თეთრი მგელი - ფრანგული ზღაპრები

 (ხმები: 0)



იყო ერთი კაცი. ჰყავდა სამი ქალი. ერთხელ შვილებს უთხრა, სამოგზაუროდ მივდივარო.
— რას მომიტანო? — ჰკითხა უფროსმა ქალმა.
— რა გინდა რომ მოგიტანოო?
— ლამაზი კაბა მომიტანეო.
— შენ რა მოგიტანოო? — ჰკითხა მამამ შუათანა ქალს.
— მეც კაბა მომიტანეო.
— შენ, ჩემო შვილო, შენ რა მოგიტანოო? — ჰკითხა ბოლოლას, რომელიც სხვებზე
მეტად უყვარდა.
— არაფერი მინდაო, — მიუგო ბოლოლამ.
— როგორ თუ არაფერი გინდაო?
— არაფერი, მამაჩემო, არაფერი მინდაო.
— შენს დებს შევპირდი, საჩუქრებს ჩამოგიტანთ-მეთქი და არ მინდა, არმაღანის გა-
რეშე დამრჩე.
— მაშ, მოლაპარაკე ვარდი მინდა მქონდესო.
— მოლაპარაკე ვარდი? _ შესძახა მამამ. — მერედა, სად ვიშოვოო?
— მამი, მე მხოლოდ მოლაპარაკე ვარდი მინდა, უმისოდ არ დაბრუნდეო.
მამა გზას გაუდგა. მან ადვილად იშოვა ლამაზი კაბები უფროსი ქალებისთვის, მაგ-
რამ ვისაც არა ჰკითხა, მოლაპარაკე ვარდის ამბავი, ყველამ ხუმრობაში ჩამოართვა, ასე-
თი ვარდი ვის გაუგონიაო.
— ასეთი ვარდი რომ არ ყოფილიყო, ჩემი ქალი არ მთხოვდაო, — ამბობდა მამა.
ერთხელ მშვენიერი კოშკი დაინახა, საიდანაც რაღაც ხმაური მოისმოდა. კაცმა მიაყ-
ურადა და ადამიანის ხმები გაარჩია. კოშკში მღეროდნენ და ლაპარაკობდნენ. მან კოშკს
რამდენიმეჯერ შემოუარა. ბოლოს ჭიშკარი იპოვა და ეზოში შევიდა. შუაგულ ეზოში
ვარდის ბუჩქი ჰყვაოდა. სწორედ ამ ვარდების ხმა შემოესმა თურმე ქალების მამას. ვარ-
დები ლაპარაკობდნენ და მღეროდნენ. როგორც იქნა, მოლაპარაკე ვარდი ვიპოვე, —
გაიფიქრა და მაშინვე ერთი ცალი მოწყვიტა. მოწყვიტა თუ არა, თეთრი მგელი მოვიდა
და იყვირა:
— ჩემს კოშკში შემოსვლის და ვარდების კრეფის უფლება ვინ მოგცა. ვინც აქ შემოვა,
უნდა მოკვდეს და სიკვდილი არც შენ აგცდებაო!
— გამიშვი და მოლაპარაკე ვარდს დაგიბრუნებო, — სთხოვა საწყალმა კაცმა.
— ვერ გაგიშვებ, უნდა მოკვდეო.
— უბედური ვარ, უბედური! ჩემმა ქალმა მთხოვა მოლაპარაკე ვარდი მიმეტანა და
ახლა, როცა ვიპოვე, უნდა მოვკვდეო?!
— ყური მიგდე, — უთხრა თეთრმა მგელმა, — შეგიწყალებ და ვარდსაც გაგატან,
მაგრამ ერთი პირობით: შინ ვინც პირველი შეგხვდება, იმას მომიყვანო.
საწყალი კაცი შეჰპირდა, შენს თხოვნას შევასრულებო, და უკან გამობრუნდა. შინ
მოვიდა თუ არა, პირველად თავისი ბოლოლა ქალი დაინახა.
— ეჰ, ჩემო შვილო, რა უბედურ ფეხზე წავედიო!
— რა იყო, მოლაპარაკე ვარდი ვერ იპოვეო? — ჰკითხა ქალმა.
— ვიპოვე, მაგრამ, ჩემდა საუბედუროდ, ვარდი თეთრი მგლის კოშკის ეზოში მოვ-
წყვიტე და მგელი სიკვდილით მემუქრებაო.
— არა, ეგ არ მინდა, შენს სიკვდილს ჩემი სიკვდილი მირჩევნიაო.
ქალმა ეს სიტყვები იმდენჯერ გაიმეორა, რომ ბოლოს მამამ უთხრა:
