უილიამ ბატლერ იეიტსი - ბრუნვა

გაზაფხულს ვუხმობთ ჩვენ ზამთრობით შვების თავდებად,
გაზაფხულობით ზაფხულს ვსახავთ ახალ მესიად,
ხოლო როდესაც ღობეები ახმიანდება,
რიხით ვაცხადებთ, რომ ზამთარი უკეთესია.

მალევე ვამჩნევთ: ვერ ვმშვიდდებით ვერც ერთი მისხლით
აწ იმას ვწუხვართ, რომ გაზაფხულს ვეღარ ვჭვრეტთ ველად...
რა მიზეზია, რომ მალიმალ გვემღვრევა სისხლი?
ალბათ, ის, ბოლოს რომ სამარეს მიველტვით ყველა.


პეტრარკა ფრანჩესკო - კვლავ მოიქცევი

კვლავ მოიქცევი ჩემს ღამეში, სადაც უფლობენ
ტანჯვა, ნაღველი, ჭვირვალ ფრთეთა შრიალი მესმის,
სიკვდილმა ვეღარ ამოშანთა სინათლის ფესვი,
მაღლა ზეცაში გაცისკროვნდი ასჯერ უფრორე.
მადლობა შენდა, რომ მწუხარე გულს მოუფონე,
და წმინდა ხილვით დამიამე წყლულები გესლილს,
ნათელი შენი მწყურვალივით თუკი ვერ შევსვი,
მაშ, ჩემი ყოფნაც გალეულა უგზოდ, უფონოდ.


პეტრარკა ფრანჩესკო - ათასწლეულად მეჩვენება

ათასწლეულად მეჩვენება დღე მისევდილი,
დედამიწაზე დავრჩი ოდეს უქალბატონოდ,
სხვა გზით მიმიხმობს, სურს სიცოცხლე უქმად დავტოვო
და ციერისკენ გავლივლივდე ნაცრისფერ დილით.
ვეღარ მაცდუნებს მიწა, თეთრი ქალის მკერდით,
რომ ჩამჩურჩულებს: საკუთარ თავს ებრძვი რატომო,
ცრუა სოფელი, მოაყივნებს კაცთ საგვარისტომოს,
მე კი ნათელში მსურს ვიხილო მისი მერდინი.


პეტრარკა ფრანჩესკო - ბედნირი ვარ

ბედნიერი ვარ სიზმარში და შვებას მგვრის კვნესა,
ვეხვევი ჩრდილებს, ვაყურადებ შავეთის შრიშინს,
ზღვა უნაპირო თვალებს მივსებს შლამით და ქვიშით,
ტალღაზე ვაგებ სასახლეს და ქარიშხალს ვესავ.
და თითქო ჩემის სისხლის გემო მოსწყურდა მზესაც,
მაწყლულებს ბრწყინვით და მზაკვრულად სახედველს მიშლის
მე ირემს მივდევ, არ კი ვიცი, ცხადში თუ ძილში


პეტრარკა ფრანჩესკო - ბედისწერამ და სიყვარულმა

ბედისწერამ და სიყვარულმა ღამის ბინადარს
მიძღვნეს ატლასის ხელთათმანი და მყის უმაღლეს
სიხარულს შემრთეს და ტკივილი გადაუმალეს
სულს, მხოლოდ ოხვრა და ურვა რომ ახსოვს იმათგან.
აწ ვფიქრობ ჩემთვის: ვისმა ხელმა მიიძინა და
გაყუჩდა შიგნით, გულშიც ტანჯვა დაცხრა უმალვე,
გადამავიწყდა ცრემლი დამზრალს და ნამდუმარევს,


"ბატონო სტენდალ, მაინც რა არის ეს სიყვარული?"

-"ბატონო სტენდალ, მაინც რა არის ეს სიყვარული?

- მოდით ასე ვთქვათ: გიყვარდეს - ნიშნავს სიამოვნებას განიცდიდე, როდესაც რაც შეიძლება ახლო მანძილიდან ხედავ, ეხები, ყველა გრძნობის ორგანოთი აღიქვამ არსებას, რომელიც გიყვარს, და რომელსაც უყვარხარ.


ბორხერტი ვოლფგანგ - წვიმს ...

მთარგმნელი წურწუმია შოთა


წვიმს, მაგრამ ის ამას თითქოს ვერ ამჩნევს,

რადგან მის სულში სილაღე სახლობს,

სამყაროს კოცნით მშთანთქმელი ნდომა,

ქალის კაბას მთლად ჭმუჭნის და ალბობს

ასე საზარლად დგას და თან თითქოს

მისი მუხლები ყველაფერს სახავს,


პაულ ცელანი - ნატურმორტი

სანთლის და სანთლის: ნთება და ნთება: სხივი და სხივი.
ხოლო იქვე, მათშორის: თვალი,ერთადერთი და დახუჭული.
წამწამებად დაშვებული პირველი ბინდი
ჯერარდამდგარი საღამოსი.
შენ კი უცხო ხარ აქ, მათშორის, შენ ხარ სტუმარი:
შენ უსინათლო ნარშავი ხარ,
საღამო კი კვლავ თავისას გეჩურჩულება -
ოღონდ შორიდან,
რათა დარჩეს დაუვიწყარი.


პაულ ცელანი - სიმღერას ფიჭვზე

თავსაფარი, თუნდაც ვიწრო, რათა მასში გამოკრული, გადავინახო
ახლა, როცა შენ ტირილს სწავლობ, სივიწროვე იმ სამყაროსი,
რომელიც აღარ ამწვანდება, ჩემო შვილო, შენი შვილისთვის".
მდიოდა, დედავ, როგორც სისხლი, შემოდგომა, და მწვავდა თოვლი:
გულს დავეძებდი, რომ მეტირა, მაგრამ მხოლოდ იმ ზაფხულის სუნთქვას ვპოვებდი.
როგორც შენ, ისიც ისე იყო.
როცა ცრემლმა მომაკითხა, მოსასხამს ვქსოვდი.


რობერტ ბერნსი - წითელი, წითელი ვარდი

ჩემი სიყვარული წითელი ვარდია,
ბაღნარში ლამაზად გადაშლილი,
ჩემი სიყვარული ნაზი მოტივია,
მელოდია, ჰარმონიით აღვსილი.


რობერტ ბერნსი - დაუსტვინე, ჩემო ბიჭო და გავჩნდები შენთან!


(ორიგინალის ენა; ინგლისური)

დაუსტვინე, ჩემო ბიჭო,
და გავჩნდები შენთან!
დაუსტვინე, ჩემო გიჟო,
და გავჩნდები შენთან!
გაგიჟდება მამაჩემი,


ანდრეი ბელი - მიტოვებული სახლი


მიტოვებული მარტოდ
სახლი, ბუჩქები სახლთან,
ისევ წარსულზე ვდარდობ:
ეხ, წინაპრებო, სად ხართ.