უსასრულო მოლოდინი

უსასრულო მოლოდინი

(usasrulo molodini)


ჩემი ცხოვრება მოლოდინში გაილევა,
უსასრულო ლოდინში,
ჩემი ცხოვრების დრო და ჟამი ნელა,
ძალიან ნელა მიცოცავს,
ნუთუ ბედი დამცინის ?
ღმერთო რისთვის ვერ ვივიწყებ მას ? რატომ ??
თითქოსდა ამის იქით არც არსებობს არსებული დრო,
თითქოს დრო მკლავს, რომლის უკიდეგანო სივრცეში
ჩაქსოვილია უსასრულო ლოდინი..


როგორც არასდროს ისე მჭირდები

როგორც არასდროს ისე მჭირდები

(rogorc arasdros ise mchirdebi)


ულევი იყო ავი ფიქრები
მუდამ ვფიქრობდი მგონი ვიშლები
ახლა წარსულზე აღარ ვფიქრდები
როგორც არასდროს ისე მჭირდები

უცებ მოხვედი ცრემლიან ღამეს
ცრემლი შეაშრე იმედით თვალებს
ნათელი ფინე შავ ფერთა გამენს
ახლა ოცნებებს თვით სულში აფრენ

მაინც საიდან მოხვედი ახლა
ჩემს გაკვირვებას რითმად ვერ ვმალავ
გულს მოეფერე სიტყვებით ნაზად
სულს აეფარე ვარდისფერ ფარდად

თუ გინდ მიმატოვო ნაზად მოგიგონებ
შენებრ დარიგებას ბევრჯერ მოვინდომებ
ცრემლი რამედ გიღირს? მაშ ნუ მიმატოვებ
ვეღარ გავაჩერებ გულთან სიმარტოვეს

გთხოვ ნუ იქნები ცრემლის მიზეზი
და ნუ მექცევი მორიგ ტკივილად
ყველა დავკარგე ცრემლად ვინც ღირდა
და მე შენ ცრემლზე მეტად მიღირხარ


რა ვქნა მიყვარხარ

რა ვქნა მიყვარხარ

(ra vqna miyvarxar
)

რა ვქნა მიყვარხარ ვინც უნდა დამგმოს
რა ვქნა მიყვარხარ უაზროდ გნატრობ
რა ვქნა თუ ზამთას უშენოდ ათოვს
ვწუხვარ თუ ღვინოც უშენოდ მათრობს

თუ შემოდგომამ სევდა დატოვა
თუ მოგონებამ გული დათოვლა
თუ ვიღაც ქალმა ზიზღით გამჭორა
,,ნახე მარტო ზის მან მიატოვა"

თუ ოცნებები შენზე გამიცვდა
თუ ბაგეები ცრემლით გამითბა
თუ სიყვარული ლექსად გაშიშვლდა
თუ მომავალი სევდამ დანისლა

რა ვქნა თუ სასმელს არ ვერიდები
რა ვქნა ჯოჯოჯხეთს არ ვემიჯნები
რა ვქნა თუ ღიმილს ვერ შეგპირდები
და თუ ღიმილად არ მეფიქრები

ვცოცხლობ მიყვარხარ! ასე სიგიჯით
იცი არ გხიბლავ ნაზი მიმიკით
თუნდაც ნუ მოხვალ გრძნობის ბილიკით
გგონია გელი? შენ ვერ მიმიხვდი..


ეს ცრემლი ფსონად ...

ეს ცრემლი ფსონად ...

(es cremli fsonad ...)

სულ მარტოდ მარტო დავრჩი მიწაზე
შენ აღარ მყევხარ ვინც გულს მიამებს
გავედევნები წარსულ მირაჟებს
იქ მაინც გხედავ ცრემლს რომ მიქარვებ
,,მე გეყოლები მუდამ" დამპირდი...
როცა დამჭირდი წამში გამიქრი.
შენი თამაში...ეს ცრემლი ფსონად...
ღმერთო წარსულში რაღატომ ვბორგავ...


ფუნჯი არ მინდა

ფუნჯი არ მინდა

(funji ar minda)


ფუნჯი არ მინდა,
თითით დაგხატავ სევდიანს.
ლამაზ თვალებში დაგიხატავ
მზისფერ ნახაზებს,
უფრო ლამაზი რომ გამოჩნდეს,
ღამე ნამთვრალევს.
შენ რომ შეგფერის ისეთს დაგხატავ,
მუდამ ბრაზიანს.
გაჩეჩილ წვერებს დაგივარცხნი
ლოყებს რომ ფარავს.
ბევრის ნაფერებ
თვალებს ნაღვლიანს,
რომ ანათებენ მზისფერ სხივები
მე დაგიკოცნი ამ ღამე ძილში.
შენც ხომ ეს გინდა
ჩემი სითბო და ნახატი ძველი,
ჩემი ლექსები გამთბარი ცეცხლით,
დამწვარი ეშხით და შენი მზერით.


როგორ მჭირდებოდი

როგორ მჭირდებოდი

(rogor mchirdebodi)


როგორ მჭირდებოდი სიტყვა ვერ დაიტევს
ცრემლებს მიკოცნიდი ტკივილად ნარიდებს,
როგორ კანკალებდა სულის აკორდები
ფიქრი არეულა გრძნობის გაორებით.

ახლაც მენატრება ნაზი წუთები
შენით გამთბარი ჩემი ტუჩები
მაგრამ ვაი რომ ფიქრში მუქდები
შენი ჩახუტება... თბილი ტუჩები...

