შნიცლერი არტურ

მეგობარი და მტერი

მტერი? – დგას და ჩვენს ძვირს ამბობს, თუმც
თვით არ სჯერა, რასაც ჩვენზე ბოდავს.
მეგობარი? – ყურს უგდებს და დუმს,
ფიქრობს: „კი ჰგავს ეს სიმართლეს, ცოტა!“


ჩორნი საშა

პოეტს მეუღლე გარდაეცვალა

პოეტს მეუღლე გარდაეცვალა,
ვინც ჰონორარზე მეტად უყვარდა.
სულში ნაღველი აუმდუღარდა,
მუხლებში ღონე გამოეცალა...
მაგრამ გადარჩა...
გონს რომ მოეგო,


ცელანი პაულ

ღვინითა და აღმაფრენით,


ღვინითა და აღმაფრენით,
ორივესგან დავკარგე თავი:

მე მივქროდი თოვლში, გესმის,
მივქროდი ღმერთთან ერთად,
მის შორი-ახლოს, მღეროდა იგი,


ცვეტაევა მარინა

შენს თავს წავართმევ
shens tavs wavartmev
შენს თავს წავართმევ ძალით ყველა მიწას და ზეცას,
რადგანაც ტყეა ჩემი აკვანიც და სამარეც,
რადგანაც მხოლოდ ცალი ფეხით ვეყრდნობი მიწას,
რადგან გიმღერი ისე, როგორც ამ ქვეყნად არვინ.
შენს თავს წავართმევ ძალით ყველა დროთა და ღამეთ,
ყველა ოქროსფერ დროშას, ალესილ მახვილს ყველას,
მე ჩამოვგლეჯავ კლიტეს და შორს დავიფრენ ძაღლებს,
რადგან ცივ ღამეებში ძაღლზე ერთგული მე ვარ.
შენს თავს წავართმევ ძალით ყველა სხვასა და იმ ერთს,
შენ არ იქნები სიძე, მე სხვისი ცოლი - არა!
მე გამოვტაცებ შენს თავს - ჩუმად! - ვით ბოლო იმედს
მას, ვისთან პირისპირაც იაკობი თუ მდგარა.
მაგრამ ვიდრე მე მკრედზე შემოგაჭდობდე თითებს,
ვაი, რომ შენად რჩები და ხარ ყოვლისა გარე.
შენი წყვილი ფრთა ესწრაფვის მხოლოდ ცისას
სამყარო არის შენი აკვანიც და სამარეც!



ხაიამ ომარ

ვისაც ხელში

ვისაც ხელში ნახევარი პური აქვს
და თავისთვის დასაჯდომი ყურე აქვს,
არც მონა ჰყავს და არც სხვას ემონება,
ქვეყნად იმას რაღა დასამდური აქვს.


ხაყანი შირვანელი

გოგონას სიკვდილზდე

ჩემმა ჭკვიანმა, შორსმჭვრეტელმა, პაწია ცირამ
ნახა სიცოცხლე ამაოა, არა ღირს ჩირად.



ხერსონსკი ბორის

სიგიჟის ჭა


ჩვენს ეზოში,
როგორც ოდესის ბევრ ეზოში,
იდგა ჭა, ანუ უფრო სწორად,
მისი სრული იმიტაცია: მიწისქვეშ იყო ცისტერნა და
შიგ წყალს ასხამდნენ.


ხიმენესი ხუან რამონ

ნუთუ ეს მე ვარ

ნუთუ ეს მე ვარ,
საკუთარ ოთახში ვინც დადის ამ ღამით,
თუ მათხოვარი,
ჩემს ბაღში რომ მიძვრება ბინდისას?
თავს ვატრიალებ და ვხედავ ...


ჯეფერსი რობინსონ

შემოდგომის საღამო

ჯერ კიდევ სამხრით მიცურავდნენ ღრუბლები, მაგრამ
შემოდგომის საღამოთა სიცივეები
მოასწავებდნენ უკვე წვიმას, წლის მიწურვას,
პირქუში ტყის მაცნეთა მოსვლას.


ჯოტი ვირჯილიო

პროსპექტზე

ვუყურებთ მე და ჩემი გოგონა
ჩრდილებს ქვიშაზე:
საღებავების პატარა ჩრდილებს
ვარდისფერს, ცისფერს.