მსმენელი ერთი

მსმენელი ერთი

(msmeneli erti)


იყო საღამო… ერთი კაცისგან შემდგარი ბენდი,
ცაზე არ ჩანდა არც ვარსკვლავი, არც რომანტიკა,
მსმენელი ერთი, არც მოხუცი, არც ახალბედი
და უცხო ხმების უსასრულო, ღრმა დიდაქტიკა…
ასე მგონია, ირგვლივ მხოლოდ სიჩუმე ისმის,
მე ვუკრავ, მაგრამ, თითქოს ნოტებს მოედო ობი!..
მსმენელი ერთი, არც ბავშვი და არც ვიღაც მწირი…
და კვლავ სიჩუმე და სიჩუმე და სიტყვის ფობი.
მორჩა კონცერტი… რომ ჩაუწყდა ხმა ყველა ბგერას,
როცა დაღლილმა ამოვღერღე მე ბოლო ნოტი,
მსმენელი ერთი, არც წითური და არცა ქერა
ამ ეფინიზმით დაბნეული, ვით უხმოდ ჭოტი…
მე დავასრულე, ხომ ვიმღერე მარტომ დუეტი?!.
ახლა სცენაზე თავდახრილი მოველი თქვენს ტაშს…
მსმენელი ერთი შავგვრემანი, სველი უპეთი
მომიახლოვდა და სიფრთხილით აქნევდა თავს


გაგახსენდება

გაგახსენდება

(gagaxsendeba)


გაგახსენდება ჩემთან ერთად განვლილი დღენი,
ტანჯვით შექმნილი ცრემლნარევი ღიმილი ჩემი,
სევდით მოცული,ამღვრეული თვალები ცრემლით,
მაგრამ იცი,რომ ვეღარასდროს ვიქნები შენი..

წამით დახუჭავ თვალს,შეიგრძნობ გარდასულ წამებს,
და მიეცემა შენი გული სევდიან ქარებს..
წამით შეაღებ ჩემს დაწყევლილ სამყაროს კარებს,
და უიმედო,სევდით სავსე,დახუჭავ თვალებს…


შენი ხელები

შენი ხელები

(sheni xelebi)


მე მეხებიან შენი ხელები!....
შენი ხელები გრძნობენ ჩემს სახეს,
არ მიყვარს როცა სხვას ეფერები,
ვხვდები, ისინი გიგებენ მახეს!.

შენი ხელები მუდამ თბილია
და მე მაჟრჟოლებს, როცა მეხები,
თუ ეს შეგრძნება ასე ტკბილია,
რა დაშავდება ერთი შეხებით?

როცა სიცივე ძვალში გაატანს,
შენი ხელები ამბობენ სათქმელს...
როცა მე ველი ნაადრევ ზამთარს,
სულ შენს ხელებში ვპოულობ საშველს...

შენი ხელები სახეს ეხება,
ცდილობ, აღიქვა ის-რაც მე არ ვარ,
ო, რა ნაზია თითო შეხება,
ხანდახან ვფიქრობ-შენსავით ბრმა ვარ.

და თუ ვერ ვიგრძნობ მე შენს შეხებას,
მივხვდები,რომ გსურს,მაგრამ ვერ მშველი,
მაინც ვერ ავხსნი ამ შეფერხებას,
მინდა, რომ ვიგრძნო კვლავ შენი ხელი!...


ციცინათელა

ციცინათელა

(cicinatela)


ლამპიონებს არ დავაცლი ნათებას,
პირქუშ ღამეს მსუბუქ ნათელს შევმატებ.
მე არ ვუცდი სულის ცეცხლის დანთებას,
ნაკვერჩხალითაც მივაღწევ ზეცამდე.

თეთრი ღამე ჩემს არსებას ითვისებს,
ბნელი ღამე ცდილობს სული წამართვას,
მთვარეს ვხედავ და მივდივარ იმისკენ
მთვარის მეტი მე არავინ არა მყავს.

ჩემი სახლი სიჩუმეში ცივია,
ეს სიჩუმეც აღარ ამბობს არაფერს,
რაც ჩემს სულში სისუფთავის სხივია,
ღამეს ვაძლევ,თუ არ მივცემ-წამართმევს.

გავანათებ,თუნდაც ბოლო წუთამდე,
ჩავიწვები ფანჯარასთან სანთელად,
სწორედ ამ დროს ჩამესმება მთვარის ხმა:
-მარტო რად ფრენ,ჩემო ციცინათთელა?!