ისეთი წვიმაა

ისეთი წვიმაა

(iseti wvimaa)


ისეთი წვიმაა,
ასე მგონია ტკივილებისგან დაღლილ ზეცას სცვივა ცრემლები,
ასე მგონია უსახლკარო ვარ,
და თავზე მაწვიმს თავგამეტებით...

ისეთი წვიმაა,
რომ მოვინდომო მდინარეებად გადავევლები სამოთხის ბაღებს,
ბროწეულების ჩრდილში დავჯდები,
და ლექსებს დავწერ დაღამებამდე...

ისეთი წვიმაა,
ასე მგონია ხან სიზმარში ვარ, დავბორიალობ ხან მთვარეული,
წვიმის წვეთები შენზე მიყვება,
მეც შენზე უფრო გადარეული,

ვფიქრობ და ვფიქრობ,
როდემდე ღმერთო....
ჩემს ფიქრს თავადაც ნეტავ ხვდებოდე,
რომ მე არა მაქვს იმხელა ძალა,
დაუსრულებლად მენატრებოდე...


არ მითხოვია - ჩემთან მოდი

არ მითხოვია - ჩემთან მოდი

(ar mitxovia - chemtan modi)

არ მითხოვია - ჩემთან მოდი,
თავად მოხვედი...
თავად ინდომე ჩემი გულის დაპატრონება,
არ მითხოვია - მომიწყვიტე ციდან ვარსკვლავი,
შენ თავად გსურდა მოგერთმია მთელი ქონება.

არ მითხოვია - ვიყინები, ხელებს გამითბობ?
შენ მოინდომე გეგრძნო ჩემი ხელების სითბო,
არ მითხოვია - ჩამეხუტე და არ გამიშვა,
არ მითხოვია, და მე დღემდე არაფერს ვითხოვ.

არ მითხოვია - ერთხელ მაკოცე,
ვიყავი ჩუმად,
ფრთხილად შემეხე, გადამიწიე სახიდან თმები,
მე თვალებდახრილს შენი გულის ცემა მათბობდა,
შენ გაღიმებულს გაოცებდა ჩემი თვალები.

არ მითხოვია - გამიღიმე,
თავად მიღიმი,
ჯიუტი ბავშვის ფრთხილი კოცნა საჩუქრად მიგაქვს,
არ მითხოვია - ჩემი გულის კუნჭულში დარჩი,
შენ ჩემში, ჩემგან უკითხავად დაიდე ბინა.

არ მითხოვია - დამიბრუნდი,
და ამას არც გთხოვ,
რადგან მე შენი დაბრუნების ისედაც მჯერა,
ჩვენ უხილავი ძაფებით ვართ გადაქსოვილი,
და ამ ძაფს ვერვინ შემოგვარღვევს,
ვერა და ვერა.


მე ის მიყვარდა სანამ ვნახავდი

მე ის მიყვარდა სანამ ვნახავდი

(me is miyvarda sanam vnaxavdi)


მე ის მიყვარდა სანამ ვნახავდი,
დიახ მიყვარდა ჯერ უნახავი
მიყვარდა ისე როგორც ნახატი
მხატვრისგან ჯერაც დაუხატავი,
მე ის მიყვარდა უფლის ნებართვით
ვით სახარება ანუ განგება,
მე ის მიყვარდა დაბადებამდე,
სიკვდილის მერეც ის მეყვარება.


გარეთ ქარია, მე კი წერილს გწერ

გარეთ ქარია, მე კი წერილს გწერ

(garet qaria, me ki werils gwer)


გარეთ ქარია, მე კი წერილს გწერ
მინდა მოგიყვე, სად ვარ და როგორ...
ქარს გავატანო ჩემი ტკივილი
უკანასკნელი ტკივილი მხოლოდ
შენ არ გეწყინოს....ფიქრმა დამღალა,
ვეღარ გაუძლო გულმაც ამ ცრემლებს
და მიღალატა, როგორც იუდამ...
და მაინც ისევ იმედს ვაშენებ
იმ დანგრეული სასახლის ნაცვლად...
შენ კი წერილს გწერ...უფერო ღამემ
უსიტყვოდ გულში დაიდო ბინა,
შენგან დუმილი ვისწავლე მხოლოდ
და ახლა ცრემლად ფიქრები ცვივა...
შენ კი შენ შორსა ხარ...
და მაინც ახლოს...
გული მღალატობს...
გული მღალატობს..


მე მაპატიეთ...

მე მაპატიეთ...

(me mapatiet ...)


მე მაპატიეთ, მოგიჭერით სავალი გზები,
გადაგაქციეთ და გაგხადეთ ერთურთის მტრები,
სიმდიდრის ნაცვლად ხელში შეგრჩათ შავ-თეთრი ქვები,
თითქოს ისევ..... ამ ცხოვრებიდან ქრები...

მე მაპატიეთ დაგინგრიეთ ყველა ოცნება
სიცარიელეც ხომ ვერ გაძლებს მალე მოკვდება.
მაპატიეთ, მაპატიეთ რა...რა მოხდება
არ მოგბეზრდათ თეთრ ფურცელზე კალმით გოდება?

