სტატუსები – statusebi

არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც სათუთად უყვარხარ, მაგრამ არ იციან როგორ გაჩვენონ ეს გრძნობა.


სტატუსები – statusebi

კარგი იქნება თუ ცხოვრების ყველა მომენტით ისარგებლებთ და მიიღებთ იმას რისთვისაც გაჩნდით.


სტატუსები – statusebi

მძულს დრო... მისი გაჩერება შეუძლებელია... მძულს ტყუილი... ის დიდი ტკივილს მაყენებს... მძულს ცრემლები... ისინი სისუსტეს ამჟღავნებენ... მძულს, როცა კითხვაზე კითხვით გპასუხობენ... მძულს სიყალბე, რადგან მას ყოველთვის ვხედავ... მძულს სიცილი, როცა მტკივა...


სტატუსები – statusebi

ზოგი საკუთარ ჩრდილში დგება მისივე ნებით და ჯუჯად თვლიან სულით გოლიათს


სტატუსები – statusebi

ბავშვობიდანვე ჩუმად დამაქვს შეჭრილი ფრთები, ბრბოს კი რატომღაც კუზი ჰგონია


დავით დეფი - David Dephy

ხანდახან (xandaxan)

არავის ვამართლებ, ბრალსაც არვის ვდებ,
არ ვეძებ საბაბს, არ ვეძებ მიზეზს,
შენ თუ გამათბობ, მეტსაც მოვითმენ
ვენდობი ღმერთს და მესსიას, Jesus,

არავის მივყვები, მეც არვინ მომდევს,
ახლა ჩრდილები თუ გამიგებენ,
ბაღის ჩრდილები, ვაშლის ხეც ღობეს
ისე დააწვა, თითქოს ვიგემე

დღე სამიჯნურე და ღამე, ივლისი,
მეშვიდე თვეა ზაფხულის ნიჭით,
შენს მოსაძებნად სად არ ვივლიდი,
მაგრამ არ გეძებ, მე ახლა მიჭირს

აგიხსნა რატომ, რატომ ვმარტოობ,
ჩრდილები მართლაც რა წარმტაცია,
ხან ვიხიბლები, მათით ვსაზრდოობ
ხან გამიტაცებს მედიტაცია,

ხან შენს სიშორეს ისე ვეჩვევი,
როგორც ერთ სოფელს ეჩვევა მგელი
და აუხსნელი ნდობით, ეჭვებით,
გადიან ღამენი, გადიან დღენი,

გადიან წლები, საუკუნენი,
მათი გმირებიც ერთმანეთს სცვლიან,
ხან ვსნეულდები, ხან ვიკურნები,
ხან ადრე ვდგები, ხან ვწვები გვიან,

დროდადრო ვიჭერ მე ჩემს სამშვინველს,
დიდ ოქროს კვეთას სიკვდილ–სიცოცხლის,
მთვარის სახებაც ზოგჯერ მაშინებს
და მზის ამოსვლაც მიკვირს, ვიცოდი

ბავშვობიდანვე, თითქოს ხმა მეცნო
და მწვერვალებზე სხივნი მთის ნებით
ანგელოზებთან თვლემენ და მეც რომ
ალბათ ჩემივე, თავს ვესიზმრები.


2 თებერვალი 2009 წ


დავით დეფი - David Dephy

საიდუმლო საზღვარი ჩვენს შორის

(saidumlo sazgvari chvens shoris)


როგორც თავის ტკივილი მაქვს
ტვინის მარცხენა ნახევარსფეროში,
ისე ვსიზმრობ ჩემს ქვეყანას
ჩიტი ფრენისას ფერდს რომ შლის,

ფრთებქვეშაც იტევს მთლიან ცას
იფრენს, იფრენს და მიიფრენს,
ვიღაცას უყვარს ვიღაცა
ვიღაც, ვიღაცას იისფერს,
ყვავილს მიართმევს დღეისსწორს
ან შეიძლება დღესაც კი
მე ყოველღამით ვსეირნობ
და ყოველღამეს ფეხსაცმლით

