შემოდგომის მზე

შემოდგომის მზე

(shemodgomis mze)


და ყოველივე როგორ ნაზდება,

როცა ახლოა მზე შემოდგომის..


ყველა საუკუნეში

ყველა საუკუნეში

(yvela saukuneshi)


ყველა საუკუნეში და ყველა ქვეყანაში, შენთან შეხვედრისთვის გავჩნდებოდი...


ეს ქარი რომ ქრის ჩემი სულია

ეს ქარი რომ ქრის ჩემი სულია

(es qari rom qris chemisulia)

ეს ქარი რომ ქრის ჩემი სულია
მას შენი ნახვა ძალზედ წყურია
ეს ვარსკვლავები შენთვის ანთია
და ჩვენი გრძნობის დიდი ლანდია
ეს ალბათ შენ ხარ ლამაზი მთვარე
და რომ მიყვარხარ შენ გეტყვის ღამე.


ეს ნიჭი არაა...

ეს ნიჭი არაა...

(es nichi araa)


ეს ნიჭი არაა...ეს სიყვარულია,გულიდან გადმობეჭდილი...
სულიდან გადმოხატული და ტვინიდან ამოწერილი....
ეს, ჩემი სულია, სიყვარულის დუელში გამოწვეული.
ეს, ლექსი არა...სიტყვებია, გულიდან ამოხეული.
ეს ნიჭი არაა, დამიჯერე...გულია გადარეული..
მონატრებაა, შეშლილი და გზააბნეული.
არა, მე არ ვარ ყველასაგან გამორჩეული....
ეს, ჩემი სულია, სიყვარულის დუელში გამოწვეული .


თუმც სიხარული განშორების სევდით მიქრება

თუმც სიხარული განშორების სევდით მიქრება

(tumc sixaruli ganshorebis sevdit miqreba)


თუმც სიხარული განშორების სევდით მიქრება,
მაინც არ მიჭირს სიმძიმილში ლხენის მიგნება,
ყოველღამ ვამბობ: ღმერთო, თუკი მისგან სიშორეც
ასე ტკბილია, მასთან ყოფნა რაღა იქნება?!


სადა ხარ როცა ასე მჭირდები

სადა ხარ როცა ასე მჭირდები

(sada xar roca ase mchirdebi)


სადა ხარ როცა ასე მჭირდები,
როცა უძილო ღამის კოცონზე
ვიწვი
ფიქრები ვით ბრმა ჩიტები,
გავარვარებულ სულს მიკორტნიან
როცა გამდნარი ღამის ზვირთები,
მახრჩობენ,
როცა ღმერთიც შორია...
მხურვალე თოვლში იწვის ქვეყანა,
ფიქრს რამოდენა ფერფლი ჰქონია...


ალხაზიშვილი გივი - Alkhazishvili Givi

ვაჟას თვალები

(Vajas tvalebi)

