ყველაფერი დღეს დასრულდა

ყველაფერი დღეს დასრულდა

(yvealferi dges dasrulda)


ყველაფერი დღეს დასრულდა,
დღეს, ამ ბნელ და ტანჯულ ღამეს
დღეს მითხარი: ''არ მიყვარხარ''
დამტოვე და მიღალატე
და ამ ღამეს შუქს ჩავაქრობ
გრძნობა მიმცემს ფიქრის მორევს.
ფიქრისგან რომ დავიღლები,
მოგონებებს ვუპატრონებ.
მერე ალბათ გავიხსენებ
ყველა იმ წამს, შენთან ნანახს.
მომაწვება მონატრება
წამიღებს და გადამკარგავს.
მერე ალბათ დამაბრუნებს,
ჩემს საწოლში,მშვიდად მძინარს
და სიზმრებშიც შენი სახე
წარმომიდგა ისევ თბილად
გავიღვიძებ,თვალს გავახელ
დავინახავ ცისფერ დილას.
უცებ სიზმარს გავიხსენებ
და თვალებზე ცრემლებს ვიკლავ.
წამოვდგები და შენს სურათს ჩავიხუტებ გულში მაგრად
ის ერთია,რაც მე შენგან სამახსოვროდ დამრჩა მაარად...


როცა შენზე ვწერ

როცა შენზე ვწერ

(roca shenze vwer)


როცა შენზე ვწერ ყველა სიტყვა უფერულდება,
თავმოყრილია რადგან შენში ყველა სიკეთე,
შენ ისეთი ხარ სიყვარულსაც რომ შეშურდება,
ისე კარგი ხარ ბოროტებაც ვერ გაგიმეტებს.
შენში იმდენად მშვენიერი სული ბინადრობს,
გზააბნეული ანგელოზიც ალბათ ინატრებს,
საიდან მოხვალ ასე თბილი ასე უბრალო,
ასე ცოდვიან და დიდგულა დედამიწაზე....
არ ვიცი ტკბილი სიზმარი ხარ თუ გაოცება,
ვშიშობ ზედმეტი სეყვარულის ცილი დაგწამო,
შენებრ ლამაზად რომ შეეძლოს ყველას ცხოვრება,
ალბათ სამოთხე იქნებოდა მთელი სამყარო..


ვინ შემიბრალებს უცხო მიწაზე

ვინ შემიბრალებს უცხო მიწაზე

(vin shemibralebs ucxo miwaze)


ვინ შემიბრალებს უცხო მიწაზე
ბეღურასავით მცივანს და ამტანს,
მე გულს ავყევი და ახლა სიტყვებს
შენს მშრალ კალთაზე ხმაურით ვფანტავ
და თრთის კედლები, რომელშიც ასე
მოჩვენებითი სიმშვიდით ვცხოვრობ
და მხოლოდ შენი სიცილი მავსებს
ამ გადაღლილი საღამოს ბოლოს..


ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან!

ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან!

(ver gamovdivar im warsulidan)

ვერ გამოვდივარ იმ წარსულიდან!
სასაცილოა, მაგრამ ახლა ჩემი წარსული
ჰგავს აფეთქებულ იასამნის მოტეხილ რტოებს
და წვიმას_ ბრძენს და ცაში საწყლად გამოკიდებულს.
სასაცილოა, მაგრამ ახლა წვიმაც მაღელვებს,
რომელიც, თუმცა ბრძენი არის, მაგრამ საწყალი.
ვარ დაფოთლილი აუხსნელი კითხვის ნიშნებით
და მდაღავს შენი ძველისძველი ხმის მცხუნვარება
და წრეში, სადაც წლების უკან რიალებდნენ
ჩვენი ჩრდილები,
მეშინია, საწყალ წვიმას არ ჩაეძინოს.
სასაცილოა, მაგრამ ვიცი, ჩემი წარსული
ნისლში ბოგინობს და ბავშვობას ეხვევა ყელზე
და, მეშინია, სიყვარული არ მაპოვნინოს
ნისლმა, რომელსაც სახელიც კი ვერ შევურჩიე.
_მე აუხსნელი სიყვარული მაპურებს დღესაც,
რომელიც ჩემზე დიდია და ჩემზე ნათელი.
შემომაბრუნებთ? ვიმარტოვებ სიყვარულისთვის
რომ ცხოვრებაში ყოფის მტვერმა არ გამითელოს
ამოხეთქილი ენძელების სადა ზმანება
(ჩემი ბალღური აღტაცების დიდი ნიშანი),
ხვალ, ალბათ, ხმაში მონატრება შემეპარება
და გამიზნულად დავარიგებ ფერად ნიჟარებს
(რომელთაც ერთხელ გამიმჟღავნეს საიდუმლონი),
მე კი, რა მშვიდად მეგონა რომ სურვილს ვტოვებდი...
სასაცილოა, შეიყვარო ქალი-პოეტი,
სასაცილოა და რისკია უმისამართო.
ვიცი, გავგიჟდი, ახლა ძველი როკვა გამართობს
და წარსულიდან გამოვიხმობ ფერად კლავიშებს,
გესმის? შეშლილი წვიმა მართავს ღამის მარათონს,
საწყალი წვიმა... საპატიო სტუმრად მპატიჟებს.
სისულელეა, მაგრამ მართლა მპატიჟებს წვიმა.
ჩემი წარსული, როგორც თეთრი იასამანი
ჰგავს სიცოცხლიდან გამოპარულ მარადისობას.


