სალვადორ დალი: ადამიანის ცხოვრებაში ყოველთვის დგება მომენტი, როდესაც აღმოაჩენს, რომ ჩემზე არის შეყვარებული

11 მაისს, მე-20 საუკუნის ბრწყინვალე ხელოვანს, სალვადორ დალის 112 წელი შეუსრულდებოდა. იმ უდიდეს ტალანტსა და ნიჭს, რაც ამ ადამიანს გააჩნდა, მისი ექსცენტრიული პიროვნება და ხასიათი ხშირად ჩრდილქვეშ აყენებდა. მას იცნობენ როგორც პატივმოყვარე, ნარცის და მეგალომანიით დაავადებულ ადამიანს. ნამდვილად ასეთი იყო სალვადორ დალი?



salvador-dali-სალვადორ-დალი


მოდილიანის ერთგული მუზა

ამადეო მოდილიანს (1884-1920) – იტალიელ მხატვარს, (ექსპრესიონისტს) მეგობრები მოდის ეძახდნენ. იგი ბევრს სვამდა, ეწეოდა და რაც კი თავში მოუვიდოდა ყველაფერს აკეთებდა. მოდილიანი თავისი დროის ყველაზე განათლებული მხატვარი იყო. უცნაურსა და რომანტიკულ მოდის ასეთივე უცნაური და ერთგული მუზა ჰყავდა, რომელსაც თანამედროვენი იდეალურსა და გასხივოსნებულს ეძახდნენ. მათ დაქორწინება ვერ მოასწრეს,მოდილიანის ტუბერკულოზით დაავადების გამო, ამიტომ ჟანა ებიუტერნი ისტორიას მხოლოდ მოდილიანის არაოფიციალურ ცოლად შემორჩა.


ჟან-ბატისტ სიმეონ შარდენი - მე-18 საუკუნის მხატვრობა

გრეზის სურათები დეტალებს რეალისტურად ასახავს, რასაც ვერ ვიტყვით ჟან-ბატისტ სიმეონ შარდენის (1699-1779) ნამუშევრებზე. მხატვრის შემოქმედება მისი ცნობილი თანამედროვეების შემოქმედებისაგან მკვეთრად განსხვავდება. მისი ნამუშევრები კონცენტრირებულია, ძირითადად, ნატურმოტებზე, რომლებშიც აღსანიშნავია შინაგანი კანონზომიერება. უბრალო საყოფაცხოვრებო ნივთები ადამიანური გრძნობითაა გამთბარი, ხოლო ჩვეულებრივი ხალხი ბიბლიური პერსონაჟებისთვის დამახასიათებელი სიმშვენიერით არის წარმოდგენილი.


ჟან-ბატისტ გრეზი - მე-18 საუკუნის მხატვრობა

ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მხატვარი იყო ჟან-ბატისტ გრეზი (1725-1805), რომლის კომპოზიციებისთვისაც დამახასიათებელია სენტიმენტური, გულის ამაჩუყებელი მგრძნობელობა. მის ნამუშევრებში “მამის წყევლა” და “მფლანგველის დაბრუნება” თითქოს წინასწარ არის განჭვრეტილი მე-19 საუკუნის ვიქტორიანული ხელოვნების ტიპური მომენტები.


ჟან-ონორე ფაგონარი - მე-18 საუკუნის მხატვრობა

ბუშეს მოწაფემ, ჟან-ონორე ფრაგონარმა (1732-1806), მალევე აღმოაჩინა, რომ მის პატრონებს ყველაზე მეტად თავქარიანი სცენები მოსწონდათ, მაგალითად, ისეთი, როგორიც წარმოდგენილია სურათში “საქანელა”. ამ ნამუშევარში გამოხატულია სიცოცხლისა და სიყვარულისადმი მსუბუქი დამოკიდებულება. ეს დამოკიდებულება, რომელიც 1789 წლის რევოლუციის წინ შეიცვალა, ტიპური იყო ფრანგი არისტოკრატებისათვის.

ამ ნამუშევარში გამოხატულია სიცოცხლისა და სიყვარულისადმი მსუბუგი დამოკიდებულება, რომელიც ფრანგი არისტოკრატებისათვის ტიპიური იყო.




