ზანგური გიორგი - Zanguri Giorgi



ვნებაში დამჭრეს, ოცნებაში, ნეტარებაში…
გახსნილ ჭრილობებს თოვლის ბამბით ისე ვიციებ,
რომ მოვიყინე ყველა სიტყვა მე შენს ქებაში
და ლექსში მკვდარი სტრიქონივით წამოვიწიე.

დავდივარ ახლა შენს ქუჩაზე ძახილის ნიშნად,
შენთან ცხოვრებას დავატარებ მემაწვნის მხრებით,
ჩვენი ყოველი სიახლოვე იყიდა შიშმა,
განშორებამ კი თეთრი ღამე, ლოგინის ხმები.

ის დრო დავწყევლე, ჩემამდე რომ უცხომ გიარა,
აყვავებული რომ დამიხვდა შენი კვირტები,
მე წუთი მომკლავს უშენობით, წელი კი არა
და ის, რომ ძველებურად არ მაკვირდები.


ზანგური გიორგი - Zanguri Giorgi

სიკვდილთან ეჭვიანობა

(sikvdiltan echvianoba)

შენ ზეცის თავს ზევით
მზის გულში თავსდები
და ვარსკვლავავსებულ
ორბიტას გარს უვლი.
მე შენი განცდებით
წამს დავემსგავსები,
ჩემში არარსებულ,
მოგონილ წარსულით.
შენ ღრუბლისეულებს
შეხვდები სანისლეს,
სულებს და სხეულებს
სითეთრეს აუშლი.
მე დამასნეულებს,
რომ ჩემსას არ ისმენ,
რომ თვალებს ნაწვიმარ
დღესავთი დაუშრი.
შენ მიემგზავრები
ნიავთა ლაშქარით
მოკვდავთა ნატვრების
ვარდისფერ საუფლოს.
მე ისევ ჯიბეში
მაქვს შენი თავშალი
და როცა დავთვრები,
სულ მასთან ვსაუბრობ.
შენ ალისვნებიან
მაგმური აღგზნებით
ნახევარმთვარესთან
ჟინს იკლავ, ისვენებ.
დღეს აივსებიან
მოთმენის ვაზნები
და შენს სამარესთან
მიშველე!
მიშველე!!
მიშველე!!!


ზანგური გიორგი - Zanguri Giorgi

ცოცხალი გვამების გალია

(cocxali gvamebis galia)

თოვლი და გრიგალი, ყინულის მესერი,
ეპოქა ცოცხალი გვამების გალია
კრავივით გაწირავს სერგეი ესენინს
რუსეთის სამეფო პოეტი მკვდარია.

გაუწყდა ხმასავით მერცხლების ჭიკჭიკი
სტრიქონის მარყუჟი პაოლო იაშვილს,
მოესმა ლულიდან ტყუპების ტიკტიკი,
საყელოს ისწორებს სარკეში ტყვიაში.

ვერავინ ნახეთ ტიტებში ტიტე?
ვეძებეთ ყველგან, მზეშიაც არ ჩანს!
ლექსების საცავს დაემსხვრა კლიტე
და მარგალიტი მოპარეს მარჯანს.

კოლაუს ისევ აციებს ტანში,
ბოლო შემორჩა წუხილის სუფრას.
ბოშებმა გუშინ დამარხეს ბავშვი,
მეზობლის ბავშვი უმანკო, სუფთა.

წისქვილის ლოდი შეჩერდა, გოგლაა!
სადა ხართ, ძმებო ჭადრებო, ქარში?!
მერე გადედლდა და ნისლი მოკლა,
რძესავით ნისლი ურძეო ქალში.

გედივით გაქრა ლანდი კარმელი
და სამოთხისკენ ცეკვით აცილებს
ცეცხლის ენაზე მდგარი კარმენი,
თოვლის ზეწარში ია საძილე.

ტერენტი დადის ხან უკან, ხან წინ.
ყურებთან წვიმა ჩურჩულებს მკვეთრი.
ცისფერი, ცისფერი, ცისფერი ყანწი,
ღვთიური ბოდვა იესოს ხვედრი


ზანგური გიორგი - Zanguri Giorgi

თუთის კენწეროდან

(tutis kenwerodan)

ღამემ უსურვილო ცაზე ამათრია
ვარსკვლავდაბერტყილი თუთის კენწეროდან,
ვიცი ტუჩებიდან ამბორს ამათლიან,
ქალაქს წვიმაში რომ მხრებზე ეცემოდა.

ღრუბლის აივანზე სხივის გამოფენას,
ჩრდილებჩამოწელილ კედლის ავარიას,
მზისკენ დედამიწის ყოველ გამოფრენას
წარსულუქონელი აწმყო აბარია.

ხვრეტდა ხელისგულებს ცერით ბალერინა,
ღამის სიგარეტი მალე იწეოდა
და მე ვიხსენებდი, შენი მანერიდან
ქალის სიფაქიზე როგორ იქცეოდა.

ქარმა გაიტაცა ხიდან საქანელა,
ჩვენი ბავშვობიდან აწმყოს ვიფერადებ.
მახსოვს ერთი სახლის ქუჩის დაქანება,
სადაც საქორწინო კაბას გიკერავდნენ.

