უდანბონში რომ აღმოვჩნდე

უდანბონში რომ აღმოვჩნდე

(udabnoshi rom agmovchnde)

უდანბონში რომ აღმოვჩნდე,
შენ ერთი ჭიქა წყალი ხარ,
დასაწყისშივე გეტყვი რომ,
ო რა მაგარი ქალი ხარ.,
შავი ღვინის გაქვს ტუჩები,
მაშინ როდესაც ლოთი ვარ,
და როცა თრობა მინდება,
მე შენთან სტუმრად მოვდივარ.
აი მაშინ კი დავთვრები.
ჩავიძირები სასმელში.
იმას ალერსით გადმოგცემ,
რასაც არ გეტყვი სათქმელში.
ცხოვრებას რისკით შევხედავ,
სიკვდილ სიცოცხლის მკვლევარად,
თუ მთამსვლელობა შევძელი.
მე შენ დაგიპყრობ მწვერვალად.
ღრუბლებს კი ნუ ემალები,
გიხდება მათგან გამოსვლა,
მე რომ მთის მწვერვალს დავიპყრობ,
შენ მზის იქნები ამოსვლა.
ვარდების ზღვაში გიხილე,
ლექსი გიძღვენი უთქმელი.
ვარდებს სურნელი აღარ აქვთ,
ვარდებს აქვთ შენი სურნელი,
ვხედავ რა ქალი ყოფილხარ,
შენსკენ ლტოლვა რომ დიდია,
შენზე მაგარი კაიფი ,
მე სულ ფეხებზე მკდია,
ეს ვარდები კი ძვირფასო,
გრძნობებით მოქარგულია,
არცერთი არ მიყიდია
სულ ყველა მოპარულია


ჩემი სიცოცხლე დროებითია

ჩემი სიცოცხლე დროებითია

(chemi sicocxle droebitia)

ჩემი სიცოცხლე დროებითია,
ამიტომ ნუღარ დამითარიღებთ!!
ჩემი სიკვდილიც დროებითია,
ამიტომ ცოტა რამე დამითმეთ!

ეგ სიყვარულიც დროებითია,
იჩქარეთ გულის კარი გამიღეთ!
ამ ქვეყანაზე სიკვდილ-სიცოცხლე
დროებითია რით ვერ გაიგეთ?!


მე დავბრუნდები.....

მე დავბრუნდები.....

(me davbrundebi)


არ მინდა წახვიდე, დამტოვო მარტო
ვიცი არ გინდა მე რომ ვიდარდო,
ეს სიყვარული არის მარადი
მე შენს თვალებში დავპატარავდი.
გავა წლები და მე შევიცვლები
სიცოცხლე მოკლეა, გარდავიცვლები,
ვიცი, რომ მოხვალ გექნება წყენა,
მაგრამ მთავარია რომ გქონდეს რწმენა.
შენ დაბრუნდები,დამხედავ ზემოდან,
ყველაფერს გამიმხელ, რისიც გრცხვენოდა,
ბევრს არ ვილაყბებ მე დავდუმდები,
მაგრამ გავა დრო და დავბრუნდები.
შენ არ გქონდეს იმედები,
მე რომ მოსვლას ვიბედებდი,
აღარ მინდა შენზე ფიცი
მე ხომ ტყუილები ვიცი.


მაინც რა გითხრა რით გაგახარო

მაინც რა გითხრა რით გაგახარო

(mainc ra gitxra rit gagaxaro)


მაინც რა გითხრა რით გაგახარო ?

შენ როცა გხედავ მე ვხდები მუნჯი ,

შენს სილამაზეს ჩემო ძვირფასო

აღწერდა მხოლოდ პიკასოს ფუნჯი .

ან იქნებ მასაც ვერ აეღწერა

შენ ხომ ღვთიურმა ძალამ შეგამკო ,

მე მითუმეტეს რა უფლება მაქვს

ღმერთს შევეჯიბრო და შენ შეგაქო


ვიდრე ხართ...ვიდრე გათოვთ და გაწვიმთ

ვიდრე ხართ...ვიდრე გათოვთ და გაწვიმთ

(vidre xart ... vidre gatovt da gawvimt)


ვიდრე ხართ...ვიდრე გათოვთ და გაწვიმთ,
არ წარიკვეთოთ არასდროს სასო.
ხან ოცდაათი ვერცხლი ღირს კაცი,
ხან ოცდაათი ერთ ვერცხლად ფასობს.
მაგრამ იმედი ეს უფლის ჩიტი,
კვლავ ისეთია როგორიც იყო,
კვლავ ჭრელი კაბა აცვია ჩითის
და თხილისხელა გულს ყველას უყოფს...
არ ჩაიქნიოთ არასდროს ხელი,
ვიდრე ხართ...ვიდრე ხედავთ და გესმით...
ძველს ცვლის ახალი,ახალს კი ძველი
და ქვის მსროლელი ყვაყილსაც გესვრით...
ხან ბროლის კოშკზე შემოგსვავთ ბედი
ხან გაბზრიალებთ,ვით შოლტი ჩიკორს,
მაგრამ ღიმილი და ცრემლის წვეთი
კვლავ იგივეა, რაც უწინ იყო.