ამ პორტრეტს ვერ აღწერ, ან რა აზრი აქვს სიტყვებით გადმოიხატო ის, რაც სიტყვებს შორის იკარგება. ერთის თქმა კი შეიძლება: ეს არის ლამის საუკუნეს მიღწეული კაცის სურათი, რომელიც სინამდვილეში ორმოცდაათ წელს ძლივსაა გადაცილებული. ბევრს წერენ მის გამუდმებულ სიდუხჭირეზე, საკუთარი შრომით რომ ირჩენდა თავს და აპურებდა წვრილშვილს, მაგრამ ადრე დაბერების მიზეზი მხოლოდ ფიზიკური შრომა არაა, ან იქნებ ფიზიკური შრომით ჯანგატეხილი კი გამოიყურება, მაგრამ მისი მზერა ანუ სული, თვალის სანთელი მრავალსაუკუნოვანი ჭვრეტით განმსჭვალული, არავითარ შუაში არაა მკასთან, შეშის ჩეხასთან, ხვნა-თესვასთან, საერთოდ, სოფლელი კაცის მძიმე ჯაფასთან.
კიდევ ერთხელ მტკიცდება ის ჭეშმარიტება, რომ ბიოგრაფიული დეტალები საერთოდ არ გამოდგება დიდი შემოქმედის მხატვრული სინამდვილის ასახსნელად.
აქედან იღებს სათავეს ის ბუნებრივი გაორება, ანუ ორგვარი ცხოვრება, რითაც ვაჟა-ფშაველა სულდგმულობდა. ძნელი აღმოსაჩენი არაა იმ განსხვავების გამორჩევა, რითაც მისი პერსონაჟების სულისკვეთება და მისი გლეხური ცხოვრება განკერძოვდება: მითოსური სამყარო, ზესამყარო, ნამდვილი სინამდვილე სწრაფწარმავალი, ლამის ერთფეროვანი ყოველდღიურობის ფონზე. მე არ ვაპირებ ვაჟა-ფშაველას საყოველთაოდ ცნობილი ცალკეული სტრიქონები გადმოვიწერო ჩემი ნააზრევის დასტურად, რადგან სიტყვიერი პორტრეტი ნაკლული გამოვა, ამისათვის საჭიროა ღრმა ანალიზი ღმერთთან მოლაპარაკე პოეტის პოემებისა და ლექსებისა.
ერთი კი ფაქტია, ფიზიკური ორმოცდათოთხმეტი წლის განმავლობაში მან შეძლო ათასჯერ მეტი ეცხოვრა სულიერად, რადგან ფესვებით ჩაჭიდებული იყო იმ მარადიულ სინამდვილეს, რომლის ცვალებადობა მთავარს ტოვებს უცვლელად და ეს უცვლელობა მხოლოდ მომხიბვლელი ქანდაკებრივი სტატიკა კი არა, მარადიული მოძრაობაა, სიცოცხლეა, ფეთქვა, ქარისებრი სუნთქვა, სიტყვებს რომ ამოაყოლებდა, როგორც საუკუნეთა გამოცდილების შედეგს, თავისთავად რომ აგრძელებს დაბრძენებულ არსებობას და არა შლეგ დინებას, ზედაპირს რომ გადაირბენს წიაღის დაუსველებლად.
აი, თვალები, საუკუნეთა სიღრმიდან მომზირალი თვალები…
როგორ იფიქრებს კაცი, რომ მას გაჭირვებამ ღორების კოლტი ჭალა-ჭალა, ხევ-ხევ, ჩარგლიდან თბილისში ჩამოარეკვინა გასაყიდად, იქ ვაჭრები თვალში არ მოუვიდა და გრძელი გზის მიუხედავად, კოლტი უკანვე ადენა ჩარგალში. როგორ იფიქრებს კაცი, რომ იგი ხშირი სტუმარი იყო რაფიელ ერისთავის დუქნისა, სადაც სახელოვან პოეტს ღვინო ქისტაურიდან, საკუთარი მამულიდან ჩამოუდიოდა და სტუმრებს ლექსების თქმით ეგებებოდა. იგი იმდენად იქცა ლეგენდად, რომ მისი სინამდვილე აღარ გვინდა დავიჯეროთ. ისე კი, მის წერილებს რომ თვალი ჩაჰკრას კაცმა, მაშინ აღმოაჩენს ყოველდღიური პრობლემებით შეწუხებულ ავტორს, გული რომ შესტკივა ქვეყნის ავ-კარგზე, მრავალთა მუცელღმერთობაზე.
თითქოს პრობლემები არ იცვლება საქართველოში, მწერლებიც იმავე სატკივარზე წერენ. როგორც ჩანს, სიდუხჭირით შეწუხებულ მოსახლეობას დღესაც ბოლომდე გათავისებული, ბოლომდე გაცნობიერებული არა აქვს ყველაზე დიდი ფასეულობა დამოუკიდებლობა. და ეს ხდება მძიმე სოციალური ფონის მომიზეზებით, თუმცა ამ ფონისა და ნიჰილიზმის ავტორებიც თვითვე არიან, საკუთარი უნიათობით, ისევ და ისევ მუცელღმერთობით, მუდმივი შუღლით, ქიშპით, გამუდმებული დაპირისპირებით, სხვადასხვა ქვეყნის სატახტო ქალაქებში მფარველების ძებნით, ერთი სიტყვით, საქვეყნო საქმის ფეხზე დაკიდებით.

