ვარდის მსგავსი

ვარდის მსგავსი

(vardis msgavsi)


ფანჯრის დარაბთან ჩიტი ჩამოჯდა
და თავი მორცხვად ფრთებში ჩამალა,
შენი ამბავის მთქმელად მოვიდა
რიდით და კრძალვით შენზე მომიყვა.

გაზაფხულის დღეს ჩვენს შორის ბაღში
ია და ვარდი ისევ ჰყვავიან,
მაგრამ უშენოდ ვერ იხარებენ
შენგან მოვლა და სითბო აკლიათ.

მარტის თბილ ღამეს სხივნი ანათებს
ცად დაიწყებენ უთვალავ კიაფს,
მთვარეც ვერ იმზერს მზეო უშენოდ
კვლავაც დაიწყებს შენზე სიმღერას.

ასეთ ფიქრებში ასე მგონია
შენ მზეს ატარებ მსუბუქ ზვირთებად,
შენი წამს ცქერაც საკმარისია
დღეს უამრავჯერ გამობრწყინებად.

ეს პოეზია და ცეცხლის ვნება
ერთურთს ერევა გაუღვიძებლად.
შენ ჩემი მზე ხარ მე კი გმირი ვარ
რომელიც იტანს მზით გაგიჟებას


ყველაზე სათუთს რაც გამაჩნია

ყველაზე სათუთს რაც გამაჩნია

(yvealzde satuti rac gamachnia)


შენ დაგიტოვებ ყველაზე ლამაზს,
ყველაზე ძვირფასს რაც გამაჩნია...
ჩემს ფიქრებს, დარდებს, ჭადრების ფოთლებს,
სიჩუმეს, წვიმას, ზაფხულის ქარებს,
ჩემს ათას ეჭვით უძილო ღამეს, სევდიან დარებს...
ჩემს დაღლილ თვალებს, ფიქრსა და სევდას,
ცრემლების ციმციმს, ნისლიან ზეცას...
შენ დაგიტოვებ ლურჯთვალა იებს,
თეთრ გვირილებს და ბავშვობის სევდას...
იმედის მერცხალს, ლოდინს და თმენას,
დღევანდელ ცრემლებს. ხვალინდელ ლხენას...
ჭადრების შრიალს, ფოთლების ცვენას,
წვეთების კისკისს, გედის სიმღერას...
შენ დაგიტოვებ ყველაზე წმინდას,
ყველაზე სათუთს რაც გამაჩნია..


იქ ირწეოდა რომელიღაც პოეტის პწკარი

იქ ირწეოდა რომელიღაც პოეტის პწკარი

(iq irweoda romeligac poetis pwkari)

იქ ირწეოდა რომელიღაც პოეტის პწკარი,
უთანხმოებამ და კამათმა როცა იფეთქა,
გალაკტიონმა შემოაღო, ანაზდათ კარი
და მოწიწებით ხაზგასმულად მახსოვს იკითხა,
ოჰ, კრება გაქვთ პოეტებს ზამიკო?
წამოდგა ვიღაც, იქვე კართან ფეხქვეშ გაეგო,აუხსნა რაღაც
მან კი დასტოვა ღიმილის ხურდა,
თავისი დიდი რკინის ხელი სულში ჩაგვიყო და გაგვეცალა
მას უბრალოდ ხუმრობა სურდა.


მთვრალის აღიარება.. მონატრება..

მთვრალის აღიარება.. მონატრება..

(mtvralis agiareba ... monatreba)


მე ღვინოს დავლევ მსურს ისევ დავთვრე
შენზე ფიქრები წამში რომ გაქრეს,
მაგრამ რად გინდა? შენი ღმილი
ნაზ კოცნასავით მე უკან თან მდევს.

ცხადში სიზმარში მხოლოდ შენ გხედავ..
და მხოლოდ შენთვის ხარობს ეს გული
და ჩემს მოლოდინს შენთან შეხვედრის
ალბათ არა აქვს დასასრული.

მოდი, მითხარი მომეც იმედი
რომ რაღაც შანსი აქვს ჩემს მოლოდინს
რომ ჩემი სევდა დაუნდობელი გაქრება
და შენ კვლავ დაბრუნდები.

