ხორავა აკაკი - Khorava Akaki

აკაკი ხორავა – Akaki Khorava (1895-1972)


ხუნდაზე სილოვან - Khundadze Silovan

სილოვან ხუნდაძე – Silovan Khundadze (1860-1928)


ჯავახაძე ვახტანგ - Javakhadze Vakhtang

ვახტანგ ჯავახაძე - Vakhtang Javakhadze


ჯავახიშვილი ივანე - Javakhishvili Ivane

ივანე ჯავახიშვილი – Ivane Javakhishvili (1876-1940)


ჯავახიშვილი მიხეილ - Javakhishvili Mikheil

მიხეილ ჯავახიშვილი – Mikheil Javakhishvili (1880-1937)


ჯანელიძე ალექსანდრე - Janelidze Aleqsandre

ალექსანდრე ჯანელიძე – Aleqsander Janelidze (1888-1975)


ჯაფარიძე მედეა - Jafaridze Medea

მედეა ჯაფარიძე – Medea Japaridze (1923 – 1994)


ჯუანშერიანი ჯუანშერ- Juansheriani Juansher

ჯუანშერ ჯუანშერიანი - Juansher Juansheriani


ჯორჯაძე არჩილ - Jorjadze Archil

არჩილ ჯორჯაძე – Archil Jorjadze (1872-1913)


შამუგია პაატა - Shamugia Paata

მეთერთმეტე მცნება

მოკალი, ვინც გინდა, ჩაქოლე პირწმინდად,
მაგრამ არა ღმერთ კლა.
მოკალი ხურო და მამიდის კურო და
მოკალი პოეტურად, მოკალი ესთეტურად,
მაგრამ არა ღმერთ კლა.
ააფეთქე პენტაგონი, მოკალი ბუში,
მოკალი დღეს და მოკალი გუშინ,
მაგრამ არა ღმერთ კლა.
მოკალი სივრცე, მოკალი ინსტალაცია,
მოკალი პოლიტიკა, მოკალი იზოლაცია,
მოკალი აბსტრაქცია, მოკალი კონვენცია,
მოკალი რეცეფცია, მოკალი კონდიცია.
მოკალი სიყვარული, შენში რო მოლეკილა,
მოკალი ატომი და მოკალი მოლეკულა,
მოკალი მომავალი,
მაგრამ არა ღმერთ კლა.
ყველაფერი, რაც შენია, ამავდროულად შენიცაა და
არა ღმერთ კლა.
ეს ცა შენია და შენი ცაა და შენიცაა და
არა ღმერთ კლა.
მოკალი ამბიცია, შენში რომ მოლეკილა,
მოკალი ატომი და მოკალი მოლეკულა,
მოკალი ტროტუარზე, მოკალი სანაგვეზე,
მოკალი კაფეებში ლექსები დანაკვესი,

მოკალი მომავალი, იცხოვრე ორ დროში და
მოკალი ქუჩაში და მოკალი მეტროში და
მოკალი ლიდერი და მეფე და მედროშე და

არა ღმერთ კლა!

მეძებე სხვაგან

მე აქ ვარ მაგრამ მეძებე სხვაგან.
.............
დილით და ღამით
და უფრო ღამით
მეძებე სხვაგან.
გადაშალე წიგნი და
მეძებე შიგნიდან.
მეძებე სხვაგან და
მეძებე შიგნიდან
და უფრო შიგნიდან.
გააღვიძე ყველა მკვდარი,
პოსტმოდერნისტულ სიზმრებს რომ ხედავს,
გააღვიძე მამა, პოსტმოდერნისტულ სიზმრებს რომ ხედავს,
და გაგვაღვიძე ჩვენ, პოსტმოდერნისტულ სიზმრებს რომ ვხედავთ.
ნუ მეძებ, როცა ქვეცნობიერი
საკუთარ თავს აცნობიერებს
და ჩვენი სუნთქვები გალობენ
არგარდაცვლილ გმირებზე არდაწერილ მითებს
სადაც სხეული დაგვეღალა და კალთაში გვიდევს
და ასე ვასვენებთ.
სადაც ვცოცხლდებით
და თბილ სიზმრებს შემოგვიკეცავს
დედა და დედა დაგვეძებს სადღაც,
ოღონდ არა აქ.
ნუ მეძებ იქ, სადაც იქცევა იქსადაც
სუყველა იგრეკი.
მეძებე სხვაგან!
ნუ მეძებ იქ, სადაც სხვაა და ზღვაა და
ნუ მეძებ იქ, სადაც მეთევზეს ტალღიდან
ამოაქვს მკვდარი თევზი
და მარტოობის ათასი წელი
და კიდევ უფრო ათასი წელი
და კიდევ უფრო ათასი წელი
და მარკესის ჭაღარა თავი
და დაბერებულ ადამის ნეკნი
და ჰამბურგერის ნამცეცები
ნუ მეძებ იქ, სადაც ზღვის ტალღებს გამოაქვთ
მკვდარი მეთევზე და
შეყვარებულ ქრისტეს ცრემლები,
სადაც ღამეა და მეძავი ხდება წმინდანი,
ან წმინდანი ხდება პირიქით.
სადაც ჩამოდის უფალი და
საკუთარ თავს მშვიდად გვირიგებს.
მეძებე სხვაგან.

