,
ვისი სულის სამყაროს აგებ?",
თვალნათლივ ვხედავ,
მეურჩება მაინც გონება,
ვერაფერს გბედავ,
მავსებს ეჭვი და დაღონება.
არადა ვიცი,მაგრამ მაინც ვფიქრობ და მიჭირს,
არ მჯერა ფიცი,
კაცთა ნდობის დავკარგე ნიჭი.
"იქნებ ერთი ხარ?!"-
არ მგონია,ყველა ერთია,
"ვითომ ღმერთი ხარ?!"-
შეუმცდარი მხოლოდ ღმერთია.
ვდუმვარ ხანდახან,
გავუყუჩდე სიყვარულს უნდა,
"ეხლა სადა ხარ? "-
ჩემს დუმილში მომეხმე,მსურდა....


მიყვარხარ. მაგრამ ჩუ ...

მიყვარხარ. მაგრამ ჩუ ...

(miyvarxar, magram chu ...)


მიყვარხარ.

მაგრამ ჩუ...

ჩუ......

არა თქვა,გულში დამალე,

არსად არ გამთქვა

რომ მენატრები,ჩურჩლით გეტყვი

დახუჭე თვალები დახუჭე

სინათლე ყველაფერს აფუჭბს

სიბნელე მათბობს და მაჩუმებს.

არ გინდა?

სიცოცხლეს გაჩუქებ...

თვალებზე შეგახებ ცხელ ტუჩებს

ეს კოცნა ტკივილებს აყუჩებს

გთხოვ შენი სინაზე მაჩუქე

და შენი სიძმრები მაჩუქე

და მე ამ ყველაფერის სანაცვლოდ

დარჩენილ სიცოცხლეს გაჩუქებ...


ბოლო სუნთქვა

ბოლო სუნთქვა

(bolo suntqva)

არ იტირო, თვალს დაუშრა კალთა,
დღეს ქალაქი მუქმა წვიმამ აავსო,
შენს თვალებში სიყვარული დამრჩა,
სული უკვე დეკემბერით გაივსო.

მე ხომ ვცადე ურცხვი გზებით ლოცვა,
თან მომდევდა შეურყვნელი ქარი,
აღარ გვინდა ჩვენ მეორედ მოსვლა,
აღარ მინდა მე შენს გარდა ქალი.

დედამიწა შეიფოთლა ვერხვით
და ეს დილა გათენდება მკვდარი
შენ არ მოხვალ ჩემს კარებთან ფერხთით,
ვერ დაგხვდები ოცნებებით მთვრალი.

და ახალ ფეთქვას მოიტანს გული
ასი წლის შემდეგ
თეთრი ფიქრებით ნავსები სული
გეძებდა დღემდე.

და მე მოვედი ელვასავით მოწმენდილ ცაზე,
თვით უკუნეთში დავიდგი ოქროს შანდლები,
გააფთრებული სიყვარული ეკიდა კარზე
და თოვდა ბინდი, თოვდა, თანაც რამდენი...

ვერ მოედება ქარიშხალივით შენს კისერს კოცნა
და ვერ მოვუსმენთ ერთმანეთის მაჯების ფეთქვას
მე კი, ძვირფასო, გამაწამებს მტარვალი მოცდა
მოცდა, რომელიც თან მოიტანს ღამეთა ხეთქვას.

არ შეირხევა იმ დღესავით მთვარე სარკმელში
და არ მოიტანს ჩვენი ყოფა აგვისტოს ბინდებს
მე გავიხსენებ ამ ოცნებებს სასუფეველში,
როცა სიცოცხლე კვლავ დაიძინებს.

დღეს აგიზგიზდნენ ის კოცონები,
შორით რომ ათბობდნენ ერთურთს,
მე ვეღარ მოგწვდი ისე წახვედი
და დაემსგავსე თეთნულდს.

იქნებ კვლავ ვცდები და შენ ის არ ხარ,
ვისაც ვეძებდი თვით ჟამთა სვლაზე,
შენ ჩემთვის მაინც დედამიწა ხარ,
რომელიც ღერძზე მოძრაობს ცვლაზე.