მოყევი სიტყვებით, მოყევი ფრაზებით

მოყევი სიტყვებით, მოყევი ფრაზებით

(moyevi sityvebit, moyevi frazebit)


მოყევი სიტყვებით, მოყევი ფრაზებით
მოყევი უჩუმრად მალული აზრებით,
აიღე ფურცელი, გაავლე ხაზები,
რა იყო? თამამად, კი არ გიბრაზდები...

დახატე ის, რასაც შენ გული გკარნახობს,
დამალე ფურცელი, უცხომ რომ არ ნახოს,
რა იცი რას იტყვის? იქნებ ვერ გაიგოს,
იქნებ მოეწონოს და თანაც წაიღოს...

აიღე ფურცელი და გულთან დამალე,
ამ სიტყვებს ნუ ელი, იჩქარე თან მალე...
რომ მნახავ უჩუმრად უსიტყვოდ მომეცი,
ნუ მეტყვი ახლავე პასუხი გამეცი.

მაცადე გავიგო, ჩემს გულში გავივლო
გრძნობები, რომელიც ფურცელზე დახატე...
მაგრამ შენ გულმა უჩუმრად გაგიგო
და გითხრა გრძნობები სათუთად დამალე!


ეხლა, როცა ჩემს ოცნებას ქარი ყველა ქუჩას ანდობს

ეხლა, როცა ჩემს ოცნებას ქარი ყველა ქუჩას ანდობს

(exla, roca chems ocnebas qari yvela quchas andobs)


ეხლა, როცა ჩემს ოცნებას ქარი ყველა ქუჩას ანდობს,
შენ დაგეძებს და სულ ყველგან, დაქრის ისევ დანავარდობს.

ჩემსავით რომ ნერვიულობს და ხეებზე ტოტებს ლეწავს,
თან დაგყვება და ხანდახან გაბრაზებს და თმებს გიწეწავს.

და ძილის წინ შენს ოთახში, შენ ფიქრებში გეცილება
და ქარივით მთელი ღამე, შენც არასდროს გეძინება.

ვიცი ეხლა, არც ერთ სტრიქონს სხვა ჩემს გარდა შენზე არ წერს,
ჩემს გარშემო ქარი ქრის და ხეებს აქეთ-იქით არწევს.

როცა ქარი ვერ ისვენებს, მეუბნება რაღაც ამბავს,
ეს საღამო შენს სიყვარულს სქელი ჯაჭვით გულზე მაბამს...

თავს ცუდად ვგრძნობ უშენობით და ამ დროის სიმცირეში
შენ კი ისევ უძილობით და ქარების სიცივეში.

ეს სიტყვები ჩემგან თითქოს შენ ბავშვივით გაბარია,
მშვიდად მძინავს,როცა ვიცი,რომ შენც თბილად გაფარია.


შენს სცენარში ჩემთვის აღარ დარჩა როლი

შენს სცენარში ჩემთვის აღარ დარჩა როლი

(shens scenarsih chemtvis agar darcha roli)


თუმცა ბევრი ვცადე, გზას ჰქონია ბოლო,
თურმე ქვეყნად არვინ შეიფარებს ობოლს,
ალბათ დარდებს დღესაც გამიქარვებს ბოლი
შენს სცენარში ჩემთვის აღარ დარჩა როლი.

აღარ დამრჩა გზები, გადავივლი ველებს
საგზლად თუკი ვინმე რამეს მომაშველებს.
ჯოჯოხეთის კართან ქალწულივით ვდგავარ
სევდით სავსე გულს კი ერთი ფიქრი სდაგავს:

რომ ვერ ვიგრძენ შენი სიყვარულის გემო
ომებს შეხიზნულო, ჯარისკაცო ჩემო...