მე მაპატიეთ გაგიფუჭეთ ლამაზი კადრი,
არ მცოდნია მეგობრობის და ძმობის ყადრი..
მე მაპატიეთ თქვენი მხრიდან იქნება მადლი
დაიბრუნეთ ერთმანეთის ნდობა და ხათრი

და თუ ოდესმე მაპატიეთ ეს დიდი ცოდვა,
მადლობის ნაცვლად დაიტოვეთ უხამსი ბოდვა....


ბედნიერებას თანჯვა ვარჩიე

ბედნიერებას თანჯვა ვარჩიე

(bednierebas tanjva varchie)


ბედნიერებას თანჯვა ვარჩიე,
ჩემს თავლებს ცრემლი რად შეაჩვიე,
რომ შენ მიყვარხარ,რომ შენ გარჩიე?

ვერავინ მოკრიფა უეკლოდ ვარდი,
მე ფუფუნების არა ვარ ხარბი,
ცოდვაა თუკი მე შემიყვარდი?
ცოდვაა?რომ შენში სიყვარულს ვრგავდი?

მე ვეღარაფერს,არავის გავდი,
როცა მაჩუქე თანჯვა და დარდი,
შენ ჩემს წინაშე არა გაქ ვალი,
თუ არ გიყვარვარ ნუ მოხვალ წადი..


პოეტი გუშინ და დღეს

პოეტი გუშინ და დღეს

(poeti gushin da dges)


ის იტყოდა, რომ შენ მზე ხარ და სითბოს ასხივებ!
მე ვიტყოდი, რომ შენი ენერგიის ფართე ველი ძლიერ მიზიდავს.
ის დაგარქმევდა აპოლონ-ფებოსს, დაფნით შემოსილს.
მე დაგარქმევდი ჩვენი დროის ატიპიურ უცხო მოვლენას.
ის ფრთოსან ამბორს გამოგზავნილს ჰაეროვნებით მოგიძღვნიდა
და ოცნებებით შემოგეკვროდა...
მე წარმოსახულს ან ღიმილით გადავხედავდი,
ანდა სიმართლის გაფიქრება, მიწის შავ-თეთრი სინამდვილით
და ნაასფალტარ ზედაპირზე დგომის სიცივე გამახევებდა
და შემზარავდა!


დღესაც ძველებურად გამებუტე

დღესაც ძველებურად გამებუტე

(dgesac dzveleburad gamebute)


დღესაც ძველებურად გამებუტე
ალბათ,
შენ მე უნდა გამაგიჟო
უსაშველოდ ვიტანჯები
აბა
სხვა ვინ უნდა დამამშვიდოს...

რისთვის და რატომ ვერ გაგიგია
რომ სიცოცხლისთვის შემიყვარდი
და თუ უსაშველოდ კეკლუცი ვარ
რომ მაპატიო ჩემი ხათრით

რა ვქნა ჩემს თავსაც კი ვეპრანჭები
რა ვქნა პირველ რიგში ქალი მქვია
მაგრამ ჩაკეტილი სხვისთვის გული
შენთვის სულ ბოლომდე გამიღია


მე შენზე ვფიქრობ

მე შენზე ვფიქრობ

(me shenze vfiqrob)


მე შენზე ვფიქრობ და თითქოს გხედავ,
ვფიქრობ და ისევ დღეა მზიანი.
ძვირფასო მოსვლა რად გაგიძნელდა?
ძვირფასო რისთვის დაიგვიანე?
ახლა ეს გრძნობა უფრო მეტია,
ახლა ქარები არხევენ ტირიფს.
მე შენ გიამბობ ჩემს ტრაგედიას
და როგორც ბავშვი დაიწყებ ტრილს.
ასე გაივლის წამება,ოხვრა,
შენ მოხვალ ჩემთან თეთრი ხელებით.
მოხვალ დაღლილი,მეტყვი როგორ ხარ?
მოხვალ და ვიცი მომეფერები!
თუმცა იქნება ღამე წვალების,
ღამე სასტიკი და ულმობელი.
და ეს თვალები,ლურჯი თვალები,
ჩემი თვალები ისევ მოგელის....


შენს მონატრებას ვერ გაუძლებს ამაღამ გული...

შენს მონატრებას ვერ გაუძლებს ამაღამ გული...

(shens monatrebas ver gaudzlebs amagam guli ...)

შენს მონატრებას ვერ გაუძლებს ამაღამ გული...
მე ავტირდები და ცრემლებით მევსება სულიც,
მწარე ფიქრები აწვალებენ ჩემს გრძნობას
და მარტოობა თავს მახსენებს როგორც ბავშვობა...
ცრემლს ვერ ვიკავებ, ისევ ვტირი და მტკივა გული,
სიყვარულს თურმე არ უნდოდა ჩემში ცხოვრება,
გრძნობა გამექცა, შენ განდეგილი მარტო დამტოვე,
მე ამაგამაც ვგლოვობ ჩემი სულის ობლობას...
ალბათ ოდესმე ისევ მოვა გრძნობა ძლიერი,
დაიპყრობს ჩემს გულს და ტკივილიც სადღაც გაქრება,
მაგრამ შენ,ჩვენს ძველ გრძნობებს,
იმ სიყვარულს და მოგონებებს ვერავინ წაშლის,
ის ჩემს გულში მარად დარჩება!....