ფიქრებში ჩუმად

ფიქრებში ჩუმად

(fiqrebshi chumad)


ზამთრის ცივ სუსხიან ღამეს,
მომენატრები როგორც არასდროს,
ჩუმად გინატრებ ამ ღამეს მარტოს,
რომ ჩემი გული ნაზად მოგანდო.
ღამე პირქუში და ულმობელი,
ფიქრებს გაფანტავს და შენც გაქრები,
მომელანდები ალბათ კვლავ დილით,
ისევ სიზმრებში გამეფებული.
გამეღვიძება პირზე ღიმილით
და ისევ-ისევ დავიწყებ მე ფიქრს,
შენ კი არ ჩანხარ ან გამოჩნდები?
და ისევ სევდით ავივსებ თვალებს.
დაღამდა ისევ ზამთრის ცივ ღამეს,
მომელანდები ალბათ ამაღამ
და ისევ ორნი ფიქრებში ჩუმად
გავირინდებით ალბათ ლამაზად…


აღარ მიგიღებ !

აღარ მიგიღებ!

(agar migigeb)

კამკამა ცრემლებს დავემსგავსე-თითქოს ნაღვლიანს..
და ეს ფიქრები, ოცნებები-თითქოს ქარს მიაქვს..
ცრემლის გუბეებს შევუერთე სველი მიწა მე,
შენი სიტყვები.. სიყვარული როგორ ვიწამე..

შევეგებები ცრემლიანი შავ-თეთრ განთიადს,
და თვალებს დავხრი.. კვლავ დავმალავ სახეს დარდიანს..
შენ კი გაფანტე იმედები, ფლიდი ფიქრები
რომ მე ოდესმე დავბრუნდები..შენი ვიქნები..

ახლოს ნუ მოხვალ..მოშორებით, ჩუმად მისმინე,
ისიც იკმარე ეს ამდენი რომ მოგისმინე,
ვიცი გაქრება ეს ოხერი გულის დარდები
და აღარასდროს..აღარასდროს შემიყვარდები!!

ახლა კი წადი!გინდ იცინე, თუ გინდ იტირე,
თუ სხვასთან მნახავ-ნურასოდეს ნუ გაიკვირვებ..
შენზე არასდროს-წამითაც კი აღარ ვიფიქრებ,
ნუღა ეცდები დაბრუნებას…აღარ მიგიღებ


სევდისფერ ზეცაზე ნისლმა ჩამოთოვა ….

სევდისფერ ზეცაზე ნისლმა ჩამოთოვა

(sevdisfer zecaze nislma chamotova)


სევდისფერ ზეცაზე ნისლმა ჩამოთოვა
ღრუბელი უსაღვრო დარდებმა მოიცვა
შენი გაღიმება ისე მენატრება
თვალებმა სიშორე ცრემლებად მოისხა

სიცივით ატუზულა ოცნება კიბეზე
მთვარე დავიწყებულ ფიქრებს ეფერება
ჩემო ანგელოზო ისე მომინდი
ამ თვალებს გადაღლილს, შენითღა ეშველება

არ იცი როგორი ცუდია ლოდინი
და თუ ლოდინმა დაკარგა ფასი
მერე ძნელია ძალზე ძლიერ მოგენატრება
არის რაიმე ? სამყაროში ამ გრძდნობის მსგავსი.

მე როცა ისევ შემომიტევს ეს თბილი გრძნობა
და კამარაზე თეთრი ღამე სარეცელს გაშლის
შენ გაგიხსენებ ჩემო ტკბილზე ტკბილო ოცნება
და შენ ბაგეებზე სიყვარულის ფიალას დავცლი


ხსოვნას …

ხსოვნას …

(xsovnas)


მოვდიოდი. ვიცოდი, რომ შეგხვდებოდი.
გაგიჟებით მოვანგრევდი ტალღებს.
არ მეგონა, ასე მწარედ შევცდებოდი.
არ მეგონა, ავიტანდი ამდენს.

მოვდიოდი. შემოვცვითე ქვეყნად გზანი.
დარდიანი თალებს ცრემლით ვირეცხავდი.
საყვარელო, მე ამ წუთას შეგიცანი,
ახლა უფრო ძვირფასი ხარ ვიდრე მყავდი.

მაპატიე, სანატრელო, ყველაფერი,
მაპატიე, ცრემლიანი ღამეები.
რაღას ველი? რაღა მინდა? არაფერი.
თვალწინ მიდგას შენი წმინდა ბაგეები


ვიცი სიგიჟემდე გიყვარვარ

ვიცი სიგიჟემდე გიყვარვარ..

(vici sigijemde giyvarvar)


როცა თვალს ახელ ჩემს სახეს ხედავ
და თავი ნაზად გიდევს ჩემს მხარზე,
თითებს შეგახებ ნაზი ფერებით
მკერდს დაგიკოცნი და გაგახარებ.

ისევ შეიგრძნობ და თავს დაკარგავ
ვნებამორეულს მე რაც ჩავმალე,
სიგიჟის ცეცხლი შემოგაწვება
და სიყვარულის ბუშტს ისევ გავხევ.

მე არ დაგინდობ არანაირად
უნდა გამიძლო სადამდეც გაძლებ.
მე შენ მიყვარხარ და შენც გაქრები
ოდეს ველური ეს გრძნობა გაქრეს.

