ქუჩაში დაუგდია ვიდაცას ყვავილი

ქუჩაში დაუგდია ვიღაცას ყვავილი

(quchashi daugdia vigacas yvavili)

ქუჩაში დაუგდია ვიღაცას ყვავილი,

ასვალტის მტვერი,ჭუჭყი დასდებოდა,

ყვავილს დაჰკარგვოდა სიცოცხლის ნიშანწყალი

ყვავილი...სიცოცხლის ნამდვილი ფერია...

ჩუმად ჩავიცუცქე მე მის გვერდით...

ხელი გადავუსვი...ჯერ კიდევ ცოცხალია...

და თითქოს ყურში ჩუმად ჩამჩურჩულა:

,,ბიჭს გოგო უყვარდეს...გოგოს არ უყვარდეს...
ღამეებს ათენებდეს მისთვის დარდიანს...
ყვავილი აჩუქოს...გოგომ არ მიიღოს...
ქუჩაში დააგდოს რა ჩემი ბრალია?!.”


სხვას რას ემდური, სხვისგან რას ელი

სხვას რას ემდური, სხვისგან რას ელი

(sxvas ras emduri, sxvisgan ras eli)


სხვას რას ემდური,სხვისგან რას ელი,
როდესაც შენს ბედს
შენ თვითონ მართავ.
ტირანთან ბრძოლა არ არის ძნელი.
ძნელია ბრძოლა საკუთარ თავთან.

შენს კვალს ამქვეყნად ვერავინ წაშლის,
თუკი გხედავენ
მხნესა და გამრჯეს.
გამარჯვებული ხარ სწორედ მაშინ,
საკუთარ თავთან როცა იმარჯვებ.

არ დაგიღონდეს, არ დაცხრეს გული,
დარჩი მეხოტბედ -
ზღვათა და მთათა.
აი, მაშინ ხარ დამარცხებული,
როცა მარცხდები საკუთარ თავთნ.

ქარი ზეციდან ღრუბლებსა ხვეტავს,
ღრუბელთა ქულის
ფაროებს ართავს.
მაშინა სტყუი ყველაზე მეტად,
როდესაც სტყუი საკუთარ თავთან.

სულ არ მაშინებს სიმუხთლე სხვათა,
შურით მზერა და...
ბოღმით ნათქვამი.
საკუთარ თავთან, საკუთარ თავთან,
საკუთარ თავთან ვარ მე მართალი!


შორს სადღაც, ცის კაბადონზე ...

შორს სადღაც, ცის კაბადონზე...

(shors sadgac, cis kabadonze)


შორს სადღაც, ცის კაბადონზე...
გვირილებს მივყვები და
ოცნების წვეთები მაწვიმს ...
ღამე სიჩუმეს მილამაზებს ...

ფიქრის ნიღაბს ვიხსნი ...
და ყველას მთავარ როლს ვთავაზობ ,
ვისაც თამაში არ ღლის ...
ჩემი გრძნობების კარნავალია...

წუთიერს ყველაფერს ვგმობ და
განთიადს თამამი ფერი დაკრავს
...ხვალის
დღეები ფანტავენ მოგონებებს ...

ხელახლა, წამებში ვიბადები
და მონობა არ მსურს არსების .
სამყარო ფერებით ხატავს ახალ სივრცეს .
სიკეთის მწამდა ყოველთვის ... !


არ არსებობს სიყვარული ფრთების გარეშე

არ არსებობს სიყვარული ფრთების გარეშე

(ar arsebobs siyvaruli frtebis gareshe)


არ არსებობს სიყვარული ფრთების გარეშე,
ქვეყნად იმდენი წყვილი ფრთაა, რამდენიც სიყვარული.
ცაც იმდენია,
ვარსკვლავიც იმდენი...

სიყვარულს მიწაზე ვინ დაინდობს, -
ან ვინმეს ფეხქვეშ წაებლანდება,
ან შეაკრთობს ნაგვის ზარი.

არ არსებობს სიყვარული ფრთების გარეშე,
თუ არ იფრინა, რა ქნას სიყვარულმა.