ჩვენ კვლავ შევხვდებით სიზმრებში მაინც
თეთრი ფარდებით სავსე კედლებში
და ჩვენ შევხვდებით ცალ-ცალკე აისს
უიმედობით სავსე ეკლებში.

მე მაინც მახსოვს ზაფხულის ღამე,
გამოღვიძებას რომ ჰგავდა თითქოს,
ვერ მოვასწარი თვალის გახელა
და ისევ ძველი სიბნელე მიხმობს.

მოციქული ვარ მე სველი ქარის
ვემშვიდობები მაგ ალვის თითებს
დღეიდან ჩემში სიკვდილი არის,
ძვირფასო ვეღარ ვერევი მითებს.

და მე მარტო ვარ დეკემბრის თოვლში,
შენი თვალები არ მწვავენ ცქერით,
ვეღარ შევედი მე ზამთრის როლში,
ვეღარ გაოცებ უკვდავი ბგერით.

შენი სინაზე ვერ მიდნობს გულ-მკერდს
არც გაღიმება ფეთქავს იებით,
ეს სიყვარული მოჰგავს ზღვისფერ მტრედს,
რომელიც კვდება მიწის ძიებით.

როცა მიხვალ სალოცავის კარებთან,
ერთი ლოცვა გაიმეტე ჩემთვის,
მე დღეს დავლევ ჩემს ძველ მოძმე ღამესთან,
პოეზიას ფრთებს შევუზრდი შენთვის.

და მიფრინავს დროის ორბი მაღლა,
ვით სიცოცხლე, ვით გრძნობები ძველი,
ეჰ! სკულპტორო, კვლავ დაეშვა დაბლა,
ჩვენ რას ვძერწავთ ან რისი ვართ მთლელი?


შენ სიბრალულის გრძნობა დაკარგე

შენ სიბრალულის გრძნობა დაკარგე

(shen sibralulis grdznoba dakarge)


შენ სიბრალულის გრძნობა დაკარგე
ნეტავ გაგაჩნდა ადრე?!
შენ - სითამამეს გადააჭარბე
ადრე არ იყავ ასე.

სულ დამივიწყე, აღარ მკითხულობ,
არც გახსენდები ნეტა?
უყურადღებობამ და გულის ტანჯვამ
გადააჭარბა მეტად.

ნეტავ სინდისი სულ აღარ გქენჯნის.
რომ მიმატოვო ასე?!
დამნაშავედ კი გამომიყვანე,
ნეტავ ვიცოდე რაზე.

ალბათ დამწამე ცილი, რომ ვითომ
მოგწონებია მისი თვალები,
იმიტომ აღარ ჩანხარ ქუჩაში
რომ შენ მის გამო მე მემალები

შენ გაგიცვნია ლამაზი ბიჩი,
მოგწონებია მისი თვალები,
იმიტომ ახარ ჩანხარ ქუჩაში
რომ შენ მის გამო მე მემალები.

ალბათ გეგონა ვერ გავიგებდი,
არ მიამბობდნენ თქვენს ამბავს მალულს.
ალბათ გეგონა გაპატიებდი,
გააგრძელებდი სიყვარულს გარულს.

არა გსმენია თქვენზე ეშმაკი,
რომ დაიბადა ამქვეეყნად ქალი!
შენგან ბოდიშებს მე არ მივიხებ
მალე წაიხებს შენს სიტყვებს ქარი.

მე კი მეგონა ოდესღაც მაინც
შენთვის ვყოფილვარ პატივსაცემი
თურმე ფარულად მტერი ყოფილხარ
და ფარვით გულში ლახვარს მცემდი.

წადი ჩემგან შორს და არ ელოდო
რომ განმეორდეს ოდესღაც ჟამი.
იყავი წყეული ღმერთისგან მუდამ,
არ შეგიცოდებს არც ერთი წამით...


