სიჩუმე იყო ირგვლივ საოცარი (ჩანახატი)

სიჩუმე იყო ირგვლივ საოცარი (ჩანახატი)

(sichume iyo irgvliv saocari - chanaxati)

სიჩუმე იყო ირგვლივ საოცარი სიჩუმე...როდესაც ხის ტოტმა დაიკანკალა მაშინ ამოვიხედე ზემოთ და მთვარის ნისლიან ღამეს კალიებისა და სიბნელის წყვდიადში,რატომღაც განათდი...განათდი საოცრად,საოცრად ანათდნენ შენი თვალები,შენი საოცარი თვალები ,,,მაშინ ვერ ჩაგხედე თვალებში .. .მაგრამ მივატოვე ყველაფერი,ოცნებები ფიქრები..მივატოვე სამყარო და გავქრი,ოდესმე გამქრალხარ? .. მიატოვებდი ჩემს გამო yველაფერს? ..გამქრალხარ ამ სამყაროდან?სადღაც შორ და ამოუცნობ ილუზიაში...მე მაშინ გავქრი,გავქრი შენთან ერთად და უარი ვთქვი რეალობაზე, სიცოცხლეზე მეტად მიყვარხარ,სიცოცხლეს გაჩუქებ ოღონდ ისევ შემომხედე...უცნობო...ჩემო უცნობო,ვინ ხარ?რატომ გამაქრე წამიერად....რატომ შემოmხედე...მე ხომ ვერ გითხარი როგორ მიყვარდი იმ წამს...ისე მომინდა ჩახუტება...გეფიცები არასდროს გაგიშვებდი,არასდროს გეტყოდი მშვიდობით რადგან..მიყვარხარ...ამ წამს მიყვარხარ...იცი რა გრძელია ეს წამი? არ იცი..არა... არ მიცნობ,მე არავინ მიცნობს იცი...ცუდია...მე გიცნობ....სამყარო დაინგრა,დაინგრა როცა გაგიცანი, ჩემი წამი სამუდამო გახდა და არ გავიდა....ჩემი სიყვარული სამუდამოა და თუ გავქრები, შენც წაგიყვან....გეფიცები წაგიყვან რადგან...მიყვარხარ...როდესაც ჩაგიხუტე,რატომღაც გაქრი...რატომ...უცებ ნისლიც გაიფანტა და ამ ნისლს გაყევი შენც....დამტოვე ღამესთან,..მთვარესთან..
რაო მთვარევ, შენ მიცნობ?...მიცნობ მაგრამ ცუდია რომ ვერ მომწვდები.


მაჩუქე ღიმილი წამით (ჩანახატი)

მაჩუქე ღიმილი წამით (ჩანახატი)

(machuqe gimili wamit - chanaxati)


მაჩუქე ღიმილი წამით...წლობით გამყვება...
მაჩუქე სითბო წუთით,მარადის გამათბობს...
მაჩუქე დღე,მასზედ მოგონებით ღიმილიანად რომ ავყვე ოცნებას...
ოცნება გეძებს...
ოცნებას მოენატრე...
ოცნებამ მოიწყინა და ის უშენოდ ვეღარ ძლებს...
ეს ოცნებას...გესმის? ეს მხოლოდ ოცნებას არ შეულია უშენოდ...
და მეე? ჩემს თავს არ დავეძებ,უბრალოდ ოცნება მეცოდება...


ჩემი წარსულიდან სახსოვარი

ჩემი წარსულიდან სახსოვარი

(chemi warsulidan saxsovari)


ჩემი წარსულიდან სახსოვარი,
დამრჩა ერთადერთი-დაღლილობა.
გავხდი უსახლკარო მათხოვარი
დრომ და ათასგვარმა თაღლითობამ
ისე გამომფიტეს, როგორ გითხრა,
(ალბათ გავახარებ მოშურნეებს).
ძველი იარები საფლავს მითხრის
უკვე აღარც ვცდილობ მოშუშებას.
ჰოდა, ჩემი ძველი დოსიედან
ყველა ქარტეხილი ამოვშალე.
ბედთან ბრძოლა რაღა დროსია და
ტყვიაც ხომ პირშია გამოვშალო
ლამის. ერქვას ბოლო გაბრძოლება
და ან დაღლილობის რაფსოდია.
სადაც უაზრობებს გაძალებენ,
სადაც ყველაფერი აბსურდია...


დარჩები ?

დარჩები ?

(darchebi ?)


