ერთ მშვენიერ დღეს

ერთ მშვენიერ დღეს

(ert mshvenier dges)


ერთ მშვენიერ დღეს მე ღრმად დავრწმუნდი
ვერასდროს ვნახავ სამოთხის კარებს,
იქ ღირსეულნი ხვდება წმინდანი
ჩემი წარსული მიხსენებს ვალებს.
ფიქრში ჩაფლული უკან ვბრუნდები
მომავლის ცქერა აღარ მახარებს
წარსულნი დრონი მახსენებს ცოდვებს
და სამოთხისთვის არ მიღებს კარებს.
ვზივარ და ეხლა ძლიერ დავრწმუნდი
ჩემსავით ბევრი ვერ იხდის ვალებს,
ალბათ უფალმა აქ დამიწესა
ასე ამჯამად გაუძლო ტანჯვებს.
ერთ მშვენიერ დღეს ისევ დავრწმუნდი
იქნებ გაუძლო ჩემს ტანჯვას ამდენს,
ვინცობ გავაღებ სამოთხის კარებს
იქ გაბრიელი არ მომთხოვს ვალებს.


მარტოსულობა

მარტოსულობა

(martosuloba)


მარტოსულობა რომ დაქჩემდება
ჯოჯოხეთს ხედავს შენი თვალები,
ასე გონია ვერავინ გიგიგებს
საკუთარ ფეხზე ვეღარ დადგები.
მარტო სულობა ყოვლად ძნელია
ამ ქვეყნად გრჩება ბევრი ვალები
გინდა გიყვარდეს და მოეფერო
ბოროტი გიშლის არ გაქვს ძალები.
მარტო სულობა თუ დგჩემდება
უნდა შეკრიბო მთელი ძალები
თუ ასე ფიქრობ ვერავინ გიგებს
უფლის გზა ნახე კარგი გახდები.
ავტ. კ. შ.


ეს შემოდგომა ფოთოლს მაგონებს

ეს შემოდგომა ფოთოლს მაგონებს

(es shemodgoma fotols magonebs)


ეს შემოდგომა ფოთოლს მაგონებს
რომელიც ნაზად ეშვება ხიდან,
წითელ ყვითელი ფერები ადევს
ლამაზ ფერებით მიყურებს გზიდან.
გარეთ გავდივარ ფეხ ქვეშ მედება
მეამბორება ყოველი მხრიდან,
წამით მაფიქრებს ღმერთო რა ხდება
მეც ფოთოლივით დავეშვი ხიდან .
ვეფინებოდი სუნთქვას გზის პირას
არსად უშვებდი ჩემი გზის მიღმა
ბოლოს დასრულდა ჩემი ოცნება
ხეს დაცვენილი ამხვეტეს გზიდან.


სადღაც დაგეწევი წლების სიშორეში

სადღაც დაგეწევი წლების სიშორეში

(sadgac dagewevi wlebis sishoreshi)


სადღაც დაგეწევი წლების სიშორეში,
ვიცი, დაემთხვევა ჩვენი დაბადება,
გრძნობით დამუხტული ვნების დიოდებში,
ღამის სიმხურვალე - დილად აალდება!
სადმე დაგეწევი, ფიქრთა სიშორეში,
ღამეს გადმოვხედავ სიზმრის თვალებიდან....
იებს შეგიგროვებ ლამაზ ოცნებებში....
კიბეს მივადგამ და ცაში ამოგიტან.
ცრემლებს შეგიმშრალებ თეთრი ფანტელებით,
თვალებს ჩაგიმუქებს სულის ელვარება.
სადმე დაგეწევი წლების სიშორეში,
გულში ჩაგიკრავ და ვიცი გეამება!


ეს სიყვარულის ფიალაა ოცნებით სავსე

ეს სიყვარულის ფიალაა ოცნებით სავსე

(es siyvarulis fialaa ocnebit savse)


ეს სიყვარულის ფიალაა ოცნებით სავსე,
შემყვარებია შენი სახელი, უბრალოდ, ასე...
არ მინახიხარ მაგრამ ვიცი ხშირად იცინი,
არ გამიგია მაგრამ მიყვარს შენი სიცილი.
გამიფრინდება ოცნებები ცაში ალებად,
ფიქრებიც თავგზაარეულად დამემალება,
ოცნების ბადეს გადავისვრი ტალღების ხმაზე,
თუ სიყვარული დაგიმალე, არ გამიბრაზდე