* * *
როგორც ბატონი შალვას ავტობიოგრაფიიდან ჩანს, ჩვენ ნათესავები არ ვიყავით. იგი წარმოშობით კახეთიდან იყო, მე კი იმერეთიდან, თუმცა ძმისშვილად მომიხსენიებდა ყოველთვის და ამ ამბავს ერთი კურიოზიც მოჰყვა.
დიდი ხნის მერე, როცა გიორგი ციციშვილი მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე აღარ იყო და სხვაგან მუშაობდა, ყოველი შეხვედრისას, რუსთაველზე ვხვდებოდით, შემაჩერებდა, მომიკითხავდა და აუცილებლად შემეკითხებოდა:
როგორ არის მამაშენი შალვა?
შალვა არ ჰქვია მამაჩემს, მამაჩემი ივანეა, შინაურულად ღუტუშა.
კაცო, რას მასწავლი ვინ არის მამაშენი? მე უკეთ ვიცი!
შალვა არ იყო მამაჩემი, არც ბიძაჩემი. უბრალოდ, მოგვარეა, მაგრამ ოჯახის მეგობარია და ჩემზე დიდი ამაგი აქვს.
მოიცა, კაცო, როგორ თუ მამა არ არის, შენ მასწავლი, ვინ არის მამაშენი?
ბატონო გიორგი, შალვას ცოლ-შვილი არასოდეს ჰყოლია, როგორ ვიქნები მისი შვილი?!
კაცო, მე გეკითხები, როგორ არის მამაშენი შალვა, შენ კი მპასუხობ მამაჩემი არ არისო. ის მაინც მითხარი, როგორ არის?
სამწუხაროდ, აღარ არის, დიდი ხნის წინ, 1980 წელს გარდაიცვალა.
როგორ, კაცო, რატომ გარდაიცვალა? მე არ ვიცოდი. ძალიან განათლებული და წიგნიერი კაცი იყო. იუბილე რომ მოახლოვდება, მითხარი და აღვნიშნოთ მამაშენის იუბილე.
აუცილებლად გეტყვით, ბატონო გიორგი.
თავიდან ხომ არ დავუწყებდი მტკიცებას, მამაჩემი რომ არაა შალვა ალხაზიშვილი და უბრალოდ მოგვარეები ვიყავით.
ბატონი შალვა 1899 წელს არის დაბადებული და მომავალ წელს დაბადებიდან 110 წელი უსრულდება. ვის უნდა გაახსენდეს ეს თარიღი თუ არა მის უმცროს მეგობრებს გურამ გეგეშიძეს და მე. ჩვენ ორივე და კიდევ სხვა მრავალი, სამწუხაროდ, უმრავლესობა ცოცხალი აღარაა. ჩვენ კი მისი წიგნებით, მის ბიბლიოთეკაში გავიზარდეთ. დავურეკავ, ალბათ, გურამ გეგეშიძეს და მოვიფიქრებთ, როგორ აღვნიშნოთ, როგორ მოვიგონოთ ადამიანი, რომელიც ლიტერატურისგან შედგებოდა და ახალგაზრდებისთვის უშურველად გასცემდა თავის ცოდნას და წიგნებს.
ისევ ჩვენ უნდა მოვიფიქროთ, თორემ სხვა ვინ მოიცლის?!


ალხაზიშვილი გივი - Alkhazishvili Givi

უნებლიე დამთხვევა თუ ...

(uneblie damtxveva tu ...)