ცრემლების მორებს მოვაგორებდი
მე შენს ლოყაზე,
მოვათრევდი ტკივილის ლოდებს.
დრო გამოშვებით ვისვენებდი შენს წამწამთ ჩრდილქვეშ.
დაფლეთილ ხელით, ნატკენ მკლავებით
გულს ვიხუტებდი მიბნედილ მზერას.
ქარიშხალივით მოვარდნილი შენივე სუნთქვა
ჩადგა ჩვენს შორის.
შენ თვალებიდან გადმოკიდე
ცრემლის ძაფები მდინარეებად.
მე მოვაპობდი სიცარიელეს,
თავაწყვეტილი მივქროდი სადღაც და დამაგვიანდა.
შენ ახლა ცისფერ კუბოში გძინავს.
მე შავი ფერი ვარ
და შენს სახეზე ვცეკვავ.
მე ახლა სისხლის წვეთი ვარ
და შენს კაბაზე ვცხოვრობ.
ამ შეშლილ და მილეულ ღამით
ფეხაკრეფით მივეპარები
შენს დაღლილ და მძინარე თვალებს.
მოგპარავ უცოდველ სიზმრებს,
ბალიშის ქვეშ რომ მალავ.
კართან დაგიტოვებ მარადისობას
და ყოველ დილით ოთახში დაგვხვდება
ჩემი დაწნული, ნატიფი დილა.
მკერდზე მიგიკრავ, როგორც სითეთრეს.
მეყვარები მაისის მსგავსად.
ჩემი იქნები?
დარჩები?
გეყვარები?
მე კი დავთვრები შენი თმების კოცნით,
გამუდმებით მეყვარები, როგორც მზე.


ღამეს ელვარე დღე შეუცვლია

ღამეს ელვარე დღე შეუცვლია

(games elvare dge sheucvlia)


"ღამეს ელვარე დღე შეუცვლია
თქვენი თვალების ღრმა სიბნელეთი,
ამნაირ გრძნობას ხომ შეუძლია,
დაიმორჩილოს მთელი ხმელეთი,
მომკალით! ყოფნა მაინც შუქია
თქვენზე აღმართულ სადღეგრძელოთა,
შეხვედრა ენას ვერ შეუქია,
შეხვედრა განა ასე გველოდა?
თქვენ გაიხსენეთ,ო,გაიხსენეთ,
ო,გაიხსენეთ,ამ სიტყვებს იქთ
რამდენი რამე ვერ აგიხსნიათ
ვერც ჩუმუ ცრემლით,ვერც ლალის ჭიქით.
რისთვის მიყვარხართ?მე არ მაქვს ნება!
მაგნაირ გულით და სინაზეთი...
არის ამქვეყნად დაგვიანება-
მაგრამ ამდენ ხნით?მაგრამ ასეთი?
არის ამ ქვეყნად ვერხვი და სვია,
არის ამ ქვეყნად სიკვდილი ქალით...
ამ რევოლვერშიც არის რვა ტყვია,
ერთს გაიმეტებთ:მე გთხოვთ,მომკალით!"


რახან ეს ზეცა უსასრულოა

რახან ეს ზეცა უსასრულოა

(raxan es zeca usasruloa)

რახან ეს ზეცა უსასრულოა
მაშინ არაფერს არ აქვს საწყისი,
სივრცეში ვჩნდებით
და დროში ვქრებით,
დიდი ტაბლაა დედამიწა,
ჩვენ ვართ სანთლები
ანთებული ამ მიწის ბეჭზე,
უხილავი შემოქმედის ხელით ავენთეთ
და სულით ვიწვით,
სივრცეში ვჩნდებით.
დროში ვბერდებით
და ვიღვენთებით,
ხედავთ რარიგად ლიცლიცებს ალი
ჩვენით ანთია ეს დედამიწა,
ეს ყველაფერი არის სიზმარი,
დედამიწის ცხადი სიზმარი,
რომელიც ჩვენით ცხოველდება
და ქრება ისევ.
და ღმერთმა იცის
კიდევ როდის განმეორდება
რაც მოხდა ერთხელ.
რარიგად მისდევს ყველაფერი ერთიმეორეს:
კვირტი,
რომელიც ხეზე ჩნდება,
მერე ფოთლდება,
როგორ ჰგავს კაცის დაბადებას,
ორივე ჭკნება
და
სადღაც, შორიდან გადაწეწილ დროის ქარს მიაქვს.
შენ, შემოქმედო გამარკვიე
რისთვის გჭირდებით,
სანთლად რომ გვანთებ,
ნუთუ ჩვენით მიიკვლევ წყვდიადს...