— თუ ასეა, ჩემო შვილო, გეტყვი იმას, რის თქმასაც არ ვაპირებდი: თეთრ მგელს
შევპირდი, ვინც შინ პირველი შემხვდება, იმას მოვიყვან-მეთქი, და მგელმაც გამომიშ-
ვაო.
— მამი, მზად ვარ გზას გავუდგეთო.
და, აი, მამა და შვილი თეთრი მგლის კოშკში წავიდნენ. იარეს, იარეს და ერთ საღა-
მოს კოშკს მიადგნენ. თეთრი მგელი მაშინვე მოვიდა. ქალის მამამ უთხრა:
— აი, პირველად ეს შემხვდა, შინ რომ დავბრუნდი. ჩემი ქალია, მოლაპარაკე ვარდის
მოტანა სწორედ ამან მთხოვაო.
— მე თქვენ არას გავნებთ, — უთხრა მათ თეთრმა მგელმა, — მაგრამ უნდა აღმით-
ქვათ, რასაც აქ ნახავთ და გაიგონებთ, არავის ეტყვით. ეს კოშკი ფერიებისაა. ყველანი,
ვინც აქ ვცხოვრობთ, მოჯადოებულნი ვართ. მე მისჯილი მაქვს დღისით თეთრ მგლად
გადავიქცე. თუ საიდუმლოების შენახვას შეძლებთ, სასიკეთოდ თქვენვე მოგიბრუნდე-
ბათო.
მამა-შვილი შევიდა ოთახში, სადაც მდიდრული სუფრა იყო გაშლილი. ისინი
სუფრას შემოუსხდნენ და მადიანად შეექცნენ. მალე, სულ რომ ჩამობნელდა, ოთახში
მშვენიერი ვაჟბატონი შემოვიდა. ეს ის ჭაბუკი იყო, თავდაპირველად თეთრ მგლად
რომ გამოეცხადათ.
— ხომ ხედავთ, ამ მაგიდაზე რაც წერია: — კრინტი არ დასძრათო!
მამა და შვილი ისევ შეჰპირდნენ, საიდუმლოებას შევინახავთო.
ქალი ერთ ოთახში შეიყვანეს, სადაც მალე ისევ ის ლამაზი ბატონი შევიდა. ქალს ძა-
ლიან შეეშინდა და ყვირილი მორთო. ბატონმა იგი დაამშვიდა და უთხრა, თუ ჩემს
რჩევას დაუჯერებ, ცოლად შეგირთავ, დედოფალი გახდები და ეს კოშკი შენი იქნებაო.
მეორე დილით იგი ისევ თეთრ მგლად გადაიქცა. მისი საცოდავი ყმუილი რომ გაი-
გონა, საბრალო ქალი ატირდა.
ქალის მამამ კიდევ ერთი ღამე გაათია კოშკში და შინ წავიდა. ქალი კოშკში დარჩა
და სულ მალე იქაურობას შეეჩვია. რასაც კი მოისურვებდა, ყველაფერი ჰქონდა. ყო-
ველდღიურად მის სმენას მუსიკა ატკბობდა. არაფერს იშურებდნენ, რომ გაერთოთ.
შინ კი დედა და დები ძალიან წუხდნენ.
— ჩემი შვილი სად არის? ჩვენი და სად არისო? — სულ ერთთავად კითხულობდნენ.
შინ რომ დაბრუნდა, ქალის მამას ჯერ არაფრის თქმა არ უნდოდა, მაგრამ ბოლოს
ვერ გაუძლო მათ ყვედრებას და უთხრა, ქალი სადაც დატოვა. ერთი ასული მაშინვე
ბოლოლა დასთან წავიდა და დაუწყო გამოკითხვა, აქ რა გინდაო. ბოლოლა დიდხანს
არ ძრავდა კრინტს, მაგრამ და არ მოეშვა და მანაც საიდუმლოება გაუმჟღავნა.
მაშინვე კართან საზარელი ყმუილი გაისმა. შეშინებული ქალი ზეზე წამოიჭრა, მი-
ირბინა თუ არა კარის ზღურბლთან, თეთრი მგელი მის ფეხებთან უსულოდ დაეცა. ქა-
ლი მიხვდა თავის შეცდომას, მაგრამ გვიანი იყო და დარჩენილი სიცოცხლე ქალმა
მწუხარებაში გაატარა.



მთარგმნელი – ჯენეტი ჭანტურაია




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.