რით განასხვავებ ღმერთსა და ეშმაკს?

რით განასხვავებ ღმერთსა და ეშმაკს?

rit ganasxvaveb gmertsa da eshmaks?


რით განასხვავებ ღმერთსა და ეშმაკს?
როგორ შეიცნობ ბოროტს და კეთილს?
თუ სიყვარულის ძალა არ შეგწევს
და სიძულვილიც უცხოა შენთვის?
ქრისტე ჯვარს ეცვა და მით აუნთო
კაცობრიობას სხივი ნათელი!
სხვა გზა არაა, წყვდიადს რომ სძლიო,
უნდა იწვოდე როგორც სანთელი!
თუ ღმერთთანა ხარ, იყავ მართალი,
ბოროტს შეები ქრისტეს მცნებებით,
წუთის სოფელი ბრძოლის ველია
და შენც იბრძოლე თავგამეტებით!
მაგრამ სატანას თუ მიემხრობი,
იყავ მასავით დაუნდობელი,
მხოლოდ ამრიგად თუ მოგანიჭებს
მეფურ დიდებას წუთისოფელი.
მაგრამ გახსოვდეს წუთისოფელში
წუთიერია კაცთა ცხოვრება,
ღვთის სამსჯავროზე მეფეს-მეფისა,
გლეხს კი გლეხისა მოეთხოვება!


მინდოდა მეთქვა

მინდოდა მეთქვა

(mindoda metqva)


მინდოდა მეთქვა, როგორ მიყვარხარ,

მაგრამ სიტყვები იქცნენ ცრემლებად!

მინდოდა გეგრძნო როგორ მჭირდები,

როგორ ვიქეცი სევდად, ვედრებად. . .

მინდოდა მეთქვა, როგორ ვიცხოვრე,

და აღსარება იქცა იარად. . .

მინდოდა დიდი სინათლით გვევლო,

მაგრამ სინათლე იქცა ციალად. . .

მინდოდა მეთქვა-მარტო შენი ვარ,

მაგრამ ტყუილი ვერ გაგიბედე,

მინდოდა მეთქვა-სხვა გზა არა გვაქვს,

მაგრამ სიმართლეც ვერ გაგიბედე!

და ასე სევდით, ცრემლით, ვედრებით,

წლებმა შეცვალეს სულისკვეთება,

ჩვენ პარალელურ გზებზე გვივლია,

გზებზე, რომლებიც არ იკვეთება. .


გზები... შენი ნაბიჯებით გიხაზია

გზები... შენი ნაბიჯებით გიხაზია

(gzebi ... sheni nabijebit gixazia)


გზები... შენი ნაბიჯებით გიხაზია,
წინ კი მხოლოდ ცარიელი ფურცელია,
ცხოვრება თუ მართლა მარტო მირაჟია,
მაშინ, ალბათ, ყველაფერი უცვლელია.

ვერ გაიგე, სისადავე რატომ ქრება,
როცა თითქოს ყველაფერი უთქმელია,
მაშინ, ალბათ, ყოველგვარი საოცრება
მხოლოდ ერთი ცარიელი ფურცელია.


რაღაცნაირად თოვს

რაღაცნაირად თოვს

(ragacnairad tovs)


რაღაცნაირად თოვს,
ნამქერი მოაქვს ქარს,
ჩუმად ამიშლის თმებს,
გულში ამირევს დარდს...
სიზმრად ნანახი თვალების
სითბო მოჰყვება სულს
რაღაცნაირად მახსოვხარ,
რაღაცნაიარად სულ...
სადღაც მივყავარ გაზაფხულს
თითქოს ამირევს კვალს,
რაღაცნაიარად მაცოცხლებ,
რაღაცანაიარად მკლავ...


ტაბიძე გალაკტიონ - Tabidze Galaktion

გალაკტიონ ტაბიძე - Galaktion Tabidze

ორთქლმავალი სტვენს …

(ortqlmavali stvens)


ორთქლმავალი სტვენს. შენ კითხულობ ტვენს.

გადააგდე ის, გაიხედე წინ...

ბუჩქს შარფივით ბოლს ორთქლმავალი ჰფენს

და გაისმის თან: რა-რა-რა-რა, ძინ!

ასწლოვანი ხე გაუპია მეხს,

ქორი მიაქვს ქარს, რაღაც მიაქვს ქორს.

შეგვიძლია ჩვენ, გზაზე გავყვეთ გლეხს,

მის ზრუნვას და ფიქრს უბოლოოდ შორს.


ტაბიძე გალაკტიონ - Tabidze Galaktion

გალაკტიონ ტაბიძე - Galaktion Tabidze

ორი ასული ნეტარი

(ori asuli netari)


ორი ასული ნეტარი,
ორი სხვაგვარი წამება,
აქ შორეული მხედარი
გული გულს ესაბამება.
იქ - ვარსკვლავები ზედაშე,
აქ - მეოცნებე ციარი,
და სიყვარული მე და შენ
ნეტა რად გვქონდა ზიარი.