მომხვიე ხელი ისევე მაგრად,
ფეხის გულებით მომეფერები,
მე შენ დაგიძგერ სიყვარულის ზღვას
სანამ იკივლებ არ გავჩერდები.

თვალებს გიმღვრევენ ჩემი ტუჩები
და გულს გიჩქარებ როცა მეხები,
კანკალს დაიწყებ თითქოს შეგცივდა
და მხურვალებით შემომევლები.

დასასრულს ერთსაც ტანთ მომეკვრები,
არსად გამიშვებ რადგან გავქრები
სხვა ქალებისთვის არ გემეტები
დასაკარგავად დაგენანები.


მეგობრის

მეგობრის

(megobris)


ღმერთო,აკურთხე ამქვეყნად ყველა მეგობრის გული,
მეგობრისათვისდამდნარი,დამწვარი,დადაგული,
არ გამაგონო არასდროს ეს გრძნობა შელახული,
შეაძლებინე ყველას მეგობრის სიყვარული."
პირჯვარს ვიწერდი ისევ,სულ სათითაოდ გლოცავდით,
ჩემი ლამაზი ფიქრებით და მონატრებით გმოსავდით,
კვლავ ჩუმად ვიმეორებდი:"სანამ არ არის გვიან,
ჩემი სანთლები სანამ ბოლომდე დაიწვიან,
მე მეგობრებო თქვენთვის ეს ლექსი მიჩუქნია
და მადლობა რომ თქვენით დღეს მეგობარი მქვია


სულ მელანდები

სულ მელანდები

(sul melandebi)


სულ მელანდები და ვერ ვხვდები რა მემართება,
რად ამედევნა აჩრდილივით შენზე ფიქრები...
იქნებ ღიმილი, მწველი მზერა, ხმა მენატრება,
ალბათ მჭირდები, უსაშველოდ, ძლიერ მჭირდები!

ციურ ფერებში დავინახე შენი ხატება,
მსურდა ოცნებით ღრუბლებს ზევით გამოვყოლოდი...
ჩვენს სურვილებში ვერ ვიპოვე რამე მსგავსება
და აქ, მიწაზე უიმედოდ, მაინც გელოდი...

დრო გადიოდა, მე გელოდი, ისევ გელოდი,
დღეთა დინებამ ვერ წაშალა ძველი ფიქრები...
როგორ მინდოდა წუთით მაინც გვერდზე მყოლოდი...
მჭირდები კარგო, ტკივილამდე, ძლიერ მჭირდები!


მარტოობისთვის

მარტოობისთვის

(martoobistvis)


მარტოობისთვის დაბადებულს ვგავარ, ამქვეყნად
მიტოვებული, მარტოსული, უგონო მდგმური,
დრო გადასული და დამჭკნარი ვარდების ბუჩქი
და სამუდამო საიდუმლო, ხმა და ჩურჩული.
მარტოობისთვის დაბადებულს ვგავარ ამ ქყევნად,
თუმც,მარტოობამ შემაყვარა მე შენზე ფიქრი,
ფიქრი რომელიც ამ გრძნობებმა ვეღარ დაფარა
და გამიმძაფრა სიყვარული და შენზე ფიქრი.
მარტოობისთვის დავიბადე თურმე ამ ქვეყნად,
დედამიწაზე მოვლენილი,უიღბლო მდგმური,
მარტოობისთვის შემიწირავს ეს ჩემი თავი...
თუმც მარტოობამ შემაყვარა მე შენზე ფიქრი


გულში დაკრძალული

გულში დაკრძალული

(gulshi dakrdzaluli)


მე მომწონს, ქვეყანაში მეფობა სიყვარულის,
გულში აფეთქება ცოდვის სინანულით.
მე მომწონს, ოცნებებით აღვსილი ფიქრები,
უეცრად რომ დაათოვს მიწას ფიფქებით.

მე მიყვარს ღიმილი მაგ შენს თვალებში,
და სიყვარულის ახსნა ღამეში.
ჩემთვის ხომ ყოველი თბილი სიტყვა ხარ,
მიყვარხარ, მიყვარხარ, მიყვარხარ, მიყვარხარ.

წახვედი, დამტოვე, რა მოხდა გარშემო?
ახლა იმედებით დღითიდღე ვარსებობ.
სასთუმალს გელიან ეს ჩემი მკლავები,
ტუჩები კოცნებით დანამთვრალები.


წვიმას გაჰყევი?

წვიმას გაჰყევი?

(wvimas gahyevi?)


თოვლით დაიფარა ირგვლივ ყოველივე,
თოვლივით გაცივდი შენც…
მე კი მზე მინდოდა,სხივებს დავეძებდი,
ცოტა სითბოს ვთხოვდი ღმერთს..
ირგვლივ სიბნელეა,ცივი სამყაროა,
არსად აღარ ჩანხარ დღეს ,
თოვლს დაუფარავს შენი ნაკვალევი
ვეღარ გპოულობდა მზეც..
თვალზე ჩამომცვივდა მონატრების ცრემლი,
ადნობს მოყინულ გზებს..
ისევ ცრემლის კვალით თუკი გიპოვნიდი
აღარ ვინატრებდი მზეს…
წვიმას ვნატრულობდი თოვლის დასადნობად
აი გაწვიმდა დღეს.
მაგრამ არა,არა..ვაი,მეკარგები…
წვიმას გაჰყევი შენც?