გონიერი ჯარისკაცი - ფრანგული ზღაპრები

 (ხმები: 2)


იყო ერთი ჯარისკაცი. ჯარი რომ მოათავა, შინ გამოსწია. გზაში ერთ ციხეს ჩაუარა.
წყურვილისაგან იხრჩობოდა და კარზე დააკაკუნა. კარი ლომმა გაუღო, — ძველ დრო-
ში ბატონებს ლომები ჰყავდათ მოსამსახურეებად. ციხის პატრონი და მისი ცოლი შინ
არ იყვნენ. ჯარისკაცმა ლომს სთხოვა, ერთი ჭიქა წყალი დამალევინეო.
— წყალი რა საკადრისია, მოდი, ღვინო დავლიოთო, — მიუგო ლომმა.
ჯარისკაცმა ბევრი არ ახვეწნინა. დასხდნენ და რამდენიმე ბოთლი გამოცალეს. ბო-
ლოს ლომმა უთხრა:
— ჯარისკაცო, მოდი, ბანქო ვითამაშოთ. მე ვიცი, ჯარისკაცები უსაქმურობის დროს
ბანქოს თამაშობენო.
— ძალიან კარგიო.
შვიდი-რვა ხელი ითამაშეს. ლომი სულ აგებდა და აგებდა. ბოლოს გაცოფდა. ლომმა
ბანქო განგებ ძირს დაყარა და ჯარისკაცს სთხოვა, აკრიფეო. მაგრამ ჯარისკაცი მიუ-
ხვდა: ლომს უნდა დავიხარო, რომ მაშინვე დამაცხრესო. ამიტომ არც განძრეულა,
ლომს ისე უთხრა:
— შენ რა, მოსამსახურე ხომ არ გგონივარ. ბანქოს თავადაც კარგად აკრეფო. მაგრამ,
როგორც ვხედავ, ჩემზე გული მოგდის. ჯობს, სხვა რამე ვითამაშოთ. აბა, ბლოკი, ჭო-
ჭონაკი, თოკი და ფიცარი მომიტანეო.
ლომმა მიუტანა. ჯარისკაცმა საქანელა გააკეთა და შიგ პირველი ჩახტა.
ორ-სამჯერ გაქანდ-გამოქანდა თუ არა, ლომმა ყვირილი მორთო:
— აბა, ჯარისკაცო, ჩამოხტი, ჩამოხტი, ახლა ჩემი ჯერიაო.
— დამაცა, დამაცა. შენც მოესწრებიო! — მიუგო ჯარისკაცმა.
ბოლოს ჯარისკაცი საქანელადან ჩამოხტა, ლომს ასვლაში მიეშველა და უთხრა:
— ლომო, შენ ამ თამაშის არაფერი გაგეგება. მეშინია, არ ჩამოვარდე და კისერი არ
მოიტეხო, ტორებით მიგაბამო.
თქმა და ქმნა ერთი იყო. ჯარისკაცმა ლომი საქანელას მიაბა და, რაც ძალი და ღონე
ჰქონდა, გააქანავა.
— ოჰ, ჯარისკაცო, ჯარისკაცო, ჩამომსვი, მეტი აღარ მინდაო, — შეეხვეწა ლომი.
— ჩამოგსვამ, როცა თქვენს მხარეში მეორედ გამოვივლიო, — მიუგო ჯარისკაცმა და
ციხიდან გავიდა.
ლომი ისე აღრიალდა, მისი ხმა სამ ლიეზე* (* ლიე — სიგრძის ძველებური ფრან-
გული საზომი. უდრის, დაახლოებით, 4,5 ლმ-ს.) ისმოდა. ციხის პატრონმა და მისმა
ცოლმა, ტყეში რომ სეირნობდნენ, ღრიალი გაიგონეს და შინ გამოიქცნენ. კარგა ხნის
ძებნის მერე, ლომი ჰაერში იპოვეს გამოკიდებული.
— ლომო, მანდ რა გინდაო?
— ნუ მკითხავთ! ვიღაც ცინგლიანმა ჯარისკაცმა აქ დამსვაო.
— თუკი გიშველით, იმ ჯარისკაცს რას უზამო?
— გამოვუდგები და, თუ დავეწევი, შევჭამო.
ჯარისკაცი კი მიდიოდა თავისი გზით. გზაში მგელი შეხვდა. მგელი შეშას აპობდა.