ფრანსუა ბუშე - მე-18 საუკუნის მხატვრობა

შემდგომი თაობის წამყვანი ფრანგი მხატვრის, ფრანსუა ბუშეს (1703-1770) ტილოები გამოირჩევა ხალისიანი, ძლიერი განწყობით, რამაც ხელოვანს სამეფო კარის პირველი მხატვრისა და გობელენების ფაბრიკის მთავარი დიზაინერის წოდება დაუმკვიდრა. ბუშეს ნამუშევრებში მრავლადაა მითოლოგიური საგნები, მაგრამ, სინამდვილეში, ეს უბრალოდ საბაბია ღმერთებისა და ნიმფების გართობის სცენების საუცხოოდ ასახვისათვის.


ანტუან ვატო - მე-18 საუკუნის მხატვრობა

18 საუკუნის მხატვრებიდან ერთ-ერთი პირველი და უდიდესი წარმომადგენელია ანტუან ვატო (1684-1721). პარიზში ჩასვლისას გზა ოპერის სცენის დეკორაციების მოხატვით გაიკვალა. მან შექმნა სურათების ახალი სერია, “გალანტური დღესასწაულები”, რომლებზეც სადღესასწაულოდ შემოსილი არისტოკრატი საყვარლები პარკებსა და ჭალებში საუბრითა და მუსიკით ერთობიან. მის ცნობილ ნამუშევარში “მოგზაურობა კუნზულ კითერაზე”, საყვარლები მე-16 საუკუნის კოსტიუმებით არიან შემოსილი, მთლიანად სიუჟეტი კი, შესანიშნავად ერგება თეატრის სცენას. ვატო თეატრით მოხიბლული იყო. მის ტილოებს ეკუთვნის სურათი “ჟილი”, რომელზეც მოხეტიალე მსახიობები და მასხარები არიან ასახული. ვატოს “გალანტური დღესასწაულების” უზრუნველი გამოსახულების მიღმა საკმაოდ სევდიანი აზრია დაფარული.


მუნკი: თუ არ გინდა ბედისწერის დაკრულზე იცეკვო, თავი უნდა მოიკლა

ნორვეგიელი მხატვარი და გრაფიკოსი ედვარდ მუნკი (1863 -1944). მან დიდი გავლენა იქონია გერმანულ და ზოგადად ცენტრალური ევროპის ექსპრესიონიზმზე. მუნკის ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია: „ყვირილი“, „ავადმყოფი ბავშვი“, „მადონა“, „ვამპირი“.


ნანა ბოტკოველი (ქართველი მხატვარი)

ნანა ბოტკოველი (დ. 27 აგვისტო, 1938 ) — საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი. დაიბადა 1938 წლის 27 აგვისტოს, პედაგოგის ოჯახში, 1956 წელს დაასრულა საშუალო სკოლა თბილისში. 1964 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების ფაკულტეტი, კერამიკის განყოფილება, პროფესორი დ.ციციშვილი). 1964 — 1974 წლებში მონაწილეობდა ბრინჯაოს პერიოდის არქეოლოგიურ ექსპედიციებში მხატვრად. 1965 წლიდან მონაწილეობას იღებდა რესპუბლიკურ, საკავშირო და საერთაშორისო გამოფენებში (იტალია, საფრანგეთი, გდრ, გფრ, შვედეთი, პოლონეთი, ჩეხოსლოვაკია, უნგრეთი, ფინეთი, იუგოსლავია, განა, საბერძნეთი და სხვ.). 1965 წლიდან სსრკ მხატვართა კავშირის წევრობის კანდიდატი, ხოლო 1967 წლიდან სსრკ მხატვართა კავშირის წევრი. 1975 წლიდან საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი.


ელგუჯა ბერძენიშვილი (ქართველი მხატვარი)

ელგუჯა ისიდორეს ძე ბერძენიშვილი (დ. 25 თებერვალი, 1927, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი და გრაფიკოსი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1966).

1956 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. ბერძენიშვილის ფერწერული ნამუშევრებისათვის დამახასიათებელია თანამედროვეობის განცდა, კომპოზიციის გრძნობა. მისი მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია...


ალექსანდრე ლონგინოზის ძე ბერიძე (ქართველი მხატვარი)

ალექსანდრე ლონგინოზის ძე ბერიძე (დ. 1858, თბილისი ― გ. 1917, ვლადიკავკაზი), ქართველი ფერმწერი და გრაფიკოსი, ახალი ქართული რეალისტური მხატვრობის ერთ-ერთი ფუძემდებელი.



ალექსანდრე ბანძელაძე (ქართველი მხატვარი)

ალექსანდრე ბანძელაძე (დ. 27 თებერვალი, 1927, ტულუნი, ირკუტსკის ოლქი — გ. 13 ივნისი, 1992, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი და გრაფიკოსი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1965).