ერთ ლექსში, რომლის სათაურია კვირაძალის დილა (იგი რვა მონაკვეთისგან შედგება), მეხუთე მონაკვეთში, სტივენსი წერს: სიკვდილი დედაა მშვენიერების. დიდი ხნით ადრე ვაჟა-ფშაველა წერდა: შენი ჭირიმე, სიკვდილო, სიცოცხლე მშვენობს შენითა.
ეშბერის აქვს ერთი სახე, ლექსში ცისფერგიტარიანი ადამიანი: იჭერენ ბავშვებს მინდვრები. შოთა ჩანტლაძე კი ერთ თავის ლექსში წერს: პატარა ბავშვებს ყვავილები იჭერენ ხელად…ვაჟა-ფშაველასა და სტივენსის სტრიქონებს შორის არის მსგავსება. სტივენსს რომ ქართული სცოდნოდა და ვაჟა-ფშაველა ჰქონოდა წაკითხული, შეიძლება ვაჟას ცნობილი ლექსის ალუზიად ჩაგვეთვალა მისი: სიკვდილი დედაა მშვენიერების, მაგრამ არაფერი გამოვა აქედან, ორმა განსხვავებულმა პოეტმა, სხვადასხვა დროს, ერთმანეთის ტექსტების უცოდინრად მიაკვლიეს, ერთნაირს თუ არა, მიმსგავსებულ აღმოჩენას.
ეშბერის იჭერენ ბავშვებს მინდვრები და შოთა ჩანტლაძის პატარა ბავშვებს ყვავილები იჭერენ ხელად, აბსოლუტურად ერთი და იგივე ხატია და ამას უკვე ალუზია კი არა, სხვა სახელი ჰქვია, მაგრამ ამ სტრიქონების ავტორებმაც არათუ ერთმანეთის ტექსტების, ერთმანეთის არსებობის შესახებაც არაფერი იცოდნენ. ვაღიარებ, ჩემთვისაც ეშბერი ჰერალდ ბლუმის წიგნში ციტირებული ლექსებით გახდა ცნობილი.
რუსულად გამოცემული ამერიკული პოეზიის ანთოლოგიაში სტივენსი რამდენიმე ლექსითაა შეტანილი, მაგრამ ეშბერი არა. მისი რამდენიმე ლექსი საქართველოში პირველად თარგმნა დათო ბარბაქაძემ (ევროპული და ამერიკული პოეზია. წიგნი მეორე. 1993 წ.).
გასაგებია, როცა ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად მსგავს სახეებს მიაკვლევენ პოეტები, ერთმანეთის არსებობაც რომ არ იციან, სხვადასხვა კონტინენტზე, სხვადასხვა ენობრივ სივრცეში, სხვადასხვა დროს რომ მოღვაწეობდნენ, მაგრამ რა გამართლებას მოუძებნის კაცი იმ მოვლენას, როცა მწერლები ერთ ქალაქში, ერთსა და იმავე დროში, ლამის ერთ უბანში ცხოვრობენ და…თუმცა, შეიძლება უნებლიე დამთხვევა ჩვენშიც მოხდეს, ეს სრულიადაც არაა გამორიცხული. ასეთ შემთხვევაში ქრონოლოგია განსაზღვრავს ყველაფერს, რადგან სხვა კრიტერიუმი, ალბათ, არ არსებობს.


აბულაძე ნანა - Abuladze Nana

ფოთქოლია მგელი

(fotqolia mgeli)


I

ეს ამბავი იმერეთის ერთ-ერთ სოფელში მოხდა და მიუხედავად იმისა, რომ ამ ყველაფრიდან საკმაოდ დიდი ხანია გასული, მას დღემდე ანეკდოტად ყვებიან..

მაშინ სოფელში ცხოვრობდა ერთი ნადირობის მოტრფიალე კაცი _ ონისე მხეიძე, ძაღლიც ჰყავდა _ ღრმადპატივცემული ლომა. ონისე დღესაც ცოცხალია, ცხოვრობდა-მეთქი იმიტომ ვამბობ, რომ ახლა მთლად ისეთი აღარ არის, როგორიც ადრე იყო... იმ დროს იგი ჯერ კიდევ დაუქორწინებელი გახლდათ.