გთხოვ ნუ ეცდები ნურასდროს შეცვლას

გთხოვ ნუ ეცდები ნურასდროს შეცვლას

(gtxov nu ecdebi nurasdros shecvlas)

ცოტა უცნაური,ცოტაც სევდიანი
თუმც სულით ამაყი ხარ გულით ერთიანი,
გვერდით დამიდგები,გიგულებ მუდამ
და გასაჭირში არ მტოვებს წუთსაც.

ხან სევდა შეგიპყრობს დარდი მოგეხვევა
და შავი ფიქრები შენ სულს მოერევა
თუმც გული იფხიზლებს რითმას მოინდომებს
და სული რითმაში,ტკივილს მოიოხებს

წვიმა გავს შენ სულს,ვიცი გამშვიდებს
და ხან შენსავით გონებას აგირევს
ხან თბილი წვეთია,ხან ცივა თვითონაც
ხანაც შეუმჩნევლად თავისთვის მიგორავს

ბევრი გაქვს ლამაზი,სულის კუნჭულები
ხან კი არ ამჯგავნებ,თვით სულს ეურჩები
სცენა სასახლეა არ დათმობ სიკვდილზე
და რასაც ინატრებ ყველაფერს მიიგებ.

გთხოვ ნუ ეცდები ნურასდროს შეცვლას
სხვას ვერ იპოვი მას ვინაც შენ გგავს
ცოტა უცნაური,ცოტაც სევდიანი
თუმც სულით ამაყი და გულით ერთიანი.


ისევ ფეთქდება ემოცია

ისევ ფეთქდება ემოცია

(isev fetqdeba emocia)


ისევ ფეთქდება ემოცია, ჩემში უსაზღვრო.
თითებზე ვითვლი გონებიდან გაჟონილ ბგერებს.
კვლავ ვბედავ ფრენას,უხილავი ფრთებით,უსახო
და სიბნელეში ხარბად ვურევ მხიარულ ფერებს.
ჩამკიდე ხელი,სანამ შეგწევს ძალა,მიშველო,
სანამ სიგიჟემ გამიტაცა სამყაროს მიღმა.
შენ შეგიძლია გააშიშვლო ჩემში სიკეთე
და მოგონება ამიკინძო სევდიან წიგნად.
ჩამკიდე ხელი,ერთად გავცდეთ ამ ხილულ საზღვრებს,
მზის ყველა სხივი დავაფრქვიოთ გვირილებს ციდან.
შენ შეგიძლია უმკურნალო ამ ჩემს სიგიჟეს,
ზურგს ნუ შემაქცევ გევედრები,შენს გვერდით მინდა.
ვიცი არ შეგრჩა მოთმინების არცერთი წვეთი,
ვიცი იფიქრებ,დროის კარგვა ჩემთვის არ ღირდა.
გთხოვ გაამუქე ეს სითეთრე მუქი ფერებით,
ეს მარტოობა, ვგრძნობ, მაგიჟებს თითქოს თავიდან.
წვეთებად ჟონავს სხეულიდან უფერო სისხლი,
ტყუილად ვუცდი ემოციას, აღარ მაქვს ძალა.
ისევ ფეთქდება სინანული,უსაზღვრო, ჩემში,
და ყველაფერზე მეტად ვნატრობ,აქ იყო ახლა.


ერთი თხოვნა მაქვს

ერთი თხოვნა მაქვს

(erti txovna maqvs)


ერთი თხოვნა მაქვს...

რომ მოვკვდები არ დამივიწყო,

საფლავის კართან ამაცილე შენი ხელებით...


ერთი თხოვნა მაქვს,

ჩემი კოცნა არ დაივიწყო,

ჩემი სურნელი, ალერსი და ჩემი ტუჩები...


ჩემს ტუჩს ვერასდროს

სხვა არსება ვერ შეეხება,

ამიტომ სულიც შენს არსებას ეპოტინება,


ჩემს გულს შენს გარდა,

სხვა... არავინ არ ეყვარება,

ეს ფიქრი სხვაზე, არავისზე არ აბორგდება...