გავარდისფერებულ ცხოვრებიდან

გავარდისფერებულ ცხოვრებიდან

(gavardisferebul cxovrebidan)


გავარდისფერებულ ცხოვრებიდან აფრინდა გედი,
თითქოს ფოთლების მელოდია მოსტაცა ქარებს...
გალანდებული ეულეთის ასკეტი ბედი
დღესაც დაეძებს სადედოფლოდ დაკარგულ ქალღმერთს.
ბუნებამ უკვე ოცდაოთხჯერ იცვალა ფერი...
ოცდამეოთხედ შეეპარა სისოვლე თვალებს...
გაფერმკრთალებულ ბაგეებზე დამდნარი ცრემლი
ფოთოლცვენაში გადაკარგულს წვიმაში დაგდევს.
ქარების ლოცვით იფერფლება მტირალა ღამე,
დამანდილული, ნაღრუბლავი ისწორებს ფატას
და მონაჟური წვეთებიდან მოწყენილ მთვარეს
დღესაც გამოჰყავს საქორწინოდ პატარძლის კაბა...
და კვლავ დაეძებს სადედოფლოდ დაკარგულ ქალღმერთს,
გალანდებული ეულეთის ასკეტი ბედი...
თითქოს ფოთლების მელოდია მოსტაცეს ქარებს,
გავარდისფერებულ ცხოვრებიდან აფრინდა გედი...


თუ მოგენატრო

თუ მოგენატრო

(tu mogenatro)


ისევ გაწვიმდა...
ისევ აჩურჩულდნენ ტირიფის ტოტები...
მე უშენობით თვალები ხომ არასოდეს დამინამია.
ალბათ გამიგებ,
დავიღალე და მეც უკვე სხვისთვის ვცოცხლდები,
ნუ გამამტყუნებ,
თავად ხვდები – ყველაფერი შენი ბრალია...
თუ მოგენატრო,
ისე, როგორც ჯერ არავინ მოგნატრებია,
ლამაზ სიზმარში
იქნებ შენთან ერთხელ მაინც კიდევ მოვიდე.
თუ მოგელანდო...
ჩათვალე, რომ ყველაფერი დაგსიზმრებია
და ის ბავშვობაც
მხოლოდ ლანდად გაიყოლია აპრილობის თვემ.
ნუ დაღონდები,
მოვა დრო და ვიცი მაინც დაგავიწყდები,
შენი ცრემლებიც
გაზაფხულის წვიმასავით გადაივლიან...
და თუ ნაღვლიან
აპრილობის ღამეს ისევ დაგესიზმრები,
მაშინ მიხვდები,
რომ უჩემოდ არსებობა არ შეგიძლია...


მოგდომებია როდესმე ტირილი

მოგდომებია როდესმე ტირილი

(mogdomebia rodesme tirili)


მოგდომებია როსმე ტირილი?
როდესმე ცრემლი მოგნატრებია?
თუ გყვარებია ოდესმე ვინმე,
ვისიმე ჯავრი თუ გქონებია.

ღამე მთვარესთან გითენებია?
ზღვასთან თამაში თუ გყვარებია,
წვიმაში თმები დაგსველებია?
თვალები ცრემლით გისველებია?

თუ გყვარებია ოდესმე ვინმე?
ვისიმე ჯავრი თუ გქონებია,
ალბათ დამთვრალხარ წითელი ღვინით,
ალბათ სიმღერა მოგნატრებია?

თუ გაწოლილხარ ოდესმე თოვლში,
თოვლში ყვავილი თუ გიძებნია?
თუ გიცინია აცრემლებამდე?
ნამტირალევს თუ გაგღიმებია?

თუ გყვარებია წიგნი ოდესმე,
ოდესმე ლექსი თუ გყვარებია?


ქალი ხარ, თვალებში გიელავს სიბილწე,
თამაშობ ბედით და განგებით მარტივად.
ზეციდან თითებით ჩამოხსნი სიმშვიდეს,
თუმც რაში გარგია სიმშვიდე? - მარტი ხარ.

შენს ტუჩის კიდეზე დაყრდნობილ სიგარეტს
შიში აქვს დროის და შეხებას ნებდება,
ჯერ კიდევ ცხრამეტი ღერია კოლოფში
და ეს მარტოობაც სისხლივით დედდება.

ჰო, ასე გართობით თამამად მიიწევ,
შენ ერთადერთობა გარგუნა ცხოვრებამ,
და მიდის წუთები ტკივილად ნაჩენი
სადღაც კი განცდები იქცევა ცოდვებად.