ბროდსკი იოსიფ - Brodski Iosef



ურანიასადმი

(uraniasadmi)

ქვეყნად ყველაფერს, თვით სევდასაც, ბოლო ეღება.
და სარკმელს მზერა ეკვრის როგორც ფოთოლი სველი.
დაისხი წყალი. აჟღარუნე გასაღებები.
კაცი კვადრატში – მარტოობა ეს არის მთელი.
აქლემი ყნოსავს რელსს და უკვირს, რა თავში იცეს?!
სიცარიელეს გული ფარდის მსგავსად ეპობა.
განა რა არის, ჩვენ რომ ასე გვიზიდავს სივრცე? -
ყოველ წერტილში სხეულების არარსებობა.
მიტომაც არის ურანია კლიოზე დიდი,
მზისა თუ ჭრაქის შუქზე შენს წინ გულღიად დგება.
არაფერს მალავს. გლობუსი კი, როდესაც მიდის,
ხილული ხდება შენთვის მხოლოდ იმისი კეფა.
აგე მდინარე, სადაც ხელით იჭერენ თევზებს,
ტყე აქოჩრილი, რომლის მოცვიც ასე ტკბილია,
ქალაქი, რომლის ტელეფონთა სიაში ეძებ
შენს გვარს და სახელს, ის კი თურმე ამოშლილია.
აქეთ სამხრეთი, ყავისფერი დიდი ზეგანი,
პრჟევალსკის ცხენი. ზღვაში გემთა შორიდან ხმობა,
და ამ ყველაფერს იქით სივრცე უკიდეგანო
ქათქათებს, როგორც თეთრეულის მაქმანის ქობა.

1985


თარგმანი რუსულიდან - ვახუშტი კოტეტიშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.