პეტრე გრუზინსკი - გაზაფხულდება

გაზაფხულდება - პეტრე გრუზინსკი

(gazafxuldeba)


გაზაფხულდებ, უეჭველად გაზაფხულდება,
რა დააოკებს თავნება აპრილს!
მოვა,მოიტანს ცისფერ ყვავილებს_
და შენს ფეხებთან დაყრის და დაყრის.
ვერ გაუძლებენ მოვარდნილ ვნებას
და დასკდებიან ატმის კვირტები,
მეც ისე,როგორც ახალდ გაცნობილს,
ახალი თვალით დაგაკვირდები.
შენშიაც ვიგრძნობ აპრილის სუნთქვას,
დახეთქილ კვირტებს და ძუ ავაზას,
გკითხავ:მითხარი,აპრილი გათრობს
თუ სხვა სურვილმა გაგალამაზა?
გაზაფხულდება,უეჭველად გაზაფხულდება,
მოვლენ თვეები სურვილისა და გაგიჟების,
სადაც შეგხვდები,შემოგახევ მოლურჯო კაბას,
თუ შენი ნებით არ გაშიშვლდები....


თუ გინდა რომ მიპოვო

თუ გინდა რომ მიპოვო

(tu ginda rom mipovo)


თუ გინდა რომ მიპოვო და შემიგრძნო,
შორს ნუ მეძებ!
მანდვე ვარ...
შენს გულშI...
გინდა ჩემს გულისცემას მოუსმინო?
საკუთარ გულზე დაიდე ხელი,
შენი გულისცემა ჩემი გულისცემაა...
როცა ერთმანეთზე ვფიქრობთ, გული ერთნაირად
გვიცემს...
ასე რომ, დაიდე გულზე ხელი და გაიგონებ ჩემს
გულისცემას...
ხომ ხედავ, რა ახლოს ვართ ერთმანეთთან,
აქვე მყავხარ გულში,
შენი ტარებაც კი შემიძლია,
გამუდმებით თან დამყავხარ ყველგან,
ჩვენ სულ ერთად ვართ.
დაფიქრდი განა ასე არ არის?
განა სულ ჩემთან არ ხარ ფიქრებით?
მე შენ გული მოგპარე,
ჩემი გული კი შენ გაქვს,
სიყვარულისთვის ესაა მთავარი.


სამარცხვინოა პოეტისთვის სხვა კარიერა

სამარცხვინოა პოეტისთვის სხვა კარიერა

(samarcxvinoa poetistvis sxva kariera)


სამარცხვინოა პოეტისთვის სხვა კარიერა
გარდა თვითმკვლელობის.
არა მსურს ვიყო ვიქტორ ჰიუგო ან აკაკი,
მე მირჩევნია, დავიღუპო როგორც ბოჰემა.
სამარცხვინოა პოეტისთვის სხვა კარიერა
გარდა სიგიჟის.
არა მსურს ვიყო ბედნიერი როგორც გოეთე.
მე მირჩევნია დავიღუპო როგორც როლლინა.
სამარცხვინოა პოეტისთვის სხვა კარიერა
გარდა ჭლექისა!
დღეგრძელ მალარმეს მირჩევნია ისევ ლაფორგი.
პოეტისათვის მე ვიწამე ეს კარიერა
სიგიჟე, ჭლექი, ალკოგოლი და თვითმკვლელობა.
სალამი შენ ტროტუარის პოეტო!
შენ ეკუთვნი თავისმკვლელების დინასტიას
და შენი გვარი რაინდული არის- ლოზინსკი.
სამარცხვინოა პოეტისთვის დიდი წიგნები
დიდი სიცოცხლე!
უთუოდ ქონდა ბუასილი ფაუსტის ავტორს.
მე ვესალმები დღენაკლულ პოეტებს.
მე მინდა კიდევ ჩამოვთვალო ეს სახელები:
ჟერარ დე ნერვალ, მორის როლლინა, ტომას ჩატერტონ,
ჟიულ ლაფორგ, ლოტრეამონ, კრისტოფორ მარლო,
გრიშა აბაშიძე!
კარიერა მარტოობისა და ლოთობის
გიჟი ედგარი ნახეს ქუჩაში
მთვრალი და მომაკვდავი,
და ესეც იყო ხარაკირი.
მე მეჯავრება პოეტისთვის რამე ხელობა.
მისთვის ვიწამე სამუდამოდ ეს კარიერა
სიგიჟე, ჭლექი, ალკოგოლი და თვითმკვლელობა.
სიკვდილი იყოს ამ დუელში შავ ბარიერად...


არც ქალის სურნელს მივტირი

არც ქალის სურნელს მივტირი

(arc qalis surnels mivtiri)

არც ქალის სურნელს მივტირი დაკარგულს,
არც კოცნას და ალერსს
აღთქმულს და დაშანთულს.
ოცნებას გაფანტულს
სიცოცხლეს დაღდასმულს,
სიყვარულს მივტირი
დარდების დასასრულს.
ტკივილებს შეჩვეულს,
ფიქრებში ჩამარხულს,
დამალულს,
მოპარულს,
დაწიხლულს....
დაორთქლილ მინასთან
ფიქრი მენატრება,
სევდა წვიმიანი ამინდის,
ცრემლი მენანება,
მარცხი მენანება,
მწუხარე სახიანი რაინდის.