ვიგებ მანძილთა სიშორეს,
ქუსლი რამდენად გამიცვდა
სიზმარსაც დღეს მოვიშორებ,
ამიხდა, მსაჯულ ნაფიცთა

განაჩენივით ხმა მესმა
და დანარჩენი სიზმარნიც
შემოვიტოვე ხვალისთვის
ზნეგამჭრიახე ბისმარკის
უშველებელი სახელის ძალით
ქვეყნიერებას და სახელმწიფოს,
ვცნობ საუკვდავე საძვალედ,
სიტყვებს სიტყვები კვლავ
მიერითმოს,

კვლავ მიესუნთქოს ჩიტი ცას,
კაცის და ქალის ტრფობითვე,
თუ წისქვილის ქვას მივიბამ,
ორ თვეზე მეტსაც მოვითმენ,

მაგრამ სურვილთა ახდენა
დაე ერთ წამში დასრულდეს,
მე უკვე მივხვდი რა ხდება
რა სურს მთვარეს და რა სურს
მზეს, რა სურს საერთოდ სამყაროს,
ან საიდან ვართ, ვინა ვართ,
ერთი ცის ნაცვლად სამს ვხმარობ
მიყვარხარ, ისევ მიყვარხარ,
ვინახავ, საზღვარს ვინახავ,
დროდადრო ბნელის უკან ხარ,
ხედავდეს ნათელს ვინც ნახავს,
მოგაგნოს ვისაც უყვარხარ.

დეფი 12 აპრილი 2009


ოცნება

ოცნება (ocneba)

ოცნებას შენ ვერ წამართმევ
ოცნება მხოლოდ ჩემია
ოცნებით მაინც გავხდები
შენი პატარა ფერია


უადამიანო ვარ ადამიანი

უადამიანო ვარ ადამიანი

(uadamiano var adamiani)


უადამიანო ვარ ადამიანი, მიამბეთ რაიმე სიჩუმის შესახებ, თორემ სიყვარულმა სულ გადამიარა ... რომელშიც შევსახლდი ... უადამიანო ვარ ადამიანი და ჩემი ჩამქრალი ოცნების ბრალია, თურმე სიყვარული რომ გავანიავე - დიდი ხნის მკვდარი


სასიყვარულო ჩანახატი - sasiyvarulo chanaxati

ახლა აქ რომ იყო, მეტყოდი, სულელი ხარო. მე კი არც კი ვიცი, უფრო მეწყინებოდა თუ მესიამოვნებოდა... რაღაცნაირი ამინდია, სევდიანი, ნაცრისფერი, ფიქრისფერი, ოცნებისფერი... ოღონდ, აუხდენელი ოცნების ფერი... ხოდა, მეც ვზივარ და ვოცნებობ: ახლა აქ რომ იყო...
თითქმის ყველაფერი მაღიზიანებს ირგვლივ... ალბათ, მეც ვაღიზიანებ ახლა ვინმეს... ნეტავ, ამ წამს რატომ არავისი აზრი არ მაინტერესებს შენ გარდა?... ახლა აქ რომ იყო, გკითხავდი ამას... თუმცა არა, არ გკითხავდი, ალბათ... სჯობს, ზოგი რამ უთქმელი დარჩეს...
ახლა აქ რომ იყო, მხარზე დაგადებდი თავს და ასე მიხუტებული კიდევ ერთხელ გეტყოდი, რომ მეშინია და გთხოვდი, არ დამტოვო... ახლა აქ რომ იყო, ასე ძალიან აღარ მომენატრებოდი... ახლა აქ რომ იყო, ვილაპარაკებდით ყველაფერზე ან, უბრალოდ, გავჩუმდებოდით და ისე ვილაპარაკებდით არაფერზე... ახლა აქ რომ იყო, ვაღიარებდი, რომ ეს ნაჯღაბნი შენ გეძღვნება... ახლა აქ რომ იყო, გეტყოდი, რომ მიყვარხარ... ახლა აქ რომ იყო...