როლების გაცვლა

მოდი, როლები გავცვალოთ, ღმერთო!
შენ იყავი პაატა შამუგია,
მე ვიქნები ღმერთი!
სულაც არაა ისე ძნელი, შორიდან რომ ჩანს,
უბრალოდ, ცოტა უნდა გახდე, ღმერთო,
თმები დაიგრძელო,
კედები ამოიცვა და სამი კოლოფი სიგარეტი
ჩაკლა ერთ ღამეში.
ცოტა მოსაწყენია, ღმერთო, მაგრამ
თავი ყოველთვის
ჭკვიანად უნდა მოაჩვენო გარშემო მყოფებს
(ამდენი ხნის ნალოლიავებ იმიჯს წყალში ნუ ჩამიყრი)!

შენ ყოველ დილით სტუდქალაქში გაიღვიძებ,
და დროებითი მამაშენის (ყოფილი მამაჩემის)
ზარს უპასუხებ დროგამოშვებით,
არა უშავს, თუ
უსამსახურობის გამო მეათასედ გისაყვედურებს.
მალე მიეჩვევი.

მე ანგელოზებთან ვინებივრებ,
ავითვისებ ღმერთულ მანერებს
და ოზონის ჭუჭრუტანიდან
ჩავხედავ ხოლმე დედამიწას,
ისე, ყოველი შემთხვევისათვის,
ვითომც რამის შეცვლა მინდოდეს,
ვითომც შემეძლოს რამის შეცვლა.
ბოლოსდაბოლოს,
ვითომც ვარსებობდე.

სანიშნე

როცა კორპუსები ფანჯრებს მოხუჭავენ
და მთვარეები აყვავდებიან გუბეებში
და მდინარეები ტალღებს დაიკაპიწებენ
და ჩვენი გულები, როგორც ძაღლები,
ჯაჭვებს აიწყვეტენ
და ყველა შეყვარებულის გულებად დანაწილდებიან,
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა სინათლეები ჩაქრებიან
და სიბნელეები აენთებიან
და სიზმრები გამალდებიან და გამაღლდებიან და განაღდდებიან
და ხეები ჩიტებს მოისხამენ
და კალათებს მწიფე ბეღურებით გავავსებთ
და ვიტყვით: “გვშია”
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა ქარის ურიცხვი მოძრაობა
შეიძენს ურიცხვ მნიშვნელობას
და ჩემი სიხარული
დაემთხვევა ქარებს და ქარებს...
და ქართაგან ერთ-ერთს, როგორც დასაკლავ ცხვარს,
ქამარზე გამოვიბამ
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა ქვების აცდენას ვისწავლი
და ჩემკენ ნასროლი “ლოდებისგან ტაძარს ავაგებ”
სადაც შემოვლენ ღმერთები და
ჩუმად მთხოვენ ბედს და იმედებს,
რომლებიც ჩემთვის ერთხელაც არ გამოიმეტეს
და ვიქნები შესაძლებელი, როგორც დროშა
მთვარის ზედაპირზე დარჭობილი
და მოსალოდნელი,
როგორც ცვალებადი მოღუბლულობა
და ცვალებადი,
როგორც მოსალოდნელი სიყვარული
მაშინ მინდა იყო აქ.