მე სხვა გზა არ მაქვს ვფიცავ შენს იქით,
დაგლოცავ დავლევ მეათე ჭიქით
თუნდ დარდმა მომკლას დამლიოს მარად
ვერ დაგივიწყებ და არც დავმალავ.


ფოთლები დაგვიბერდნენ

ფოთლები დაგვიბერდნენ

(fotlebi dagviberdnen)


შეხედე... ფოთლები დაგვიბერდნენ,
ასე უჩუმრად და უჩვეულოდ,
სიჩუმის დარღვევა ვერ გაბედეს,
ფრაზებს, გაქცეულებს, ვერ ვპოულობ.
ნახე... დამიგულა სიმარტოვემ,
ბედმა მიმატოვა, ბედნიერმა,
ახლა... ბოდვასავით ვიმეორებ
სიზმრებს, რომლებშიაც მეტირება.
და მერე... მიდიან შეგრძნებები,
და მერე... ბრუნდება უშენობა,
ალბათ, სიმარტივეს ვეძნელები,
რადგან ნიავივით უფერო ვარ
და რთული ქარივით, სევდასავით,
თვალებში ჩაკირულ ნაღველივით,
მოდი!.. უჩემობას შეგასწავლი,
დრო რომ განმეორდეს გაფრენილი,
ხომ უნდა იცოდე ისე წასვლა,
შენი ნაკვალევი წამიშალო,
ყველა ემოცია არ წამართვა,
მტკვარში სინანულად არ ჩამღვარო.
...ქალაქი აიკლეს ბეღურებმა,
შენ კი ერთგულებით დაიღალე,
იცი, ხეივანი გემდურება,
მზერა გაუხუნდა გამჭვირვალე.
შეხედე... ფოთლები დაგვიბერდნენ,
ცასაც ნაოჭები გასჩენია,
ლექსებმა დუმილი გაიმეტეს,
უსმინე... სათქმელი დარჩენიათ


აღარ გაღელვებ

აღარ გაღელვებ

(agar gagelveb)


აღარ გაღელვებ...ვინ იცის რატომ,
ალბად ამურის გაცვდა ისარი,
იქნებ დასრულდა ჩვენი ზღაპარი
და მზე ჩაეშვა ნამაისარი.
ვის დავაჯერებ რომ ასე უმალ
შემოეცალა ზეცას ფერვალი,
სულში დაცემით ჩამოიშალა
ცად შეკიდული მწვერვალთ-მწვერვალი.
აღარ გიყვარვარ ნუთუ პატარავ?
ასე უეცრად ვინ გაგიტაცა?
უდაბნოს სულს თუ გადაეყარე
და შენი თავი მან თუ მომტაცა.
რადგან ამ ქვეყნად შენი გამგები
დასაბამიდან მხოლოდ ერთია
ის ვის გულსიც ხარ ამოტვიფრული
ვინც შენი ხსნა და შენი ღმერთია.
მისი გამოცდა თუ გადაწყვიტე
და გამოჩენა მისი გენება,
დროსა და სივრცის იმ შენაპირზე
იმ ერთადერთის გამოჩინება.
ასეა ეს და მე სხვა ახსნაში
ვიცი ვერავინ ვერ დამაჯერებს,
მოვდივარ, ვკოცნი შენს ნაფეხურებს
და ვერც ვერავინ ვერ შემაჩერებს


თბილისური განთიადი

თბილისური განთიადი

(tbilisuri gantiadi)


მთვარიან ღამეს სიჩუმის ხმები გამახსენდება,
ისევ ვიგონებ ლაჟვარდს თბილისში როგორ თენდება.
ცხელ ზაფხულის თვეს გრილ ალიონზე მთვარე გაქრება
ცივ სიოს თანვე რიდით და კრძალვით მზე ამოჰყვება.

დილაადრიან ავლაბრის ქუჩებს ხვეტს მეეზოვე,
ფუსფუსით მისთვის გულში ჩაიკრავს საყვარელ უბნებს.
მტკვრის სანაპიროს თბილისის ანძა ლაღად გაჰყურებს,
თანაც ლამაზად ფერად ნათურებს ააციმციმებს.