ტაბიძე გალაკტიონ - Tabidze Galaktion

გალაკტიონ ტაბიძე - Galaktion Tabidze

ორი ზარი (ori zari)


ღამით მივედი სასაფლაოზე
და ვინახულე ძველი ტაძარი,
ფრთხილად ავედი ძველ სამრეკლოზე,
ფრთხილად დავრეკე მთვლემარე ზარი…
მსურდა, რომ ყველას გაღვიძებოდა,
ვისაც სძინავდა ცივ სამარეში.
ვინაც მიყვარდა ან პატივს ვცემდი,
ჩემს განუსაზღვრელ სიმწუხარეში;
რომელთაც სწამდათ ქვეყნად სიცოცხლე
და დღეს საფლავის ჰფარავდათ ლოდი,
მათ მოვუხმობდი სასოწარკვეთით,
ზარის მწარე ხმით მათ ვეძახოდი…
და ქვესკნელიდან თითქო ამავ დროს
მიცვალებულთა რეკავდა ზარი.
და ეძახოდა მათ, ვინც აქ დარჩათ,
მათ, რომელთ სწამდათ ყოფნის ზღაპარი.
კუბოს ფიცრებზე ძვლების რახუნით,
მკვდართა გუგუნით თრთოდა ქვესკნელი.
შეერეოდა ცოცხალთ ძახილი
და მკვდართა მოთქმა უკანასკნელი.
და შუაში კი სიცალიერედ
ჩაბნელებული უფსკრული შავი
ბნელი თვალივით იცქირებოდა,
სამარადჟამოდ დაუნახავი…
და ორი ზარი საბედისწერო
ერთმანეთისთვის მიუწვდომელი,
დაცინვა იყო, ვით ორი სული,
ვით ის ქვეყანა და ეს სოფელი…
და დიდხანს, დიდხანს ვისმენდი გუგუნს,
და დიდხანს, დიდხანს ზარი ჰგოდებდა…
მაგრამ ამაოდ მოვუწოდებდი,
მათ, ვინც ამაოდ მიმიწოდებდა…


ტაბიძე გალაკტიონ - Tabidze Galaktion

გალაკტიონ ტაბიძე - Galaktion Tabidze

ორნამენტი (ornamenti)


ფანჯრის მინებზე ქარბუქივით ატყდა ტყეები -
გლედიჩიები, ზამბახები, ორხიდეები,
გადარეული ორნამენტით მოირთო მინა.
გარეთ ყინვაა. ყვავილებიც გადაიყინა.
ორხიდეების მშვენიერი ლამაზი წრეა,
რომელსაც თბილი შეიფარებს ორანჟერეა.
დე, გარეთ ქარი თარეშობდეს - ოთახში თბილა,
და ორხიდეაც ოცნებათა ბაღში შეჭრილა.
ამბობს: ოცნებავ! რა ამაოდ დიდხანს გევედრე,
რომ შეგენახა ერთი ფერი: მშვიდი სითეთრე,
სითეთრე თოვლის, სისპეტაკე მხარეთ ზემოთა,
რომ მას უმანკო ბავშვის ცრემლი არ დასცემოდა.


ტაბიძე გალაკტიონ - Tabidze Galaktion

გალაკტიონ ტაბიძე - Galaktion Tabidze

ორხიდეები (orxideebi)


აველ დაღლილი მარმარილოს თლილ კიბეებით -
დარბაზში, სადაც ვისვენებდი ჯერ ისევ დილით;
ორხიდეების მწყობრად იდგა მუქი შლეიფი
განაზებულნი ჩემი ფერმკრთალ სულის სიკვდილით.

ხავერდის კუბო, დათოვლილი თეთრ ზამბახებით
იდგა მდუმარე, მგლოვიარე და დასევდილი.
ოჰ! იგი აქ წევს აბრეშუმის თეთრი ტალღებით…
ამ ყვავილებში დავასვენე ჯერ ისევ დილით.

დაქვრივებული ოთახები ჩუმად სტიროდნენ:
შავი გედივით მაღლა იდგა კუბო პირქუში!
დაქვრივებული ოთახები ჩუმად სტიროდნენ,
ჯერ ისევ გუშინ რომ ხარობდნენ, ჯერ ისევ გუშინ.

მე დავცქეროდი ისრებივით დახრილ წამწამებს,
სამგლოვიარო დოლბანდებად რომ ჩამოვარდა;
გადაეფარა იმის თვალთა უსივრცო ღამეს
და არასდროს არ აიხდება ხელახლა ფარდა.



ტაბიძე გალაკტიონ - Tabidze Galaktion

გალაკტიონ ტაბიძე - Galaktion Tabidze

ოქროს ნავით (oqros navit)


ოქროს ნავს
მიესაჭა რა,
ლაჟვარდი
ნამის მწოვარე,
შენს მთებზე,
ჩვენო აჭარავ,
ცაა და მისი
მთოვარე.
მივდივარ ზღვის პირს,
თვალი რბის
და აღტაცებას
ვერ ვფარავ,
აჭარავ,
ცხადი ოცნების
თვალ-მარგალიტო
აჭარავ!