გავიდოდა დილით ონისე გარეთ, დაჯდებოდა საფიხვნოში და თავის საგმირო საქმეებს მოუთხრობდა იქ მყოფთ:

_ ევიღე ერთ დღეს ჩემი სანადირო თოფი, შენ ხარ ჩემი ბატონი და, წევედი ტყეში. რასაკვირველია, თან ლომაც გევიყოლიე, აბა, სხვანაირად რაფერ მოვიქცეოდი?! ვიფიქრე: შემომხვდება რაცხა, კურდღელი ან მწყერი-თქვა და... დათვი არ შემხვდა?! არ შევუშინდი და თოფი მოვიმარჯვე, მაგრამ ვინ დამაცადა სროლა _ გაჰკრა ამ შეჩვენებულმა თოფს ხელი და მეისროლა საცხა ჯანდაბაში!

_ შენ რა გეგონა ერთი, ონისე ჭკუითგატენილო, გაგიწვებოდა ის დათვი წინ და აქეთ შეგეხვეწებოდა: შენს ბედნიერებას, მომკალიო?! ჰა? _ სიცილით დაეკითხა მონადირეს ულვაშა, ოდნავ ჩასხმული იოსები, რომელიც სულ წაჰკბენდა ხოლმე ონისეს. ონისე ერთი ახალგაზრდა, გამწლიკული ვინმე იყო, მაგრამ მაინც იხტიბარს არ იტეხდა. ახლაც, როცა გივის ხარხარში არც სხვები ჩამორჩენილან, ონისეს ხმა არ ამოუღია, სახეზე კი წყენა და ბრაზი გამოეხატა. ერთხანს ასე იყო, მერე ახარხარებულ მეზობლებს შეუძახა:

_ჰო, ჰო გეყოფათ აწი! არ გააწყალეს გული?!

ისინიც გაჩუმდნენ, ონისემ მოყოლა ჩვეული, წინანდელი ხალისით განაგრძო:

_ აქ კი ჩემმა ლომამ იმარჯვა და დათვს პირდაპირ ყელში ეცა. მე მანამდე ჩემს თოფს მოვკარი თვალი და ვესროლე იმ ჩასაქოლს! _ ტრიუმფით დაასრულა თავისი თავგადასავალი მამაცმა მონადირემ და იქ მყოფთა მზერა რომ დაიჭირა, თითქოსდა გაოცებით დაამატა: რავა, არ გჯერათ ახლა ეს თქვენ?!

_ გვჯერა, გვჯერა, რაფერ არ დევიჯერებთ, შე კაცო?! _ ყველას მაგივრად უპასუხა იოსებმა, თან მზაკვრული ღიმილი აუთამაშდა სახეზე _ მარა... შენს სახლში დათვის ტყავი არ შემიმჩნევია...

იოსები ერთსღა ფიქრობდა: ,,ახლა კი გამოვიჭირე ეს უბედურიო!\" მაგრამ არც ამჯერად გაუმართლა:

_ შენ კი კაი დაგემართოს, ჩემო იოსებ, იმხელა იყო ის მიწადასაყრელი, ვერასგზით ვერ დავძარი და იქვე ტყეში დავტოვე, აბა! _ გამარჯვებული სახით განაცხადა ონისემ.

იოსებს სახეზე შეეტყო, რომ ეს არ ესიამოვნა. მთელმა სოფელმა იცოდა ონისეს ბაქიაობის ამბავი, მიუხედავად ამისა, იოსების გარდა ასე თავგამოდებით მის ტყუილში გამოჭერას არავინ ცდილობდა. ამ წუთშიც მათთვის სულ ერთი გახლდათ მართლა მოკლა ონისემ ის დათვი, თუ არა. მთავარი იყო, რომ რაღაც მოისმინეს და გული გადააყოლეს, მცირე ხნით დაივიწყეს თავიანთი გასაჭირი. მაინცდამაინც გულთან ახლოს არც სახელგანთქმული მონადირისა და იოსების ქიშპობა მიჰქონდათ და ამაზე მხოლოდ ერთობოდნენ.