ერთი ჩახუტება სანაცვლოდ ცხოვრების
ერთი ჩახუტება ყველაფრის მოთმენით,
ერთი ჩახუტება სანაცვლოდ სამოთხის
მე სამოთხეც კი უშენოდ არ მყოფნის.

უშენოდ ყოველი სხივიც კი ბნელია
უშენოდ წამებიც საოცრად გრძელია
გრძნობის იმედები შენ ბგერებს ელიან
უშენოდ ცოდვები ჯურღმულში მელიან.

წუთებით მოდი მხოლოდ შეგხედავ
მე შენ შეხებას როგორ შეგბედავ
ცრემლი ოცნებას იქნებ შეერწყას
მხოლოდ შეგხედავ არ გთხოვ შეხებას.


შექსპირი (სონეტი) - Shakespeare (soneti)

(სონეტი XLVI)

ჩემს არსებაში, რახანია, ბრძოლა გახელდა
გული და თვალი ვერ იყოფენ შენს სილამაზეს;
გული თვალებში თავის გრძნობას აღარ ამხელს და
თვალებმა გულთან მისასვლელი კარი ჩარაზეს.

გული მოგძახის -`ჩემი ხარო - და არ სწადია
მისი საუნჯე ფლანგოს თვალმა ბროლის წვეთებად,
თვალსაც, შენს გარდა, სხვა არავინ არ აბადია
და რა ქნას, გულს თუ მტაცებლურად არ ეკვეთება?

და ამიტომაც მათს მსაჯულად ვიხმე გონება
და, როგორც ძველმა მოითხოვა წესმა და რჯულმა,
გაუნაწილდათ მოდავეებს მთელი ქონება -
თვალს ერთი ერგო, მეორე კი მიიღო გულმა:

ნება მიეცა შენს სიტურფეს უმზერდეს თვალი,
გულმა კი შენი გულისაკენ გაიგნოს კვალი.

თარგმანი ინგლისურიდან - ალექსანდრე ელერდაშვილი


შექსპირი (სონეტი) - Shakespeare (soneti)

(სონეტი XLIX)

ის დროც დადგება, _ თუკი იმ დროს დადგომა ეთქმის,
როცა ყოველი ჩემი ნაკლი თვალში გეცემა,
როცა სიკეთეს მოიმრავლებ მარტოდენ შენთვის
და სიყვარული მოგონებებს გადაეცემა.

ის დროც დადგება, როცა გზაზე ერთად ჩავივლით
და შენს მზერაში მზის სხივები აღარ გაკრთება,
როცა წამიერ შემომხედავ, ჩემზედ მწყრალივით,
და მთელი სახე გულგრილობით დაგენაკვთება.

ის დროც დადგება, განვიკითხავ საკუთარ ცოდვებს,
წარმავალობის სინანული გაათკეცდება
და ჩვენს სიყვარულს საძრახისი თუკი რამ მოსდევს
მე დამრჩება და შენს გაკიცხვას არვინ ეცდება.

...და თუ არჩიე ტრფობის უღელს თავისუფლება,
კვლავ რომ მიყვარდე, არ მექნება ამის უფლება.


შექსპირი (სონეტი) - Shakespeare (soneti)

(სონეტი LIX)

ამ წუთისოფლად ვისაც შენი ნახვა ენება,
ვის გულისთქმასაც შემოენთე ვნების სახმილით,
ყველამ შეაქო საკადრისად შენი მშვენება _
მტერმა სიტყვით თუ მოყვრის სულმა ამოძახილით.

გარეგნულ სახეს შენ გიწონებს გარედან თვალი
და შენს მეხოტბეს ეგებ ხოტბამ ცრემლიც ადინოს,
მაგრამ შენს სულში თუკი ვინმემ გაიგნო კვალი,
ქება-დიდება, არ მგონია, მოიწადინოს.

ამქვეყნად ბევრი შენ საზრიან ჭკუასაც გიქებს,
ალბათ ჰგონიათ _ ამაგს დასდებ დროის მსვლელობას,
მაგრამ თუ გულწრფელ მოტრფიალეს შენ არჩევ მლიქვნელს,
ყვავილის გვერდით დრო გარგუნებს სარეველობას.

შენი ყვავილი სურნელების გარეშე ჭკნება,
რადგან მიეცა ყველას მისი მოწყვეტის ნება.


ნათლობა უღირსისა

ნათლობა უღირსისა

(natloba ugirsisa)

მომიყვანეს ცოცხალი ფიტული გულში ცემენტით, სულში ცინიზმით, გონებაში ტყუილით, სავსე სიშმაგით, ლამაზი ნიღბით, სიცრუის ოსტატი,ძარღვებში სულელების სისხლით. მე გავუგზავნე მას იმ თამბაქოს კვამლი, რომელიც მან ადრე მე გამომიგზავნა. დანით დავსერე მისი ხელისგული და გამოვადინე ჩემი სისხლი, რათა მას მხოლოდ ჩემს ძარღვებში ედინა. დავანთხიე და შევრიე მიწას, რადგან ის შებილწული და უვარგისი იყო. როცა ფიტული კვამლში გაეხვა და მეც ვიგრძენი, რომ ჯანმრთელი სისხლი ჩქეფდა ისევ ჩემში, მოვხსენი ფიტულს ნიღაბი, ჩავხედე სულში, ჩავხედე გულში, გონებაში და ამის შემდეგ მოვნათლე მე ის უღირსად.