ლამპიონების ისევ ირეკლავს მდინარე სხივებს,
შენათლებისას ისევ ჩააგდებს მეთევზე ანკესს,
ისევ დათვრება ის მოქეიფე დღეს ნაბახუსევს,
ისევე მთვრალი ვერ გასაგებად ბევრს გააჭირებს.

დარჩება ძველი თბილისი ისევე ძველი როგორც ადრინდელს
ისევ იქნება ძველი დიდუბე და გაახურებს.


მე ახლა ნახატს გიხატავ

მე ახლა ნახატს გიხატავ

(me exla naxats gixatav)


მე ახლა ნახატს სასოებით, კრძალვით გიხატავ...
ამ ნახატს ვარქმევ სათაურად -
"მე შენ მიყვარხარ"...
ცისფერი ფერით ვაფერადებ ნახატზე მეჩეთს,
და ტუშით ვაწერ ცისფერ ფერზე -
"მაგიჟებ მე შენ " . . .
გულს ვხატავ სისხლით და თუ რატომ
ამას მიხვდები . . .
ვწერ შავი ტუშით წითელ გულზე -
"მე შენ მჭირდები ". . .
ვდგევარ ნახატთან და ფიფქები თავზე მათოვენ,
თვალებში თხოვნა მიწერია -
ნუღარ დამტოვებ ! . . .
მე ახლა ნახატს სასოებით,
კრძალვით გიხატავ.
ამ ნახატს ვარქმევ სათაურად
"მე შენ მიყვარხარ"


ეს უჟამობა...

ეს უჟამობა...

(es ujamoba)


ეს უჟამობა დროში ფიქრებს ცრის,
მომავალ დროის აწმყოს შფოთს უთვლის
მძინარე წარსულს ქარი ეხება,
მისგან მონაბერ ძველ სურნელს უქრის.

იქნებ ვარდების ანაც ყაყაჩოს
ფერების სევდა ბავშობის წლებს მყრის,
იქნებ ის ნატვრა ისე ტკბილია
ბევრის მთქმელია სენტიმენტების.

გამოხდა დროჟამს ამ ქაოსში მყოფს
ვეღარ ავიხდენ წარსულ ოცნებას,
თუ ეს ბევრია კარგი თვითყოფა
რატომ ვერ ვაღწევ თვით გაოცებას?

რასაც მე ვხედავ ირგვლივ ყოველი
საოცრად რთული არს აღსაქმელად
თუ ეს თვალები ყველაფერს ხედავს
რად არის რთული ასე სათქმელად..?

მე ჩემი გრძნობით ლექსებს ვერ ჩავწვდი
რომ განგიმარტოთ გადმოსაცემად
სწორედ ამიტომ ყველამ ვიბრძოლოთ
სითბოს და გრძნობის გამოსაჩენად..


კვლავაც დავკარგე ცხოვრების თილისმა

კვლავაც დავკარგე ცხოვრების თილისმა

(kvlav davkarge cxovrebis tilisma)


კვლავაც დავკარგე ცხოვრების თილისმა
კვლავაც უბედობის ხიდთან მივდივარ,
და თუ ეშმაკნი ცოდვას მითვლიან
ჯოჯოხეთია კვლავ ჩემს ბილიკად.

კვლავ უმზეოა ეს დღეც ღრუბლებით
კვლავ ოცნებაა შენზე უდრეკი
აუხდენელი სიტყვა უშრეტი
უკიდეგანო ლოცვით ულევი.

სულ დამავიწყდა ჩემი ბილიკი
ლოცვა ვახსენე...ცოდვას მიმიხვდით,
ცრემლიანი და სევდის მიმიკით
სად გამიცვდება ფიქრი ვინ იცის.

სად შემომეხა ოცნების ფარდა?
როს დავამთავრე უნიჭო დრამა
ვნანობ გავწყვიტე მთავარი ფრაზა
ღმერთო შემინდე მე ცოდვის გარაფა!