შემოდგომის სიცივე

არც ისეთი ცუდი დღე იყო. ახალ მოსული სექტემბერი თითქოს შემოდგომის სურნელს ატრიალებდა ,მაგრამ აგვისტოდან გამოყოლილი სიმხურვალე მაინც თავისას შვებოდა და ეგრედწოდებულ "ბარხატნი" სეზონს ქმნიდა. შენ გაშლილ წაბლისფერ თმებს საქარე მინიდან შემოქროლილი დატენიანებული ჰაერი ეთამაშებოდა და ჩემი ოდნავ კეხიანი ცხივირის ნესტოებში, ნესტოებიდან მერე ტვინში, მახსოვრობაში ისე ჯდებოდა თითქოს ღამეები არ ქონდეს ნატარები მაგ სურნელის ყნოსვაში და თითქოს უცხო იყოს რამე.


მარტოობა

წინწკალამ იმასაც მოჰკრა ყური, ადამიანები მარტოობას განიცდიან და ამისგან ძალიან იტანჯებიანო. ჰოდა, ამ საქმეშიაც გადაწყვიტა ესინჯა თავი. რაც შეიძლებოდა გაჯავრებული იერი მიიღო... ამგვარი იერი აქვთ ადამიანებს, როცა რაიმე აწუხებთ... და ასეთი სახით აიტუზა მწვანედ მობიბინე მდელოზე, ვარდისფრად აბრდღვიალებული ასკილის ბუჩქის მახლობლად.


მუზის სტუმრობა

ერთ ღამეს წინწკალამ შუქი აღარ ჩააქრო თავის კოხტა ბინაში... ანუ თავისი წინკლებიანი ქუდი აღარ დაახურა ნათურასავით მანათობელ ნატვრისთვალს. მერე, იცით, რატომ? მუზას ჩაუსაფრდა. გაგონილი ჰქონდა, ადამიანები მუზას ღამღამობით ელოდებიან და ამ მიზნით მთელი ღამის განმავლობაში შუქს არ აქრობენო.


როგორ გაანათა წინწკალამ სახლი

წინწკალა სახლის განათებაზე ზრუნავს

აბა, ვის გაუგია სახლი განათების გარეშე? წინწკალას არავისგან არ დასჭირვებია მითითება, ეს თვითონაც მშვენივრად იცოდა; ხან წიგნს წაიკითხავ გვიან საღამოს, ხან სტუმრებს გაუმასპინძლდები.
ჰოდა, როცა მოსაღამოვდა და ტყეში ციცინათელები გამოეფინენ, ერთ-ერთი მათგანი დაიჭირა, სახლში გააქანა და პატარა მაგიდაზე დასვა.


დამელოდე, მე უთუოდ მოვალ შენთან

დამელოდე, მე უთუოდ მოვალ შენთან, გაკოცებ და ჩემსკენ ნაზად მიგიზიდავ, არ იფიქრო, რომ სიშორით დრო გაჩერდა, რომ ცხოვრების განთიადი მიიბინდა. დამელოდე, მე უთუოდ დაგიძახებ, რადგან მხოლოდ შენი ნატვრა მასულდგმულებს, მთვარის შუქზე ჩამომადე თავი მხარზე და "მიყვარხარ"_უსასრულოდ მაჩურჩულე


რით არი ცუდი მარწყვის ხეზე ცხოვრება

რა შეემთხვა წინწკალას

ლაც საამო ცხოვრება ჰქონდა წინწკალას, რაც მარწყვის ხეზე დაიდო ბინა. შემოიჭრებოდნენ თუ არა მზის სხივები მისი სახლის ფანჯრებში, მაშინვე წამოხტებოდა, პირს დაიბანდა მარწყვის ყვავილებში ჩაგუბებული ნამით. იცოცხლე, თავისუფლად ჰყოფნიდა დილის ნამი... მარწყვის ხე თეფშისხელა ყვავილებით ყვავილობდა. მერე ერთი ორჯერ ყირაზე გადავიდოდა მარწყვის ტოტებზე, რამდენიმე თავბრუდამხვევ ილეთს შეასრულებდა და ასე გამოცოცხლებული, ჯანსაღი და ბედნიერი მიირთმევდა საუზმედ მარწყვს. კმაყოფილი იყო წინწკალა.


როგორ გადაცვალა წინწკალამ სახლი

ქონდრისკაცი წინწკალა (გაგრძელება)

- ახლა ბინის გადაცვლაც შეგიძლია, თუ მოისურვებ, - უთხრა ერთ დღეს კაჭკაჭმა წინწკალას. საერთოდ, ყოველთვის დიდი მეგობრობა ჰქონდათ კაჭკაჭს და წინწკალას. ეს მეგობრობა განსაკუთრებით მას შემდეგ განმტკიცდა, რაც წინწკალა მარწყვის ხეზე დასახლდა. დღეს არ გააცდენდა კაჭკაჭი, თავისი მეგობარი არ მოენახულებინა და ქვეყნის ახალი ამბები არ ჩაეკენჭა მისთვის. თანაც გოგრისხელა მარწყვს ხშირ-ხშირად კენკავდა ხოლმე, ყელი რომ არ გაშრობოდა ლაპარაკისაგან.