საყოველთაო პატიება

მაპატიე, რომ წვიმს,
მაპატიე, რომ სიმს
ვეღარ გიტოკებ გულის
მაპატიე, რომ მტკივა,
შენ რომ ცრემლები გდის
მაპატიე, რომ წვიმს.

საყოველთაო პატიება 2

მაპატიე, რომ გათენდა და მთვარეჩახდილი ზეცა გამოჩნდა,
მაპატიე, რომ ისევ იწვიმა და ნაწვიმარი ქუჩის გამოც და
სახლის გამოც და ყველაფრის გამო
მაპატიე, რომ საზღვარს გამოცდა
ჩემი ლექსი და ჩემი ლექსიდან ამოფრენილი ზანტი განცდები
მაპატიე და დღიდან ამისა მხოლოდ საკუთარ სხეულს გავცდები.
მაპატიე, რომ ზეცა შავია, მაპატიე, რომ ყოფა ავია,
მაპატიე, რომ ყველა უფალი ყველა მეძავთან დამნაშავეა.
მაპატიე, რომ სუნთქვა კარგია, ყოფნა კარგია, მაგრამ ბარგია,
მაპატიე, რომ ყველამ დაკარგა, რაც საბოლოოდ დასაკარგია.
მაპატიე, რომ გუშინ ქუჩაში უბრალოდ მოკლეს პატარა ბიჭი,
მაპატიე, რომ, როგორც ყოველთვის, ახლაც ისევე უზომოდ გიჭირს.
მაპატიე, რომ ეს ტკივილებიც ხანდახან მაინც რაღაცით მშველის,
რომ სიყვარული არ არსებობს და უნდა გიყვარდეს მოყვასი შენი
და უფრო მეტიც, მტერიც გვიყვარდეს, უნდა გვიყვარდეს, თანაც არათუ
უნდა გვიყვარდეს, არამედ აღარ უნდა ჩამორჩეს ყოფის მარათონს.
მაპატიე, რომ შენი მეზობლის ბავშვმა უაზროდ მოიკლა თავი,
რომ ბავშვობაში ზღაპრის კითხვისას შეგძულდა ყველა ქაჯი და დევი,
და რომ ბავშვობა სადღაც ქუჩაში გაიხადე და სიბნელეს შერჩი,
ახლა წევხარ და
არავინ გახსოვს,
არვის ახსოვხარ,
არავინ გერჩის.

სუმბრუ

(სუბლიმაცია)
შენ შეგიძლია ყოველ დილით წამოდგე არა
სიზმარშემხმარი საწოლიდან, არამედ მხოლოდ
შენი თავიდან, სხეულიდან, რომელსაც ფარავს
გაუხედნავი უძილობის უწყვეტი სოლო.

შენ შეგიძლია უახლოეს გაჩერებაზე
რომ მიატოვო შენი თავი და შორს წახვიდე?
შემოისხურო შენი სიტყვა, როგორც ემბაზი
და გამოხვიდე სხეულიდან, როგორც სახლიდან.

შენ შეგიძლია? ალბათ, არა! მე... შემიძლია!

ტრაექტორია

მე ჩემი მეგობარი ვარ
ვცხოვრობ ჩემგან ასიოდე ფიქრის მოშორებით
ასიოდე ცრემლის მოშორებით
ასიოდე ოცნების მოშორებით
მე ჩემი ძმა ვარ და
მე და ჩემს შორის ავტობუსები ჩაივლიან და
მე ჩემი მამა ვარ და
დატოვებენ გამონაბოლქვს და სევდას და სევდას
და ღამით ისე ცივა, დაგეზარება ფიქრი მაღალ მატერიებზე
მე კი ჩემი მეგობარი ვარ,
რომელსაც ცივა და ეზარება და ეშინია და
მე ჩემი მეგობარი ვარ
და თუ ოდესმე გარდავიცვლები,
(არ გამოვრიცხავ, რომ ეს ფაქტი ოდესმე მოხდეს)
ჩემს კუბოსთან პრეზიდენტები არ მოვლენ და
არ იტყვიან ისტორიულ სისულელეებს
არც მავანი მერლინ მენსონი მიმღერებს პოსტსატანურ ალილუიას,
არც მოქალაქე ზურაბ წერეთელი დამიდგამს
ოქროს ბიუსტს თავისუფლების მოედანზე
სამაგიეროდ, მე ჩემი მეგობარი ვარ
და ვცხოვრობ ჩემგან ასიოდე ფიქრის მოშორებით
და ვცხოვრობ ჩემგან ასიოდე ცრემლის მოშორებით
და ვცხოვრობ ჩემგან ასიოდე ოცნების მოშორებით.