მთვარე გაჩნდა და მის ლანდად

მთვარე გაჩნდა და მის ლანდად

(mtvare gachnda da mis landad)


მთვარე გაჩნდა და მის ლანდად
თქვენ გამოჩნდით, მთებო.
ეს ცხოვრება დაიბლანდა
რა მაქვს საოცნებო:
შორით მოჩანს ობელისკი
ქარი ჭადარს ღუნავს,
თვითონ წუთისოფელიც კი
დიდი ტანჯვით ბრუნავს.
შენ გამოჩნდი ცით, მარიამ,
უფაქიზეს ვარდად,
ეს ქვეყანა სიზმარია –
ჩანს ყოველი ლანდად.
შორით ვუმზერ ტყეს გაუვალს
არის ნამი დილის,
და ვერაფრით ვერ აუვალ
წუთისოფლის ბილიკს.
განა სხივებს გამოლევენ
მთვარე მოჩანს ახლა
და სიცოცხლის ამ მოვლენებს
კვლავ სიკვდილი ახლავს.


ხვალ ვიქნები?

ხვალ ვიქნები?

(xval viqnebi?)


ხვალ ვიქნები?
არ მაქვს ამის გარანტია.
საკუთარი სხეულიც არ მაბადია,
მიწის არის,
სული ზეცის,
მარადია.
სიყვარული უდიდესი ტალანტია.
ბილწმა ღამემ ჩემთან ერთად გაათია,
უკუნია,
ცაზე მთვარეც არ ანთია,
ყოველი დღე,
დარდით სავსე კალათია,
შენზე ფიქრის ოცდაოთხი საათია.
ხვალ ვიქნები?
მინდა მქონდეს გარანტია.


სულ მენატრები, მაშინაც კი ...

სულ მენატრები, მაშინაც კი

(sul menatrebi, nashinac ki)


სულ მენატრები, მაშინაც კი,
როცა ვართ ერთად
და ჩემს გარშემო
და ჩემს გვერდით შენა ხარ მარტო...
მუდამ და ყველგან -
ძილშიც,
ცხადშიც,
უშენოდ,
შენთან -
სულ განუწყვეტლივ მენატრები
და შენზე ვდარდობ.

სულ მენატრები,
ერთი წუთით არა მაქვს მოცლა,
დაგეძებ, როგორც ძაღლი ეძებს
დაკარგულ პატრონს,
და მე არ ვიცი,
რა დავარქვა ამ გრძნობას, როცა
ჩემში ხარ გულის ფეთქვასავით
და მაინც გნატრობ!


მივყვები ატმების ვარდისფერ ხეივანს

მივყვები ატმების ვარდისფერ ხეივანს

(mivyvebi atmebis vardisfer xeivans)

მივყვები ატმების ვარდისფერ ხეივანს,
აპრილი მეხვევა მხრებზე...
თუ მომკლავთ,
ჯურღმულში ნუ მომკლავთ, გეთაყვა,
ატმებთან მომკალით მზეზე!
მოვედი ამ ქვეყნად ირმების მეგობრად,
ვიცხოვრე,ვეწამე,ვთესე...
თუ მომკლავთ,
სხვის კარზე ნუ მომკლავთ,გეთაყვა,
მომკალით მამულის მკერდზე!
ღმერთმა დამანათლა საღვთო სიყვარული,
ხმალი მამულისთვის ვლესე!
ნუ მომკლავთ,
უბრალოდ ნუ მომკლავთ,გეთაყვა,
თუ მომკლავთ-დიდგორის ველზე!


მაგრამ განგებამ, ასე ინება

მაგრამ განგებამ, ასე ინება

(magram gangebam, ase ineba)


მაგრამ განგებამ, ასე ინება
და მე აქა ვარ, დღეს ამ მიწაზე,
უსიყვარულოდ და უიმედოდ,
დავეხეტები ცალი მიწაზე.

ღმერთო ძლიერო, შენ შეისმინე,
ჩემი ვედრება, დრეს ამ მიწაზე.
ნუ მიმატოვებ,უსიყვარულოდ
და უიმედოდ, ცალს ამ მიწაზე

მარტო დამტოვა მე დღეს ცხოვრებამ,
მატოს დამადგა მძიმე უღელი,
მარტოს მაწვალებს გადასარჩენად,
მარტო ვდგევარ და ვინმეს მოველი.

რატომ გამწირა ასე ცხოვრებამ?!
რატომ დამტოვა მარტო, ეული?!
რატომ არ მომცა მე სიყვარული,
რომ გამიმთელოს გული სნეული?!

გაივლის წლები, დრო შეიცვლება,
მარტო დავრჩები, ისევ წყეული.
ასე ყოფილა ეს ბედისწერა,
უნდა დამტოვოს მუდამ ეული...