წამო რა ...

წამო რა ...

(wamo ra ... )

წამო რა,
წვიმაში გავიაროთ,
ქუჩას, ჩვენს ბავშვობას რომ გვახსენებს
ცრემლი ჩასდგომია ტროტუართან
ალბათ ისიც წლებმა მიატოვეს.
გუშინ
წვრილთვალება კაცუნებმა
ჩემი საგანძური ამოთხარეს,
ახლაც იმ ამომშრალ ჭასთან ვდგავარ
ნესტს რომ სიმშრალეთი ასაფლავებს.
იცი
რამდენი რამ შეიცვალა
ფიქრებს უსიცოცხლო სუნთქვით სძინავთ,
დილაც "დაბოლილი" შეიშალა,
ზეცას ამიტომაც სთხოვა წვიმა.
წამო,
აღარ ვითხოვ მოწყალებას
ყალბი სინანულის ნარჩენისთვის,
წვიმას გაზაფხული დაუტბორავს
მარტის უკანონოდ გაჩენისთვის.
წამო რა,
წვიმაში გავიაროთ,
ქალაქს სევდის ტბები გასჩენია,
ქუჩას შევეყუდოთ ნაკვალევად
ჩვენი ბავშვობა, რომ დარჩენია.


შენ ხარ ქალი

შენ ხარ ქალი

(shen xar qali)

შენ ხარ ქალი სამოთხის ბაღში დაბადებული,
ედემის ბაღში აყვავებული.
შენახარ ყვავილი ფუტკრის ნექტარით დამტვერებული
კოკორში ობლად ჩაფერფლებული.
შენ ხარ ქალი ცხოვრების ბილიკზედ მდგარი,
უსულო ყვავილის მსგავსი.
ანგელოზიხარ ამქვეყნიური
გრძნობახარ რითმად გადაქცეული
და ფერიახარ ღვთის მშობლის
ხატზე ამოქარგული.
და შენი სხეული სულით ეული,
მხატვრულ ტილოზე ხატად გცეული ...


ვარდისთანა ფაქიზია სული შენი

ვარდისთანა ფაქიზია სული შენი

(vardistana faqizia suli sheni)


ვარდისთანა ფაქიზია სული შენი,
ამიტომაც გშვენის ფერი ვარდისა,
სინაზე და სილამაზე უფლის ნებით,
მზის სხივივით დაგყოლია აკვნიდან.

უცებ სიო მომეპარა ჩამჩურჩულა:
- ქალი ყველა ნაზიაო, თქვა.
სანამ არ გსურს ვნება დაეპატრონება,
ვარდისფერი გაუქრებათ ბაგიდან.

ქალი, ქალი, ქალი - მარგალიტის თვალია,
დიდების და უკვდავების წმინდა კელაპტარია,
ღვთისმშობელი მარიამი - სალოცავი ხატია,
ქალი - სამყაროს გვირგვინი, მზე და დედოფალია.


მღლის

მღლის

(mghlis)


მღლის, ეს სიძლიერის მოგონება,
ლამის ჩავუვარდე მატარებელს...
თუნდაც იღიმოდნენ გოგონები,
ზოგჯერ გულში სევდას ატარებენ.

ჭუჭყი დასდებია საგარეო
ნიღაბს, მოვიხსნი და დავდებ აქვე,
ღმერთმა სულ ზეცაში განავარდოთ,
მე კი... ჩემს გზას უნდა დავყვე თავქვე...

ახლა, რითმებზე რომ მომედაოს,
ვინმე, ალბათ მართლა ქვა იქნება!
ბედისწერასავით ამყვა ფრაზა-
„ვინმემ შემამჩნიოს რა იქნება?"

ღმერთო, ზოგჯერ ისე გექცეოდი,
ალბათ, იფიქრე, რომ არ მჭირდები?
ერთიც მაპატიე... დაღლილ გოგოს
მხარი მომიშვირე, ავტირდები..


ლამაზ სიკვდილებს

ლამაზ სიკვდილებს

(lamaz sikvdilebs)


ლამაზ სიკვდილებს
ვით უკვდავების შემამკობელი
მძიმე სიცოცხლის მსუბუქ გვირგვინი
როგორც იმედი უკანასკნელი
მე შენში ვპოვე ჩემი სიკვდილი

შენს ნათელ სახეს, შენს ნეტარ თვალებს
და შენს ბაგეზე მქროლავ ღიმილებს,
ასე საამოდ სულს რომ მიწვალებს,
მე– მათ ვამსგავსებ "ლამაზ სიკვდილებს".

დაე სულს ტანჯულს–ნაზი სიკვდილის
შენი ხატება მარად ახსოვდეს.–
სიკვდილი ასე მაცოცხლებელი,
ო,არ ყოფილა ჯერ არასოდეს!

დაე თუნდ მოვკვდე მათგან უწყალოდ,
ვერ შემაშინებს მათი მშვენება!–
მე მეშინია იმ ურწმუნობის
"ლამაზ სიკვდილებს" რომ ემტერება...