ჩემი ოცნება,

სხვისი ნახვის წამებს არ მოთვლის,

რადგან შენს გარდა მას არავინ აღარ სჭირდება...


მხოლოდ ერთს ვითხოვ...

პეშვი მიწა არ მომაყარო,

ცრემლი აფრქვიე,

მაგრამ გულზე არ დამაცრემლო...


მე კი მკვდარი ვარ,

უსიცოცხლო მძორი ვაგდივარ,

მაგრამ ამ გულში პაწაწინად ჯერ ცოცხალი ვარ..


ქალი და ცრემლი

ქალი და ცრემლი

(qali da cremli)


გუშინ საღამოს თურმე მეჯლისზე
ამბავი მოხდა უმაგალითო :
ქალი მისულა უყელსაბამო,
უბრილიანტო, უმარგალიტო,

უმანქანო და უმდიდრულქურქო,
უსაყურო და უსამაჯურო,
უქმრო, უშვილო და უღიმილო,
უჯამაგირო, უსამსახურო. . .

მისულა ქალი მაღალ დარბაზში
და არხეინი შეძრულა ხალხი :
ცისფერ-ვარდისფერ მათს გარემოში
კაბა ქალისა შეჭრილა თალხი.

მერე ისეთი რამე მომხდარა,
კინაღამ ყველა გადარეულა :
ქალს დიდი ცრემლი ჩამოჰვარდნია
და ცრემლი კაცად გადაქცეულა.

ქალს დაუწყია ცრემლკაცთან ცეკვა
და კაცის მკერდზე დაუდევს თავი. . .
ქალს ეცვა კაბა, როგორც ვთქვით, თალხი
და კაცსაც სცმია სამოსი შავი.

გაშეშებული მდგარა სუყველა. . .
გაშტერებოდა სუყველას თვალი,
ლამაზი იყო სანახაობა :
როგორ ცეკვავდა ცრემლკაცთან ქალი.

ისე ლამაზი, ისე ლამაზი. . .
წამოუვიდა ყველას ცრემლები. . .
გაქრა დარბაზი და ირგვლივ გაჩნდა
აყვავებული თეთრად ტყემლები. . .

და ყვავილების იმ თეთრ ღრუბელში
ცეკვით აფრინდა ის წყვილი თალხი. . .
ძირს დარჩა უცებ დაბრძენებული
უწინ ცრემლების არმცოდნე ხალხი.


დამპირდი კარგო

დამპირდი კარგო

(dampirdi kargo)

მე თუ ვერასდროს ვერ მოვედი, ძვირფასო, შენთან
და თუ ვერასდროს ვერ გითხარი ჩემი სათქმელი,
თუკი ვერასდროს გაგაგონე ამ გულის ფეთქვა,
თუ ნაადრევად მიმითვისებს ცივი ნამქერი,
დამპირდი ჩემო, დამპირდი, რომ მატარებ ფიქრად,
რომ მოგონებად გადამაქცევ, რომ ცრემლად დამღვრი,
რომ ხან ჩუმ სევდად გამომსახავ, ხან კი ღიმილად,
რომ შემიფარებს შენი სული სიშორით დაღლილს,
რომ შენს თვალებში ჩამასახლებ შეუცნობ დარდად,
რომ შემინახავ საიდუმლოდ სულ მუდამ, კარგო,
და მე არ მინდა სხვა იმედი იმ ერთის გარდა,


ჩემი მარტოობის ბაღში

ჩემი მარტოობის ბაღში

(chemi martoobis bagshi)


ჩემი მარტოობის ბაღში
გაჩნდა უცხო ყოილი,
როგორც უპატრონო ბავშვი,
ნიავს ჩამოყოლილი.

ჩამძახიან ვერ იქნება
ის შენს ხელში მოვლილი,
რადგან წლები ეფიქრებათ
ჩემზე ჩამოთოვლილი.

რა იციან, ზოგჯერ დარობს
დეკემბერში მაისი
და ენძელაც თოვლქვეშ ხარობს,
როგორც ედელვაისი.