II

მალე სოფელს გაჭირვება დაადგა თავს:

_ ათიდან ექვსი ქათამი გამიწყვიტა იმ უგვანომ, იმან!

_ ჩემი შვიდი ვარია წეიღო იმ უდღეურმა!

_ ჩემიც სამი მეიპარა, ცეცხლად შეერგოს მელაა თუ ტურა! _ ისმოდა დედაკაცების ვიშვიში.

იოსებმა, როგორც ყველაზე გავლენიანმა კაცმა კრება მოიწვია, რომელიც ტრიალ მინდორზე გაიმართა..

_ ვინმემ თუ დეინახა, დაახლოებით მაინც რომ ვიცოდეთ, რა ცხოველთან გვაქვს საქმე? _ იკითხა იოსებმა.

_ მე ვფიქრობ, მელიაა. _ თქვა ვიღაცამ.

_ მე ტურა მგონია.

_ არც ერთი და არც მეორე! _ ნიშნისმოგებით იყვირა რომელიღაცამ უკნიდან.

_ ოხ ოხ ოხ ოხ! _ იოსებმა დანანებით გააქნია თავი _ გამოატარეთ ეგ ოჩოპინტრეს რისხვა!

ონისეს იქაურთა სიცილისთვის ყურადღება არ მიუქცევია და მედიდურად გავიდა წინ.

_ რა ნახე ერთი, გვითხარი! _ იოსებს ხმაზე ეტყობოდა _ მას არანაირი იმედი არ გააჩნდა, რომ ონისე დაეხმარებოდა სოფელს.

_ მგელი იყო! _ ამაყად გამოაცხადა ონისემ _ თანაც, იცით, როგორი?

_ როგორი? _ დაეკითხნენ აქეთ-იქიდან.

_ როგორი და... ფოთქოლია!

_ ეგ რაფერ, ბიჭო?! _ იკითხა ერთმა ხელჯოხზე დაყრდნობილმა, მხცოვანმა კაცმა _ მგელი რუხი ვიცი მე!

_ არა, ბაბუ, ნამდვილად თოვლივით ფითქინა იყო... _ ონისე თავისას არ იშლიდა და კიდევ უფრო დაწვრილებით აღწერდა ნანახს, დედამისს რომ არ შეეშალა ხელი:

_ უიი! რაებს როშავ შე არგასახარებელო, შენა?! გაჩუმდი, ბიჭო, ოჯახს მაინც ნუ არცხვენ!

_ კარგით ახლა, დაწყნარდით! _ საქმეში ჩაერია იოსები _ ყველამ ხაფანგები დააგეთ და ვნახავთ რაც არის! ახლა დეიშალეთ და საქმეს მიხედეთ, თვარა დეიტაცა მთელი ქათმები იმ ტყვიითგასაგორებელმა და ეგ არის!

სოფელიც საქმეს შეუდგა. ამ გულმოდგინებამ თავისი შედეგიც გამოიღო _ მეორე დილით ქურდი უკვე ხაფანგში იყო გაბმული და მთელ სოფელს ერთ ეზოში მოეყარა თავი. ონისე ცოტა მოგვიანებით მივიდა. მანამდე ყველა დუმდა, ონისეს მიახლოებისთანავე ჩუმჩუმად ფხუკუნი დაიწყეს. ხალხის ამგვარი ქცევით გაკვირვებული მონადირე ხაფანგთან ნელა მივიდა და წინ საოცარი სურათი გადაეშალა: ხაფანგშიფეხმოყოლილი მისი ლომა გულსაკლავად წკავწკავებდა! ონისემ ხან იქ მყოფთაკენ გააპარა მზერა, ხან თავისი ყავისფერი, ტკივილისგან აწკმუტუნებული ნაგაზისკენ.