ჩამოთოვა ისევ იისფერი მთები

ჩამოთოვა ისევ იისფერი მთები

(chamotova isev iisferi mtebi)


ჩამოთოვა ისევ იისფერი მთები
შენს ხმას ვეღარ ვისმენ და ვეღარსად გხვდები...
თეთრი ფიფქისდარი ფიქრი მემატება,
შენთან საუბარი, როგორ მენატრება.
წაუღიათ ნისლებს დაბინდული ფრთები,
ნეტავ შევხვდე ვისმეს, შენზე მოვუყვები.
შენზე ფიქრი ფრთებს შლის, ვსვამ და ვერა ვთვრები.
ამ ჩაკეტილ მთებში, როგორ მენატრები.'...


ნუ შეგაშინებს მეხის გრიალი

ნუ შეგაშინებს მეხის გრიალი

(nu shegashinebs mexis griali)


ნუ შეგაშინებს მეხის გრიალი
მეხი უფესვო ხეებს ერევა,
ვიდრე რწმენა გაქვს, შენ ხარ ძლიერი
უფალი გიცავს, ვინ მოგერევა....
ანდა თუ დარდი დანისლავს თვალებს,
ვინმე ბოროტი თუ არ გაყენებს,
დღეში თუნდაც რომ ცხრაჯერ დაეცე,
უფლის ხელები წამოგაყენებს


სულმა სული ამოიცნო

სულმა სული ამოიცნო

(sulma suli amoicno)


სულმა სული ამოიცნო, გულმა გულით იტირა,
ერთმანეთის დაკარგვისას ყველამ ერთად იკივლა.
აიკინძა ასაკინძი, სათქმელი თქვა დრომ,
გაცრუება დასაყრდენად დაეძებდა ჯოხს,
მაწანწალა ტალახ-ტალახ დაეძებდა ღილს,
სხვისი ძუძუ არ ენდომა ატირებულ ჩვილს.
გიშერ-გიშერ აკინძული მძივი ავ თვალს აიღებს,
გირაოში ეს ცხოვრება ჩემს სიყვარულს წაიღებს.
დაკარგულზე არ დარდობენ, დასაკარგზე ფრთხილობენ,
ვისაც რა არ უნახია სხვასთან იმას ჰკვირვობენ,
სასწორს დადო ბედმა პინა, აყალ-მაყალს გადადის,
ოცნებითაც ვერ გავლიე უსასრულო ტრამალი,
ვისთვის იოლ, ვისთვის ეულ, ვისთვის კიდევ მრისხანედ
აკინძავდა ყველა ღამე უთვალავჯერ მირაჟებს.


გაზაფხულს შეეხსნა საკინძე

გაზაფხულს შეეხსნა საკინძე

(gazafxuls sheexsna sakindze)


გაზაფხულს შეეხსნა საკინძე,
დაეპნა ჭრელ-ჭრელი ფერები,
მე გისმენ, სიტყვებად აკინძე,
რად სდუმხარ?რატომღაც ვერ ვხვდები....
და ფიქრის გორაც ხომ გაოცდა,
გელოდით ორივე კარგა ხანს,
ლურჯი მონასტრისკენ გავრბივარ,
იქნებ მან იცოდეს სადა ხარ?
პირველად ვინატრე ზამთარი,
ძლიერად ეთოვა ამაღამ...
შენ კი ნაფეხურებს დატოვებ,
მოგძებნი უშენოდ ავად ვარ,
მერე დაგაფიცებ აპრილებს,
და ფიქრის გორაზეც ავიდეთ...
(გაზაფხულს შეეხსნა საკინძე)
უჩემოდ აღარსად წახვიდე!


ერთ დროს, ერთ ადგილს, ერთსა მიწაზე

ერთ დროს, ერთ ადგილს, ერთსა მიწაზე

(ert dros, ert adils, ertsa miwaze)


ერთ დროს, ერთ ადგილს, ერთსა მიწაზე,
ღმერთი რომ ჰქმნიდა ერთსა სინაზეს,
არვის სჯეროდა, არვინ ელოდა
მის გამარჯვებას დედამიწაზე.
სინაზეს ერქვა რწმენა, დიდება,
არავის სურდა მისი მიღება,
მაგრამ ქართველნმა იგი იწამეს
და პატივისცეს ღმერთის სიმართლეს,
ღმერთმა დალოცა ქართველი ხალხი
და გადმოასხა მათ მადლი წმინდა,
საქართველოა ჩვენი სამოთხე,
ეს დაგვიბარა წმინდათა წმინდამ.