დიდი ხნის მერე

დიდი ხნის მერე, ჩემს ადგილას გაჩნდება ფიქრი,
დიდი ხნის მერე დამივიწყებენ
და სიმარტოვის ხალხმრავალ ადგილს შევეხიზნები.
და წავალ ზღვაზე და ჩემ თავს რომ მივეფიცხები
და სასიკვდილოდ გავირუჯები,
დიდი ხნის მერე ჩემს ადგილას გაჩნდება ღმერთი,
და ის შეისმენს ყველა ობლის ხვეწნა-მუდარას.
ყველა მკვლელის ხვეწნა-მუდარას,
ყველა ქალწულის ხვეწნა-მუდარას,
დედაჩემის ხვეწნა-მუდარას,
დიდი ხნის მერე ჩემს ადგილას გაჩნდება სიტყვა,
და ბავშვები ისე მიტყვიან,
ვერც მიხვდებიან, სულ ახლახანს მე რომ მთქვეს და
დიდი ხნის მერე
დიდი ხნის მერე ჩემს ადგილას გაჩნდება მიწა,
და როცა წვიმის სარეკლამო პაუზა გაივლის ჩემს დაშლილ ქანებში, ცნობიერებიდან სათითაოდ ამომიძვრება ყველა მკვდარი,
რომლისთვისაც მე დამითმია რაღაც ნაწილი.
დიდი ხნის მერე დიდი ხნის მერე ჩემს ადგილას გაჩნდება ცრემლი
და ყველა უიღბლოს თვალებიდან გადმოვუხტები.

დიდი ხნის მერე, კიდევ უფრო დიდი ხნის მერე,
ჩემს ადგილას მევე გავჩნდები.
და არ გამოტოვო!

ხეებზე მაღლა

ხეებზე მაღლა, ცაზე მაღლა და ქარზე მაღლა
ყველაზე მაღლა მიმომფრინავ ჩიტებზე მაღლა
შეუძლებელ და შესაძლებელ სიბრძნეზე მაღლა,
სადაც ჩიტები ფრთებს ვერ აწვდენენ
და არცერთი ბგერა უკან არ ბრუნდება,
სადაც ყოველი ძუძუსთავი
მომართულია ჩვენი ტუჩისკენ
და ყოველი კრავი ჩვენი მგლისაკენ.
სადაც სიყვარული ისეთივე სახიფათოა, როგორც კონტრაბანდა
და ღიმილი პირდაპირი, როგორც ვარდნა.

ბუკი

ნებისმიერი ღიმილი უსასრულო თვითგადარჩენაა
როცა არაფერი დაგრჩენია გარდა იმისა, რომ გადარჩე და
ნებისმიერი თვითგადარჩენა
უსასრულო მოძრაობაა საკუთარი თავის გარშემო,
როცა ხვდები, რომ ერთ დღეს ყველაფერი დაიმსხვრევა:
ცა, გაურეცხავი ჭურჭელი,
და ფარდა
და გეომეტრიული ფიგურები
და მიზიდულობის თეორია...
ნებისმიერი სიზმარი უსასრულო თვითგადარჩენაა,
როცა ხვდები, რომ ყველაფერი შეიძლება მოხდეს:
შენ მოკვდე ან არ მოკვდე,
ან ღმერთს ღრუბელზე მოუცურდეს ფეხი და
შენ წინ ჩამოვარდნილმა უხერხული ღიმილით გკითხოს:
ხვდები?! ხვდები?! ხვდები?!
და შენ უპასუხო:
ვხვდები... ვხვდები... ვხვდები..