ნავი ნიჩბების გარეშე

ჭეშმარიტ სიყვარულს არ შეუძლია ლაპარაკი, რადგან ჭეშმარიტი სიყვარული მჟღავნდება ქცევით და არა სიტყვებით (უილიამ შექსპირი)

ეძღვნება სერგის

არის ამბები,რომელიც არ იწერება ,თუმცა შევეცდები მოკლედ გიამბოთ ჩემი ისტორია. ზოგჯერ ცხოვრებაში ჩნდება ადამიანი და მასთან ერთად ჩნდება შეგრძნებები, შეგრძნებები, რომლებიც თავიდაპირველად უცხოა და ძალიან მოგვწონს, ეს ყველაფერი გავს კარგ მუსიკას, ძალიან ბევრჯერ, რომ მოუსმენ და იმდენად შეეგუები ბოლოს გულიც კი გერევა მასზე...


ქონდრისკაცი წინწკალა (დასაწყისი)

ქონდრისკაცი წინწკალას თავგადასავლები (საბავშვო)

ქონდრისკაცები - მწვანე ტყის ნამცეცა ბინადრები, ძალზე ჭკვიანები და მოხერხებულები არიან. ყველაფერი ემარჯვებათ, მათ შორის მიბაძვაც, და ხშირადაც ბაძავენ ადამიანებს, თუმცა ხანდახან სასაცილო მდგომარეობაშიც ვარდებიან ხოლმე. ასე დაემართა ერთ-ერთ მათგანს, პაწაწინა ქონდრისკაცს, სახელად წინწკალას, რომელსაც თავზე მუდამ სოკოს წინწკლებიანი ქუდი ეხურა, ამიტომაც შეარქვეს ასეთი სახელი. შესახედავადაც ისე ძალიან ჰგავდა სოკოს, მისგან ვერაფრით გამოარჩევდით, სანამ ხმას არ ამოიღებდა.
ჯერ სახლის აშენება მოინდომა წინწკალამ. დიდი გულმოდგინებით შეუდგა საქმეს.


ის

ისე უცბად გამოჩნდა ჩემს ცხოვრებაში ისე უცბად რომ ამოსუნთქვაც ვერ მოვასწარი. მოვიდა გაურკვეველ ვითარებაში და ასეთ ვითარებაშივე წავიდა, თითქოს არც არასდროს მოსულიყოს.. ვფიქრობდი რომ ის ერთადერთი იყო რომელსაც შეეძლო ბედნიერება ისეთ წვრილმანებში დაენახა რასაც მოკვდავი ადამიანები ვერც კი ვამჩნევთ, ის ყოველთვის კმაყოფილი იყო იმით რაც გააჩნდა და არასდროს წუწუნებდა, არასდროს!


მოგონება

მოგონებები აფხაზეთზე, გაგრაზე ......

საღამოხანი. უკვე ბინდია. მარტო ვარ სახლში, დღევანდელი ჩემი გუნება - განწყობის მიხედვით უკვე ვხვდები, რომ კვლავ მოვა მოგონება, გაცოცხლდება ჩემს გარშემო და თავისთან გამიტაცებს. სპეციალურად არ ვანთებ სინათლეს, ქუჩიდან შემოჭრილი თეთრი გარეგანათებაც მყოფნის; უკეთესიცაა, რაღაც სხვა, არაამქვეყნიური ელფერი შემოაქვს, მოგონებებს აცოცხლებს, დროს უკნა ატრიალებს კინოფირივით. ჩვენი კუპრივით შავი კატაც შემოვიდა ოთახში, კრუტუნით მომიახლოვდა, თითქოს ჩემს ფიქრებს კითხულობსო, იდუმალი მზერით მომაჩერდა, მერე ჩემს გვერდით წამოწვა და გაირინდა. დროში გადასახლდა ჩემთან ერთად.


ელისო ფიჩხაია - ქართული პოეზიის მეფეს

ელისო ფიჩხაია - ქართული პოეზიის მეფეს

აღარც კი ვიცი შენს მოვლენას ქვეყნად რა ერქვა, ან რას ნიშნავდა საიდუმლო -ვარდი სილაში. „მერი -ძვირფასო“,აღმოხდებათ ბებერ ქარებსაც როს ხეტიალით დაიღლები ქარში, წვიმაში. გასწი მეეტლევ! ვერ შესძახებ ხელებგაწვდილი, ატმის რტოებში გახშირდება სუნთქვა ქარისა. პირველ სიყვარულს გადაარჩენ ლოცვით დაღლილი, მაგრამ შენ ვეღარ დაგიფარავს მზე თიბათვისა. ჰო,მოცელილი ზამბახების მოვა სიჩუმე, მოვა საღამო , მიჩვეული ათას სიახლეს, მოვა ცამეტი თვითმკვლელობის იდუმალება და შორეული ქალის ეშხიც დაიგვიანებს; ...