_ აგია, ბიჭო, ფოთქოლია?! _ სიცილით დაეკითხა ის ხელჯოხიანი მოხუცი.

_ აგია, ბიჭო, მგელი?! არ გეიშვა გლახაკის არაფერი! მონადირე ხარ ახლა, შენ?! მგელი და საკუთარი ძაღლი ვერ გაგირჩევია ერთმანეთისაგან! _ მიაყარა ქოქოლა დედამისმა.

ონისე კი იდგა თავჩაღუნული და სირცხვილისგან ერთთავად აჭარხლებული, იდგა და ხმას არ იღებდა. იოსები მხოლოდ იღიმებოდა. რაღაცნაირად შეეცოდა ონისე და არაფერი უთქვამს. იმ დღიდან უფრო დაუახლოვდა კიდეც.

არავინ იცის, რატომ მოეჩვენა ონისეს თავისი ლომა თეთრ მგლად, ან თუ არ მოსჩვენებია, რისთვის თქვა ასეთი სულელური ტყუილი. ერთი კია _ იმ დღიდან ონისემ სამუდამოდ დაანება ნადირობას თავი, საფიხვნოშიც იშვიათად ჩნდებოდა. მაგრამ დრო ყველაფრის მკურნალია და ახლა ოთხმოცდაშვიდი წლის ონისე შვილთაშვილებთან ძველებური ხალისით იხსენებს ხოლმე ამ ამბავს.



20.07..2009


აბულაძე ნანა - Abuladze Nana

სადჰუ (sadhu)


`ვინც თავისთავი ვერ დაიმონა,

ის სამუდამოდ სხვის მონად დარჩა.\"

გოეთე

მზის სხივები ნელ-ნელა მოეფინა ინდოეთის ქალაქ ბენარესს. ინდუსი ასკეტი ანუ სადჰუ სახელად სვამი საწოლიდან წამოდგა, ქოხის იატაკზე ლოტოსის პოზაში დაჯდა, ხელები მუხლებზე დაიწყო, თვალები დახუჭა და გაიფიქრა:

_ `აი უკვე ერთი კვირაა, რაც მდუმარების აღთქმა დავდე და სიტყვა არ დამცდენია პირიდან. გმირი ვარ, ნამდვილი გმირი! ხუმრობა ხომ არაა მთელი კვირის განმავლობაში დუმილი! ბავშვობაშიც ყველასგან გამოვირჩეოდი, გურუს ვაოცებდი _ ერთი გრძელი პოემა `ბჰაგავადგიტა\", სადაც კრიშნას სწავლებაა გადმოცემული, მთლიანად ზეპირად ვისწავლე!..\"

სვამის გაეღიმა, შემდეგ ფიქრს თავი ანება და მედიტაციას მიეცა...

ხანგრძლივ მედიტაციასა და დუმილში გადიოდა დღეები, სადჰუს კი ეს ყველაფერი ნელ-ნელა ბეზრდებოდა, ძლივს აკავებდა ენას კბილებს შორის, რომ შემთხვევით რამე არ ეთქვა. ერთ დღესაც ვეღარ მოითმინა და ქოხში რაღაცის გამალებული ძებნა დაიწყო. ხელში შამფური მოხვდა. სვამიმ ნივთი ყურადღებით შეათვალიერა, თავში შემაძრწუნებელმა აზრმა გაუელვა. ენა გამოყო და შამფური დაუყოვნებლივ გაიყარა! საშინელ ტკივილს ერთი იმედით გაუძლო: ენაშიშამფურგაყრილი ხომ ვერ ილაპარაკებდა! ენა ჯერ კიდევ სტკიოდა, მიუხედავად ამისა, სადჰუმ შვებით ამოისუნთქა.

მალევე მიიქცია ტურისტთა და მოგზაურთა ყურადღება, რაც დიდად სიამოვნებდა. დაიმკვიდრა ხალხში წმინდანის სახელი და როგორც ვალმოხდილი ადამიანი, ისე გარდაიცვალა.



20.08.2009