— მგელო, შეშის დაპობა ასე ვის გაუგონია. ცული მე მომეცი, შენ კი ნაპობში თათი
ჩაყავი, ვითომ სოლიაო.
როგორც კი მგელმა ნაპობში თათი ჩაყო, ჯარისკაცმა მორიდან ცული ამოაძრო და
მგელს თათი შიგ ჩაუტოვა.
— ჯარისკაცო, ჯარისკაცო, თათი ამომაღებინეო!
— კარგი, ამოგაღებინებ, როცა თქვენს მხარეში მეორედ გამოვივლიო.
მგლის განწირულ ყმუილზე იმ ლომმა მოირბინა, ჯარისკაცს რომ მისდევდა.
— მგელო, რა დაგმართნიაო?
— ნუ მკითხავ, ვიღაც ცინგლიანმა ჯარისკაცმა თათი ამ ნაპობში ჩამიტოვაო.
— თუკი გიშველი, იმ ჯარისკაცს რას უზამო?
— შენთან ერთად გამოვუდგები და, თუ დავიჭერ, შევჭამო.
ლომმა მგელს ნაპობიდან თათი ამოაღებინა და ორივენი ჯარისკაცს გამოუდგნენ.
ჯარისკაცი კი მიდიოდა თავისი გზით. გზაში მელა შეხვდა. მელას თავი აეწია და
ერთ მაღალ ხეს შეჰყურებდა.
— ეი, მელავ, მანდ რას შეჰყურებო?
— აგერ, ალუბლები ასხია და იმას შევყურებო.
— თუ გინდა, ხეზე ასვლაში გიშველიო.
ჯარისკაცმა წამახული ჯოხი აიღო, მელას გაუყარა, მერე მთელი ძალით მოიქნია და
მელა ხეზე ააგდო. ჯოხი ტოტებში გაიხირა და მელა ზედ ისე აქანავდა, იფიქრებდით,
შამფურზე ტრიალებსო.
— ოჰ, ჯარისკაცო, ჯარისკაცო, ჩამომსვიო, — შეეხვეწა მელა.
— ჩამოგსვამ, როცა თქვენს მხარეში მეორედ ჩამოვივლიო, მაგ დროისათვის ალუბა-
ლიც დამწიფდებაო, — მიუგო ჯარისკაცმა.
მელა საცოდავად ხაოდა. მის ხავილზე ლომმა და მგელმა მიირბინეს.
— მელა, მანდ რა გინდაო?
— ნუ მკითხავთ! ვიღაც ცინგლიანმა ჯარისკაცმა ასე გამამასხარავაო.
— თუკი გიშველით, იმ ჯარისკაცს რას უზამო?
— თქვენთან ერთად გამოვუდგები და, თუ დავიჭერ, შევჭამო.
ჯარისკაცი კი მიდიოდა თავისი გზით. გზაში ყმაწვილი ქალი შეხვდა.
— ქალო, სამი მძვინვარე მხეცი მომდევს და შეგვჭამენ. დამიჯერე, მოდი, საქანელა
ჩამოვაბათო!
ქალი დაეთანხმა. როცა ლომმა მოირბინა, ორივენი ისე ქანაობდნენ, ლამის ზეცაში
ასულიყვნენ.
— ოჰო, ისევ იმ სეირს მიპირებს! უნდა გავიქცეო! — შესძახა ლომმა.
ჯარისკაცმა ცოტა შეიცადა და ახლა შეშის ჩეხვა დაიწყო. მგელი მოვარდა თუ არა,
შეჰყვირა:
— ოჰ, ისევ იმ სეირს მიპირებსო! — და მოკურცხლა.
მელასაც იგივე დაემართა.
ჯარისკაცმა ქალი მშობლებს მიჰგვარა. ქალის დედ-მამას ძალიან გაუხარდა, როცა
გაიგო, ჩვენი შვილი საშინელ ხიფათს გადარჩენიაო. არ იცოდნენ ჯარისკაცისთვის
მადლობა როგორ გადაეხადათ და შვილი ცოლად გაატანეს.



მთარგმნელი – ჯენეტი ჭანტურაია




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.