მეთევზე

 (ხმები: 8)



წყალი ბორგავდა, წყალი შხუოდა.
ბობოქარ ტალღებს გარშემო შლიდა.
იჯდა ნაპირზე მეთევზე მშვიდად,
ზედ დასცქეროდა ჩაშვებულ ანკესს.

იჯდა, ლოდინი ვეღარა ღლიდა.
უცებ, გაიპო მჩქეფარე ზვირთი
და ამოცურდა, აქაფებული ტალღიდან
ერთი სველი და მაცდური ქალი.

წაუმღერა და ასე უთხრა;
ჩემს ნაშიერებს რად არ ეხსნები?
დაგმე მზაკვრობა შენი მოდგმისა,
დარდს აარიდე ჩემი თევზები!

აჰ, რომ იცოდე, დაბლა ფსკერზე
რარიგ სიამით დანავარდობენ.
ჩამოხვიდოდი უმალვე ფსკერზე,
გული მაშინვე გაგითბებოდა.

განა მზე პირსაქ არ იბანს?
მთვარეც ზღვაში აქ ეშვება.
აქ არ ბრუნავს ორივ მაღლა?
ზღვის სურნელით ათქვეფილი


ნუ თუ არ გხიბლავს ტალღა ციური?
და ეს სილურჯე ცის შორი თაღის
ცვარი არ გხიბლავს მარადიული?
ლურჯი ხატება შენივე სახის.

წყალი ბორგავდა, წყალი შხუოდა;
და იმ მეთევზის მღელვარე გული
ისე ცემდა და ისე ტოკავდა,
როგორც ტალღები აზვირთებული.

ქალი უმღერდა, ვნებით ავსებდა.
ჩანდა ეწადა მისი დაღუპვა.
ასე მოხიბლა,ასე აცდუნა.
თვალთ არ უნახავს იგი არავის.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.