ღამემ უსურვილო ცაზე ამათრია
ვარსკვლავდაბერტყილი თუთის კენწეროდან,
ახლა ტუჩებიდან ღიმილს ამათლიან,
ქალაქს ხალისით რომ თვალში ეცემოდა.


ზანგური გიორგი - Zanguri Giorgi

* * *
სურნელი მიყვარს ასულების,
ნატვრას რომ სიზმარში გისრულებენ,
სიტყვები უშნოდ თავგასულები,
სიტყვებად დაშლილი სისულელე.

საათი დროიდან მიმალული,
სუფრა უსასრულო სასმისებით,
ჩემი დალუქული სინანული,
მარტის უყვავილო გასხვისებით.

მიყვარს გაფრენილი თავსაფარი
ქარის თავსატეხი ისტორია,
ცხელი ამბორების ტანსაბანი
ვნებაუსასრულო მისტერია.

მიყვარს სიცილისგან გადარევა,
დილა მზისსხივებამადიანი,
ღამის ღრიანცელში გატარება,
ღამე ღვინიანი, დარდიანი.

მიყვარს ხელის გაშლა დოლიანი,
ცეკვა დაუდევრად მოხევურის,
ჩემი ძმადნაფიცი ცოფიანი,
ბეჭებმთაგაშლილი, მოხეული.

მიყვარს ამინდები ავდრიანი,
ქუჩის ხეტიალში მობინდება,
კოცნა უეცარი, ადრიანი,
როცა თავბრუს ხვევა მომინდება.

ტანზე ფოთლები რომ დამდიან და
ქალის სახელებს რომ ბოდავენ,
მისთვის შევიქმენი დარდიანი,
მწიფე შემოდგომის მოდავე.


გიორგი შალამბერიძე - Giorgi Shalamberidze

სურვილების ყულაბა

(survilebis yulaba)
სახლი მინდოდა მქონოდა, უბრალო, ხის და ისლის.
სასთუმლად ნუშის ბაღნარი, საბნად თიბათვის ნისლი,
ბაღი მინდოდა მქონოდა თვალუწვდენელი ჩრდილით,
გადავრეკავდი მინდვრებზე შავ-თეთრა კრავებს დილით.

ავაშენებდი სალოცავს, გადადუღებულს კირში,
გამოვისხლავდი გაზაფხულს, ვაზებს ჩავყრიდი მწკრივში
და ავაგებდი სამრეკლოს, ვაგუგუნებდი ზარებს.
ავაშენებდი ვენახებს, ცამდე ავწევდი ზვარებს

გავახურებდი კოცონზე ჩემი ცხენისთვის ნალებს,
მისი ქროლვით და ჭენებით გადავუსწრებდი ქარებს
მერე მოვარდნილ ნიაღვრით დავაბრუნებდი წისქვილს
და ჩემი პურის თონეში ფიჩხებს ჩავყრიდი მზის სხივს

ბაბუაჩემის საწნახელს გადავუხსნიდი ძარღვებს,
არტერიებად დაბერილ ალადასტურის მკლავებს,
ჩემი ჭიშკარის ბოლოსთან გვალვით დასიხცულ მგზავრებს
ცივი წლის ნაცვლად ვასმევდი ცოლიკაურის ხავერდს.

მერე ვნახავდი საცოლეს, ცისფერთვალებას, ლამაზს,
შემოვაკრავდი საჩუქრად ოქრო-დავერცხლილ ქამარს,
და ჩემი მატყლის საბანზე ავიწყვიტავდი ალერსს,
შვილებს სახელად მივცცემდი ლაზარეს, თომას, პავლეს.

მოვწყვეტდი დედის ძუძუდან, რძემდე ვასმევდი ღვინოს
და სასაფლაოს საყდარში შუბლზე ვაცხებდი მირონს.
მერე შევსვამდი სამივეს უუნაგირო ცხენზე,
პატარა მაჯებს ვანდობდი მე რომ თოფი მაქვს სხვენზე.

წკეპლას მოვცხებდი თეძოზე ჩემს ხალიბნალა ფაშატს
და ვაჟებს ვანადირებდი, კვდომის ვაცნობდი ლაზათს.
სახლი მინდოდა მქონოდა, უბრალოდ ხის და ისლის.
სასთუმლად ნუშის ბაღნარი, საბნად თიბათვის ნისლი


სტატუსები – statusebi

სტატუსები - statusebi

სულ უბრალოდ მინდა შენი თვალების მისაკუთრება და შენი ღიმილის მიზეზად ქცევა


სტატუსები – statusebi

სტატუსები - statusebi

მე არ ვარ პირველი და არც მეორე … მხოლოდ იმიტომ, რომ არასოდეს ვდგავარ რიგში!


სტატუსები – statusebi

სტატუსები - statusebi

ოცნება? სასაცილოა, ყოველთვის ოცნებები არ ხდება, მე კი ამის ყოველთვის ბავშვივით მჯეროდა


სტატუსები – statusebi

სტატუსები - statusebi

განა ბევრია თითზე დავითვლი …. რაც მინატრია და ამხდენია ….. მიღალატია? ჩემი თავისთვის …. სხვისთვის არასდროს მიღალატია