ფრიდრიხ შილერი - სურვილი


აჰ, ვით ვისწრაფი, რარიგად მინდა
დავტოვო ვიწრო ხეობა ბნელი.
ვეწვიო მწვერვალს ლაღსა და დიადს,
ბედნიერების ვპოვო ნათელი.
იქ შვებას მომგვრის სალურჯე მთების


ფრიდრიხ შილერი - სიმღერის ძალა

მოჰქუხს ლანქერი მთის ნაპრალებით,
მედგარ ზვირთებით მოანგრევს კლდეებს,
გამძვინვარებით თხრის მაღალ ხეებს
და მიგრიალებს მძლავრ გაქანებით.


უილიამ შექსპირი - 125–ე სონეტი

"ბალდახინების მოყვარული სულაც არა ვარ,
გარეგან პატივს ვერ მივიჩნევ ღირსად პატივის,
უკვდავებისთვის ოსტატურად არ ვყრი ბალავარს,
ის უკვდავებაც მოკვდავია თვით ოსტატივით.
გაკოტრებულა განდიდების ყველა მსურველი,


სენტ-ეკზიუპერი დე - "პატარა უფლისწული" (ამონარიდი)

- რას აკეთებ აქ? - ჰკითხა მან ლოთს, რომელიც მდუმარედ იჯდა და წინ აურაცხელი ცარიელი და სავსე ბოთლი ელაგა.

- ვსვამ, - პირქუშად მიუგო ლოთმა.

- რატომ სვამ?

- რომ დავივიწყო.


გაბრიელ გარსია მარკესი - იცხოვრო, რათა მოჰყვე

თავი I

(ფრაგმენტი)


დედამ მთხოვა, სახლის გასაყიდად გავყოლოდი. დილით ბარანკილიაში იმ მიყრუებული სოფლიდან ჩამოვიდა, სადაც ჩემი ოჯახი ცხოვრობდა, და ვერც კი წარმოიდგენდა, თუ მომძებნიდა. აქა-იქ ნაცნობებში მკითხულობდა, როცა მიასწავლეს, რომ ჩემს ნახვას მხოლოდ წიგნების მაღაზია „მუნდოში“ ან ახლომდებარე კაფეებში შეძლებდა, სადაც მეგობარ მწერლებთან ერთად სასაუბროდ დღეში ორჯერ დავდიოდი. ამასთან, დედა გააფრთხილეს კიდეც: „ფრთხილად იყავით, საბოლოოდ შეიშალნენ.“ ზუსტად თორმეტ საათზე გამომეცხადა. თავდაპირველად საგამოფენო წიგნებით სავსე მაგიდებს შორის მარდად დააბიჯებდა, შემდეგ უეცრად ჩემს წინაშე ადგილზევე გაშეშდა, თვალებში ჩვეული, ეშმაკური ღიმილით ჩამხედა და, სანამ გონს მოვეგებოდი, მითხრა:
- დედაშენი ვარ.


ანტონ ჩეხოვი - კაშტანკა

თავი პირველი

ცუდი ყოფაქცევა

პატარა, წითური ძაღლი — ტაქსასა და ნაგაზის ჯიშნარევი, — ქუჩაში წინ და უკან დარბოდა და თვალებს მოუსვენრად აცეცებდა. ცხვირ-პირი მელას მიუგავდა. დროდადრო შედგებოდა, აწკმუტუნდებოდა, ხან ერთ გათოშილ თათს ასწევდა, ხან — მეორეს. ვერაფრით მიმხვდარიყო, გზა რამ აუბნია. ცხადად ახსოვდა, როგორ გაატარა დღე და ბოლოს, როგორ აღმოჩნდა ამ უცნობ ქუჩაში.


ანტონ ჩეხოვი - ამოუცნობი ნატურა

პირველი კლასის კუპე.

შინდისფერი ხავერდით გადაკრულ დივანზე მიმზიდველი ქალბატონი მოკალათებულა. ძვირფასი, ფოჩიანი მარაო ხელში ნერვიულად ჩაუბღუჯავს. ლამაზი, პატარა ცხვირი პენსნეს ვერ აკავებს, პენსნე დროდადრო ქვემოთ ვარდება.

მოხდენილი გულსაბნევი ეშხიან მკერდზე ზემოთ – ქვემოთ ადის -ჩადის… ქალი აღელვებულია.


ერნესტ ჰემინგუეი - კატა წვიმაში

სასტუმროში მხოლოდ ორი ამერიკელი იყო.

თავიანთ ოთახში ასვლა-ჩამოსვლისას კიბეზე შემხვედრთაგან არავის იცნობდნენ. მეორე სართულზე ჰქონდათ ზღვაზე გადამდგარი ოთახი. ფანჯრებიდან პარკი და ომში დაღუპულთა მონუმენტიც მოჩანდა. პარკში დიდი პალმები და მწვანე მერხები იდგა. კარგ ამინდში აქ ყოველთვის იჯდა ვინმე მხატვარი მოლბერტით. მხატვრებს მოსწონდათ პალმებით დაჩრდილული გზა, პარკსა და ზღვაზე გადამდგარი სასტუმროს ნათელი ფერები. იტალიელები შორიდან მოდიოდნენ ომში დაღუპულთა მონუმენტის სანახავად.


პაულო კოელიო: ნამდვილი მეგობრობა

უხსოვარ დროში, ერთ პატარა ქოხში, ერთი ღარიბი კაცი ცხოვრობდა. მას ერთი ძაღლი და ცხენი ყავდა და მათ გარდა არაფერი არ გააჩნდა ამ ქვეყნად. ასე რომ ძალიან უყვარდა ისინი.
ერთ დღეს კაცი სამოგზაუროდ წავიდა თავის ცხენთან და ძაღლთან ერთად. ძალიან ცუდი ამინდი იყო. ჭექა– ქუხილი და გიჟური წვიმა. გზაში მოულოდნელად მეხი ჩამოვარდა, რომელიც მათ გზაზე მდგარ ხეს დაეცა. ხე წაიქცა და ჩვენს მგზავრებს დაეცა. კაცი, ძაღლი და ცხენი გარდაიცვალნენ.


შენ მიმიყვანე სამოთხიდან ჯოჯოხეთამდე

„მე რას ვიგრძნობდი, გაავებულ დროსთან მოდავე, რომ შემძლებია სიყვარული ზღვარგადასული, აუხდენელის გაცხადების რომ ვარ მოთავე და რომ მომავალს ვერ ამიმღვრევს ბნელი წარსული?! ახლაღა ვხვდები – სიყვარული თურმე ბავშვია და მის გაზრდამდე მოყვარენი ფრთას რომ არ შლიან.


ივან ბუნინი - შევხვდით შემთხვევით


შემთხვევით შევხვდით, სულ რაღაც წამით,
მოვიჩქაროდი წვეულებიდან,
და თითქოს ელვა გამოკრთა ღამით,
კუპრივით შავი წამწამებიდან.


ივან ბუნინი - კანარის ჩიტი


ზღვისიქეთიდან კანარის ჩიტი
მოიყვანეს და საოცარია –
დარდით ყვითელი გამხდარა იგი,
სულს უხუთავდა რადგან გალია.