დღეს ყველაფერი შენს თავს მახსენებეს

დღეს ყველაფერი შენს თავს მახსენებეს

(dges yvelaferi shens tavs maxsenebs)

დღეს ყველაფერი შენს თავს მახსენებეს,
ისევ უმთვარო ღამეს ვათენებ,
ალბათ ამ გამეს შენ სულ სხვას ელი
მე კი დაკარგულ სიყვარულს ველი...
მე ისევ გელი და ისევ ვმღერი,
თუმცა ვერ გათბობ, თუმცა არ მელი,
მოვა დრო რომ ვთქვათ სიტყვები წრფელი,
რომ გავიხსენოთ გასული წლები...
მოვა დრო ალბათ გამიღებ კარებს,
ამ ოცნებისთვის ვანთებ კვლავ სანთელს,
სანთელი დნება-უკვალოდ ქრება,
ჩემი ოცნება ოცნებად რჩება,
სანთელი ჩაქრა-გრძნობაც ქარს გაჰყვა,
ის სიყვარული წარსულში დარჩა...


ვცდები

ვცდები

(vcdebi)

ის რომ ვიცოდეთ სად ვცდებით,
ალბათ არასდროს შევცდებით.

ეკლიან გზებსაც ავცდებით
და შორს მწვერვალებს გავცდებით.

თუმც ვერანაირი აცდენით,
ბედისწერას ვერ აცდები,

ამაო იქნება განცდები,
ამაში მართლა არ ვცდები...


ნისლში გაეხვია ირგვლივ არემარე

ნისლში გაეხვია ირგვლივ არემარე

(nislsih gaexvia irgvliv aremare)


ნისლში გაეხვია ირგვლივ არემარე,
ფიფქებმა შეწყვიტეს თოვა,
გაზაფხულია და მე კვლავ გელოდები,
ნუთუ აღარასდროს მოხვალ?
ნუთუ სიყვარული სულ აღარ გაღელვებს,
ნუთუ არაფერს მეტყვი?
ნუთუ ყველაფერი გაქრა და გათავდა,
ჩემი ოცნებების მეტი?
ნუთუ განშორებამ გული არ გატკინა,
ნუთუ აღარ ფიქრობ ჩემზე?
ჩვენი სიყვარული ზღაპარი ყოფილა,
ზღაპარი შენზე და ჩემზე!
ნუთუ ოცნებებში სულ აღარ მიხსენებ,
ნუთუ დაგავიწყდი? _ რატომ?
ნუთუ უშენობით მე ამ სამყაროში
დავრჩი ისევე მარტო?
ნუთუ აღარ გახსოვს პირველი შეხვედრა,
ღიმილი, თვალები ჩემი,
ნუთუ ყველაფერი ასე მთავრდება?.....
წლებსაც დაავიწყდა ნაზი ღიმილი,
გულის უჩუმარი თრთოლვა,
ნუთუ აღარ გახსოვს პირველი ღიმილი,
პირველი ფიფქების თოვა?
ახლა არ მითხრა, რომ სულ დაგავიწყდი
და აღარაფერი გახსოვს,
შენ თუ დაგავიწყდა, იცოდე ყოველთვის,
მე სულ ყველაფერი მახსოვს!
ნუთუ სიყვარულში ბედი არ გვქონია,
ნუთუ მიგვატოვა ღმერთმა?
ნუთუ აღარასდროს შევხვდებით ერთმანეთს,
ერთი სიტყვა მაინც გვეთქვა?!


მე დავრჩი მარტო და დავდგი ხატი.....

მე დავრჩი მარტო და დავდგი ხატი.....

(me davrchi marto da davdgi xati ...)

მე დავრჩი მარტო და დავდგი ხატი.....
და მის ნაპირზე ფრთხილად დავდე მე ერტი განძი..
ამ განძის სახე გავანათე თაფლის სანთელით..
და მის წინაშე ლოცვა ვიწყე შენი სახელით...
ამ განძს ვახმერთებ მე არ მინდა სხვა ზეციერი..
ეს განძი მიყვარს მისი სახე მისი იერი....
რადგან ვიცი მის გრძნობაზე უფრო ძლიერი...
ქვეყნად არ არის არც უსულო არც სულიერი...
განძს ვეამბორე დარჩენილი შენგან ეული....
ეს განძი შენი სურათია ხატად ქცეული...


ლექსის წერას რა სჭირდება

ლექსის წერას რა სჭირდება

(leqsis weras ra schirdeba)

ლექსის წერას რა სჭირდება?
კალამი და ფურცელი
სამი ჭიქა შავი ღვინო
ხინკლით სავსე მუცელი.

ერთი რბილი სავარძელი
წინ ლამაზი ქუჩები,
ხალიჩაზე დაწოლილი
ქერა ქალის ტუჩები.

არ მჭირდება სხვა მუზა
მხოლოდ სუფთა ფიქრები
მერე ნახეთ სუყველამ
რა პოეტიც ვიქნები.