ლექსის კარები


შენ რადგან ერთხელ შემოაღე ლექსის კარები,
სულ აქ დარჩები და მარადის აქ მეყვარები


როცა თვალს სძინავს და გულსაც რომ ედება რული


როცა თვალს სძინავს და გულსაც რომ ედება რული,
მარტონი ვრჩებით მე და შენ და ზღვა სიყვარული


ბედნიერების დაუფლება



შენზე უკეთესს რადგან ქვეყნად ვერავის ვხედავ,
ბედნიერების დაუფლებას ათმაგად ვბედავ


მიყვარს!... ვუყვარვარ!


ჩემს ცხოვრებას კი ვერას ავნებს დროის ძგერება –
მიყვარს!... ვუყვარვარ!... და ეს არის ბედნიერება!


თუ სიყვარული


თუ სიყვარული ტკივილია,ტკივილი რაა?იქნებ რაიმე ვერ უთქმელი გულში ჩაკლული
თუ სიყვარული ცრემლი არის მაშ ცრემლი რაა?იქნებ სიმართლე უფალივით ჯვარზე გაკრული
თუ სიყვარული ჩემში ცოცხლობს ვინა ვარ თვითონ?მიხვდებით ალბათ, სიყვარულზე ვარ შეყვარებული....
თუ სიყვარული არ არსებობს,სიცოცხლე რაა?! არარაობა სიძულვილით დამშვენებული !..


სიყვარული არ იყიდება


სხვებმა გამართონ, დაე, სიტყვით ვაჭრობა დიდი,
მე ჩემს სიყვარულს არც ვასხვისებ და არცა ვყიდი!


გრძნობა ...


მე მხოლოდ მზერით შემიძლია გრძნობის გამხელა,
ესღა შემომრჩა სიყვარულის გამომსახველად.


მენატრები



გამოჩნდი მაგრამ მაინც ვერ გხედავ,
მე შენთან კარგო დუმილიც მიჭირს.
რამდენჯერ ჩუმად მომნატრებიხარ,
და ეს ჩემს მეტმა არავინ იცის


დააფასე



დააფასე ის ვისაც შენს გარეშე არ შეუძლია, ნუ გაეკიდები მას ვინც უშენოდაც ბედნიერია! ! ! !


მითხარი, რომ სულში ყველა ჩირაღდანი ერთად გადაიწვა


მითხარი, რომ სულში ყველა ჩირაღდანი ერთად გადაიწვა,
რომ წვიმიან ღამეს ის ლამაზი ქალი შენ მკლავებზე იწვა.
მითხარი, რომ მოკვდა ყველა იმედი და ყველა დაპირება,
ნუ გაშინებს ჩემი სევდიანი სახე, უხმო ატირება.
მითხარი, რომ ბაღში აღარ დაკრეფ ჩემთვის იასამნის რტოებს,
გიძნელდება თქმა და ვიცი მაინც მალე მიმატოვებ.
მითხარი და წადი დამიტოვე სულში უსაშველო ბინდი.
სხვების დასანახად მე ვიქნები ისევ ამაყი და მშვიდი,
მხოლოდ სულში ჩამიჭკნება აკაციის თეთრი შადრევნები,
შენზე ოცნებას და შენით გატაცებას აღარ დავჯერდები,
წავალ ჩემთვის მარტო და დამრჩება სულში უსაშველო დარდი,
როგორ შემეშალე, ჩემს ერთადერთ იმედს რა საოცრად გავდი ...